ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΝΤΑΛΙΝΤΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η DALIDA: L'ULTIMO VALZER

ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΑΤΣΑΔΟ!

ANTONIO MACHADO


A UN OLMO SECO

Al olmo viejo, hendido por el rayo
y en su mitad podrido,
con las lluvias de abril y el sol de mayo,
algunas hojas verdes le han salido.
¡El olmo centenario en la colina
que lame el Duero! Un musgo amarillento
le mancha la corteza blanquecina
al tronco carcomido y polvoriento.
No será, cual los álamos cantores
que guardan el camino y la ribera,
habitado de pardos ruiseñores.
Ejército de hormigas en hilera
va trepando por él, y en sus entrañas
urden sus telas grises las arañas.
Antes que te derribe, olmo del Duero,
con su hacha el leñador, y el carpintero
te convierta en melena de campana,
lanza de carro o yugo de carreta;
antes que rojo en el hogar, mañana,
ardas de alguna mísera caseta,
al borde de un camino;
antes que te descuaje un torbellino
y tronche el soplo de las sierras blancas;
antes que el río hasta la mar te empuje
por valles y barrancas,
olmo, quiero anotar en mi cartera
la gracia de tu rama verdecida.
Mi corazón espera
también, hacia la luz y hacia la vida,
otro milagro de la primavera.

ΤΑ ΜΑΤΟΚΛΑΔΑ ΣΟΥ ΛΑΜΠΟΥΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ, ΙΙ

Καθόταν σταυροπόδι στο σκαμπό της
και γυάλιζαν οι γάμπες της στο ημίφως·
μ’ ένα στυλό και μπελλαντόνας ύφος
χτυπούσε ρυθμικά το γόνατό της.
Πουαντιγιέ ταμπλώ βιβάν και πρώτης
γραμμής ντεσσέν ο εικαστικός της γρίφος
κονόμαγε, σαν νά ’ταν τοκογλύφος,
υπεραξία απ’ το παρουσιαστικό της.

Στο δρόμο, απ’ έξω, εκόρναρε το 100 –
σειρήνισμα ατρακτοειδώς φευγάτο.
Πετραρχιανό ριμάρισμα ελατό
στου Βαμβακάρη τη φωνή αποκάτω
σα ζουμπουλάκια ελάμπαν τα ματό-
κλαδά της: fior’ tra l’erba in ciascun prato.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΛΑ ΝΤΙ ΜΠΑΡΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο NICOLA DI BARI


I GIORNI DELL'ARCOBALENO

Erano i giorni dell'arcobaleno,
finito l'inverno tornava il sereno
E tu con negli occhi la luna e le stelle
sentivi una mano sfiorare la tua pelle
E mentre impazzivi al profumo dei fiori,
la notte si accese di mille colori
Distesa sull'erba come una che sogna,
giacesti bambina, ti alzasti già donna
Tu adesso ti vedi grande di più
Sei diventata più forte e sicura e iniziata la avventura
Ormai sono bambine le amiche di prima
Che si ritrovano in gruppo a giocare
e sognano ancora su un raggio di luna
Vivi la vita di donna importante
perché a sedici anni ai già avuto un amante
ma un giorno saprai che ogni donna è matura
all'epoca giusta e con giusta misura
E in questa tua corsa incontro all'amore
ti lasci alle spalle il tempo migliore
Erano i giorni dell'arcobaleno,
finito l'inverno tornava il sereno

ΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΓΚΑΓΙΑΝΕΣ ΜΟΟΥΡΕ!

MANUEL MAGALLANES MOURE (1878-1924)


[TUS MANOS PRESUROSAS...]

Tus manos presurosas se afanaron y luego,
como un montón de sombra, cayó el traje a tus pies,
y confiadamente, con divino sosiego,
surgió ante mi, tu virgen y suave desnudez.

Tu cuerpo fino, elástico, su esbelta gracia erguía.
eras en la penumbra como una claridad.
Era un cálido velo, que todo te envolvía,
la inefable dulzura de tu serenidad.

Con el alma en los ojos te contemplé extasiado.
Fui a pronunciar tu nombre y me quedé sin voz...
Y por mi ser entero paso un temblor sagrado,
como si en ti, desnuda, se me mostrara Dios.

ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

CHARLES BAUDELAIRE


ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί,
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.

Πως κοίτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός
τ' ωραίο πουλί τί κωμικό κι αδέξιο που απομένει
ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πως πετούσε παρασταίνει.

Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μεσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.


Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας.


****************************


ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

Πολλές φορές οι ναυτικοί, την ώρα που περνάνε,
πιάνουν τους άλμπατρους –πουλιά της θάλασσας τρανά–
που ράθυμα, σα σύντροφοι του ταξιδιού, ακλουθάνε
το πλοίο που μες στα βάραθρα γλιστράει, τα πικρά.

Μα μόλις σκλαβωμένα ’κεί στην κουπαστή τα δέσουν,
οι βασιλιάδες τ’ ουρανού, σκυφτοί κι άχαροι πια,
τ’ άσπρα μεγάλα τους φτερά τ’ αφήνουνε να πέσουν,
και στα πλευρά τους θλιβερά να σέρνουνται κουπιά.

Αυτοί που ’ν’ τόσον όμορφοι, τα σύννεφα σα σκίζουν,
πώς είναι τώρα κωμικοί, κι άσκημοι και δειλοί!
Άλλοι με πίπες αναφτές τα ράμφη τους κεντρίζουν,
κι άλλοι, για να τους μιμηθούν, πηδάνε σαν κουτσοί!

Μ’ αυτούς τους νεφοπρίγκηπες κι ο Ποιητής πώς μοιάζει!
δε σκιάζεται τις σαϊτιές, τις θύελλες αψηφά·
μα ξένος μες στον κόσμο αυτό που γύρω του χουγιάζει,
σκοντάφτει απ’ τα γιγάντια του φτερά σαν περπατά…


Μετάφραση: Γιώργης Σημηριώτης.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΣΣΙΜΟ ΡΑΝΙΕΡΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο MASSIMO RANIERI


ERBA DI CASA MIA

Erba di casa mia
mangiavo in fretta e poi
correvo via...
quanta emozione, un calcio ad un pallone
Tu che dicevi piano
"Amore mio, ti amo"
Neve disciolta al sole
sull'erba i nostri libri, ad aspettare
e mentre io ti insegnavo a far l'amore
come un eterno fiore
finì la tua canzone...
Ma una'altra primavera
chissà quando verrà
per questo dalla vita
prendo quello che da'...
amare un'altra volta
ecco cosa farò!
Mi illuderò che sia
l'erba di casa mia.
Ma la vita è questa,
sembra uno strano gioco da equilibrista
sempre più in alto e poi un bel mattino
ti svegli con la voglia di ritornar bambino...
Ma un'altra primavera
chissà quando verrà
per questo dalla vita
prendo quello che da'
amare un'altra volta
ecco cosa farò
mi illuderò che sia
l'erba...di casa mia

ΑΡΤΣΙΜΠΑΛΝΤ ΜΑΚΛΗΣ

ARCHIBALD MACLEISH


THE END OF THE WORLD

Quite unexpectedly, as Vasserot

The armless ambidextrian was lighting

A match between his great and second toe,

And Ralph the lion was engaged in biting

The neck of Madame Sossman while the drum

Pointed, and Teeny was about to cough

In waltz-time swinging Jocko by the thumb

Quite unexpectedly to top blew off:

And there, there overhead, there, there hung over

Those thousands of white faces, those dazed eyes,

There in the starless dark, the poise, the hover,

There with vast wings across the cancelled skies,

There in the sudden blackness the black pall

Of nothing, nothing, nothing -- nothing at all.

ΡΙΜΕΣ ΤΩΝ ΑΙΜΑΤΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ

        Στην Αριστέα Παπαλεξάνδρου

Σαν σφαίρες μέσ’ απ’ του βινύλιου την κάννη
οι νότες φεύγαν του Σατί, και κατά σμήνη οι
πληκτροδακτυλισμοί του Άλντο Τσικολίνι
αρχιτεκτόνιζαν Κνωσσούς με αβρή πλεκτάνη.

Insula dulcamara ή Γλυκόπικρο νησί:
του Πάουλ Κλέε αντίγραφο στον τοίχο… γίγας…
και στον καθρέφτη απέναντι φτεράκια μύγας
in nuce ετόνιζαν στο μπαρ μια καρωμάρα.

Μισόβγαλτο γοβάκι στο δεξί της πόδι
να κρέμεται· κι οι κόκκινοι καπνοί στα χείλη
αρωματίζονταν φρυγμένοι απ’ το σταφύλι
που εμίτωσε η Αριάδνη: το σκασμένο ρόδι.

Την κλεψαμμία ανάστρεψε. Μεμιάς στης άμμου
τη ροή κατέβηκε όλη η ύλη των βλεμμάτων
που μού ’χε αρπάξει, και είχε ρίμες των αιμάτων
στα δόντια της που κρεουργούσαν τη ματιά μου.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΕΒΑ ΑΫΓΙΟΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η EVA AYLLON: EL SURCO

ΜΑΞ ΝΤΑΟΥΤΕΝΤΑΫ

MAX DAUTHENDEY (1867-1918)


NIE WAR DIE EINE LIEBESNACHT...

Nie war die eine Liebesnacht
In deinem Schoß der andern gleich,
Dein Leib ist ein Septembermond
An immer neuen Früchten reich.

Die Brüste sind ein Traubenpaar,
Und drinnen pocht der junge Wein,
Die Augen sind ein Himmelstor
Und lassen meine Wünsche ein.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΜΑΡΙΚΑ ΠΑΠΑΓΚΙΚΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΜΑΡΙΚΑ ΠΑΠΑΓΚΙΚΑ: ΜΗΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΑΝΤΑΡΙΝΙ

ΔΕΛΜΙΡΑ ΑΓΟΣΤΙΝΙ!

DELMIRA AGOSTINI


OTRA ESTIRPE

Eros, yo quiero guiarte, Padre ciego...
Pido a tus manos todopoderosas
¡su cuerpo excelso derramado en fuego
sobre mi cuerpo desmayado en rosas!

La eléctrica corola que hoy despliego
brinda el nectario de un jardín de Esposas;
para sus buitres en mi carne entrego
todo un enjambre de palomas rosas.

Da a las dos sierpes de su abrazo, crueles,
mi gran tallo febril... Absintio, mieles,
viérteme de sus venas, de su boca...

¡Así tendida, soy un surco ardiente
donde puede nutrirse la simiente
de otra Estirpe sublimemente loca!

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΕΡΣΕΔΕΣ ΣΙΜΟΝΕ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MERCEDES SIMONE


CIRCO CRIOLLO

¡Volantín, volantinero!, tu pasado lisonjero,
los laureles, los aplausos, que lograras al pasar
con cabriolas, molinetes, trampolines, periquetes,
de la mira en el cordaje, voy tus horas a añorar.
Ya la murga con sus sones de platillos y trombones
circuló por todo el pueblo, pregonando por doquier,
e imprimiendo en cada nota esta frase como un dejo:
"Circo gaucho, circo viejo, te vas para no volver."

Volantín, volantinero, como un paria aventurero,
recorriste los confines, paso a paso sin cesar,
y el recuerdo que dejabas en los pueblos que pisabas
era toda una semblanza, imposible de olvidar.

De los pibes la algazara y el payaso con su cara
y sus locos cascabeles que va viendo enmudecer,
va expresando con la mueca de su labio y su entrecejo,
"Circo gaucho, circo viejo, te vas para no volver."

Volantín, volantinero, que mi canto lastimero
no te ofenda ni te dañe, tu dolor al evocar.
Es el eco de tu historia, es la endecha de tu gloria,
de tu gloria que se esfuma para nunca retornar.

Y tal vez cuando mañana, al cruzar tu caravana,
a lo lejos de un camino veas un triste atardecer,
estos últimos fulgores te dirán con tus reflejos:
"Circo gaucho, circo viejo, te vas para no volver."


Μουσική: Roberto Fugazot.
Στίχοι: Eduardo Beccar.
Τάνγκο του 1927.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΝΑΚΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΪΤΖΗ