ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Ι

Όλα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκαν

Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε

Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε

Το αμετανόητο χέρι

Δέθηκα σ’ έναν κόμπο λύπης.

II

Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας

Δίχως θύμηση

Με το δέντρο της αμίλητο

Προς τη θάλασσα

Ξεχάστηκε βραδιάζοντας

Δίχως φτερούγισμα

Με την όψη της ακίνητη

Προς τη θάλασσα

Βραδιάζοντας

Δίχως έρωτα

Με το στόμα της ανένδοτο

Προς τη θάλασσα

Κι εγώ – μες στη Γαλήνη που σαγήνεψα.

III

Απόγευμα

Κι η αυτοκρατορική του απομόνωση

Κι η στοργή των ανέμων του

Κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του

Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε

Να μη φεύγει

Όλα τα μέτωπα γυμνά

Και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο.

Από την ποιητική συλλογή: «Προσανατολισμοί» (1941).

Από το βιβλίο: Οδυσσέας Ελύτης, «Ποίηση», Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 2002, σελ. 12-13.

ΙΟΥΔΗΘ

LOPE DE VEGA

ΙΟΥΔΗΘ

Αιμάσσων, απ’ την κλίνη κρέμεται ο ώμος

ο δεξής του άγριου τύραννου, που, μάταια,

κάτω απ’ της Βηθουλίας τα τείχη, βέλη

στον ουρανό, κι ενάντια του, ακοντούσε.

Ζαρωμένη φριχτά απ’ το ζερβί χέρι

της σκηνής η πορφύρα, την απαίσιαν

όψη έδειχνε του φοβερού κορμιού του,

που παγωμένο πτώμα είναι πια τώρα.

Τη γερή πανοπλία κρασί ρυπαίνει,

κούπες, τραπέζι, χάμου· κι οι υπηρέτες

τόσου κακού, οι φρουροί κοιμούνται ακόμη.

Και στα τείχη, ψηλά, στεφανωμένη,

απ’ του Ισραήλ το λαό, η αγνή Εβραία,

με, τρόπαιον απαστράπτον, το κεφάλι.

Μετάφραση: Άρης Δικταίος.
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Εστία», έτος ΛΣΤ΄, τ. 72, τχ. 845, 15.9.1962, σελ. 1302.

**********************

JUDIT

Cuelga sangriento de la cama al suelo
el hombro diestro del feroz tirano,
que opuesto al muro de Betulia en vano,
despidió contra sí rayos al cielo.

Revuelto con el ansia el rojo velo
del pabellón a la siniestra mano
descubre el espectáculo inhumano
del tronco horrible convertido en hielo.

Vertido Baco, el fuerte arnés afea
los vasos y la mesa derribada,
duermen las guardas, que tan mal emplea;

y sobre la muralla coronada
del pueblo de Israel, la casta hebrea
con la cabeza resplandece armada.

ΜΟΝΟΣΤΙΧΟ, ΠΟΛΥΣΤΙΧΟ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ

ΜΟΝΟΣΤΙΧΟ

Ο Θεός κοιμάται εκεί που πατάς

ΠΟΛΥΣΤΙΧΟ

Στην αρχή λες ότι πας προς τα πάνω

μετά ότι ανοίγεσαι προς τα έξω

εν συνεχεία ότι προχωράς προς τα μέσα

ή σκάβεις προς τα κάτω

κάποτε διαπιστώνεις ότι δεν πας πουθενά

και τέλος βλέπεις ότι πας και δεν πας

ΗΣΟΥΝ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ

CÉSAR CANTONI

ΗΣΟΥΝ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ

Ναι, ήσουν ωραία και συγκινητική

σαν το Gran vals brillante

που άκουσα μια νύχτα

στο πικάπ του διαμερίσματός σου,

ενώ κάπνιζα ένα πουράκι,

κι εσύ πλενόσουν, και πίσω

από την ημιδιαφανή κουρτίνα της μπανιέρας

ένας ίσκιος διέγραφε τη σιλουέτα

του γυμνού κορμιού σου,

καθώς εγώ το φανταζόμουν μέσ’ απ’ το άνοιγμα

της μισάνοιχτης πόρτας του λουτρού.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

CHOPIN: GRAN VALS BRILLANTE

Η ΗΛΙΟΔΩΡΑ ΑΦΟΣΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΖΗΛΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΣΗ ΣΤΙΧΩΝ ΤΟΥ ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Η ΗΛΙΟΔΩΡΑ ΑΦΟΣΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΖΗΛΟ

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΣΗ ΣΤΙΧΩΝ ΤΟΥ ΖΥΛ ΣΥΠΕΡΒΙΕΛ

  Mémoire, sœur obscure et que je vois de face

  Autant que le permet une image qui passé…

Αβύσους τ’ ουρανού με υφάλμυρες σκοτίες,

με φιλιατρών σειρές και μ’ ευφραδείς σωρίτες,

προοιωνίζονται οι έκπαγλές σου φρυκτωρίες,

καθώς συγκατανεύουν σε ό,τι ερρύθμως σκάπτει

το σπήλαιο της δωρεάς σου με σαΐτες

απ’ τα τριλίσματα εμμελούς δρυοκολάπτη.

Και τραγουδούν στα χάη των αβύσσων λείες

οι βυσσινιές σου γλώσσες νάματα σε κοίτες

και μνήμες που ο ουρανός με ηλίους εκκολάπτει.