ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΛΦΡΕΔΟ ΣΑΔΕΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALFREDO SADEL: PENUMBRA

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΑ ΔΟΛΟΡΕΣ ΠΡΑΔΕΡΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MARÍA DOLORES PRADERA: LAS BARANDILLAS DEL PUENTE

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΙΒΑΝ ΝΤΕΛΛΑ ΜΕΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο IVAN DELLA MEA


NOVE MAGGIO

E nei giorni della lotta
rosso era il mio colore
ma nell'ora del ricordo
oggi porto il tricolore.

Tricolore è la piazza
tricolori i partigiani
«Siamo tutti italiani»
«Viva viva la nuova unità».

E che festa e che canti
e che grida e che botti
e c'è Longo e c'è Parri
e c'è anche Andreotti.

E c'è il mio principale
quello che mi ha licenziato
quello sporco liberale
anche lui tricolorato.

Mi son tolto il fazzoletto
quello bianco verde e rosso
ed al collo mi son messo
quello che è solo rosso.

E mi hanno dato del cinese
mi hanno detto "disfattista"
ho risposto secco secco
«Ero e sono comunista».

Ieri ho fatto la guerra
contro il fascio e l'invasore
oggi lotto contro il padrone
per la stessa libertà.

E se vi va bene il liberale
con Andreotti e il tricolore
io vi dico «Siete fottuti
vi siete fatti incastrar».

E mi hanno dato del cinese
mi hanno detto "disfattista"
ho risposto secco secco
«Ero e sono comunista».


Fonte: AA.VV., Avanti popolo - Due secoli di popolari e di protesta civile, Roma, Ricordi, 1998

Informazioni: Il 9 maggio 1965 si è svolta la commemorazione ufficiale e unitaria del ventennale della Resistenza, a Milano.

Ο ΟΣΚΑΡ ΣΕΡΠΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΟΣΒΑΛΔΟ ΦΡΕΣΕΔΟ

Ο OSCAR SERPA ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ CARLOS OSVALDO FRESEDO: MALEZA

ΗΜΕΡΑ ΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο HANNES WADER


BRÜDER SEHT DIE ROTE FAHNE

Brüder seht die rote Fahne
Weht euch kühn vorrann
Um der Freiheit heilges Banner
Scharrt euch Mann für Mann
Haltet stand wenn Feinde drohen
Schaut das Morgenrot
Vorwärts ist die große Losung
Freiheit oder Tod

Side by side we battle onwards
Victory will come

We need today in freedoms cause
We raise our voices heigh
We join our hands in union strong
To battle or to die
Hold the Fort for we are coming
Our union will be strong
Side by side we battle onwards
Victory will come

Vorwärts ist die große Losung
Freiheit oder Tod

Qual, Verfolgung, Not und Kerker
Dämpfe nicht den Mut
Aus der Asche uns’rer Schmerzen
Lodert Flammen Gluht
Tot den Hänkern und Verrätern
Allen Armen Brot
Vorwärts ist die große Losung
Freiheit oder Tod

Side by side we battle onwards
Victory will come

See our numbers still increasing
Feel our spirit grows
Brothers, sisters we shall trying
(Over) every foe
Hold the Fort for we are coming
Our union will be strong
Side by side we battle onwards
Victory will come

Vorwärts ist die große Losung
Freiheit oder Tod

Wenn die letzte Schlacht geschlagen
Waffen aus der Hand
Schlingt um die befreite Erde
Brüderliches Band
Hört wie froh die Sicheln rauschen
In dem Erntefeld
Vorwärts ist die große Losung
Freiheit oder Tod

Side by side we battle onwards
Victory will come

Η ΜΙΛΛΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Από την ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ.

H MILLY ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ: VENTO DEL NORD

ΝΤ' ΑΝΝΟΥΝΤΣΙΟ

GABRIELE D’ANNUNZIO


MIA CRUDELE AMICA

Perché, perché, o mia crudele Amica
non vi lasciate mettere l'Uccello
in quella ricca e opulenta fica
che nel suo genere è il perfetto bello?

Vorrei essere davvero una formica
per entrare quatto quatto in quel corbello:
sapete, non m'importerebbe mica
di restar preso nel cresputo vello.

Voi fareste addolcir qualunque amaro
noi tutti quanti ripetia in coro:
Voi siete qualche cosa di ben raro.

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Claire Forlain.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΕΔΜΟΥΝΔΟ ΡΙΒΕΡΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΒΕΡΤΟ ΠΟΛΑΚΟ ΓΚΟΓΕΝΕΤΣΕ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο EDMUNDO RIVERO ΚΑΙ Ο ROBERTO POLACO GOYENECHE


SUR

San Juan y Boedo antiguo, y todo el cielo,
Pompeya y más allá la inundación.
Tu melena de novia en el recuerdo
y tu nombre florando en el adiós.
La esquina del herrero, barro y pampa,
tu casa, tu vereda y el zanjón,
y un perfume de yuyos y de alfalfa
que me llena de nuevo el corazón.

Sur,
paredón y después...
Sur,
una luz de almacén...
Ya nunca me verás como me vieras,
recostado en la vidriera
y esperándote.
Ya nunca alumbraré con las estrellas
nuestra marcha sin querellas
por las noches de Pompeya...
Las calles y las lunas suburbanas,
y mi amor y tu ventana
todo ha muerto, ya lo sé...

San Juan y Boedo antiguo, cielo perdido,
Pompeya y al llegar al terraplén,
tus veinte años temblando de cariño
bajo el beso que entonces te robé.
Nostalgias de las cosas que han pasado,
arena que la vida se llevó
pesadumbre de barrios que han cambiado
y amargura del sueño que murió.



Música: Aníbal Troilo.
Letra: Homero Manzi.
Τάνγκο του 1948.

Ο ΜΑΡΙΟ ΠΟΜΑΡ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΚΑΡΛΟΣ ΝΤΙ ΣΑΡΛΙ

Ο MARIO POMAR ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ CARLOS DI SARLÍ


BAILEMOS
εδώ

No llores, no muchacha, la gente está mirando
bailemos este tango, el tango del adiós...
así entre mis brazos, mirándote a los ojos
yo quiero despedirme sin llanto y sin dolor...
La vida caprichosa nos puso frente a frente
prendiendo en nuestro pecho la hoguera de un querer,
mas hoy, la misma vida nos manda separarnos
el sueño de querernos, ya ves, no puede ser...

Bailemos
como antes, cariñito,
abrazados, bien juntitos,
sólo un alma entre los dos...
Bailemos
que no vea en tus pupilas
una lágrima furtiva,
ni una sombra, ni un dolor...
Bailemos
que después ya sin tus ojos
he de arrancar un sollozo
por mi amor y por tu amor...
Siempre
estarás en mi desvelo
¡como una estrella en el cielo
prendida en mi corazón!

No intentes rebelarte, lo nuestro es imposible,
un sueño irrealizable que nunca floreció,
qué importa que nos una un mismo sentimiento
y encienda nuestras almas la antorcha del amor...
Que tengas mucha suerte, que Dios no te abandone,
yo sé que a mí me espera la eterna soledad,
no tiembles en mis brazos, te ruego me perdones,
el tango ya termina... salgamos a llorar...

ΤΡΑΓΟΥΔΑΗ ΠΙΝΑ ΤΣΙΠΡΙΑΝΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η PINA CIPRIANI: FENESTA VASCIA

ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ!

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ


ΗΤΑΝ ΨΕΥΤΙΚΑ

Ήταν ψεύτικα
τα γλυκόλογά της όλα
ήταν ψεύτικα
βρήκα την καταστροφή μου
κι ερωτεύτηκα
όλα ψεύτικα

Ήταν κάλπικα
τα φιλιά που μου πουλούσε
ήταν κάλπικα
κι όταν είδα την αλήθεια
πόσο ντράπηκα
όλα κάλπικα

Ήταν θάνατος
το πιοτό που με κερνούσε
ήταν θάνατος
και δεν είμαι από πέτρα
ούτε αθάνατος
ήταν θάνατος

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΜΟΝΤΟΥΝΙΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο DOMENICO MODUGNO


VITTI 'NA CROZZA

Vitti na crozza supra nu cannuni
fui curiuso e ci vossi spiare
idda m'arrispunniu cu gran duluri
murivi senza un tocco di campani

Si nni eru si nni eru li me anni
si nni eru si nni eru un sacciu unni
ora ca sugnu vecchio di ottant'anni
chiamu la morti i idda m arrispunni

Cunzatimi cunzatimi lu me letto
ca di li vermi su manciatu tuttu
si nun lu scuntu cca lume peccatu
lu scuntu allautra vita a chiantu ruttu

C’è nu giardinu ammezu di lu mari
tuttu ntessutu di aranci e ciuri
tutti l'acceddi cci vannu a cantari
puru i sireni cci fannu all'amuri

ΤΟ ΑΣΤΡΟΠΕΛΕΚΙ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


ΧΕΙΜΕΡΙΝΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

Της πήραν τα παιγνίδια και τον εραστή της. Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ' ολίγον να πεθάνη. Μα τα δεκατρία ριζικά της σαν τα δεκατέσσερά της χρόνια εσπάθισαν την φευγαλέα συμφορά. Κανείς δεν μίλησε. Κανείς δεν έτρεξε να την προστατεύση κατά των υπερποντίων καρχαριών που την είχαν ήδη ματιάξει όπως ματιάζει η μυίγα ένα διαμάντι μια χώρα μαγεμένη. Κ' έτσι ξεχάστηκε ανηλεώς αυτή η ιστορία όπως συμβαίνει κάθε φορά που ξεχνιέται από τον δασοφύλακα το αστροπελέκι του στο δάσος.


Από τη συλλογή «Υψικάμινος» (1935).
Από το βιβλίο: Ανδρέας Εμπειρίκος, «Υψικάμινος», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1980, σελ. 39.

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ!

OCTAVIO PAZ


BAJO TU CLARA SOMBRA

Un cuerpo, un cuerpo solo, un sólo cuerpo
un cuerpo como día derramado
y noche devorada;
la luz de unos cabellos
que no apaciguan nunca
la sombra de mi tacto;
una garganta, un vientre que amanece
como el mar que se enciende
cuando toca la frente de la aurora;
unos tobillos, puentes del verano;
unos muslos nocturnos que se hunden
en la música verde de la tarde;
un pecho que se alza
y arrasa las espumas;
un cuello, sólo un cuello,
unas manos tan sólo,
unas palabras lentas que descienden
como arena caída en otra arena....

Esto que se me escapa,
agua y delicia obscura,
mar naciendo o muriendo;
estos labios y dientes,
estos ojos hambrientos,
me desnudan de mí
y su furiosa gracia me levanta
hasta los quietos cielos
donde vibra el instante;
la cima de los besos,
la plenitud del mundo y de sus formas.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Rachel Bilson.

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ

Χρόνια πολλά, Πόλυ!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ


ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1908

Τον χρόνο εκείνον βρέθηκε χωρίς δουλειά·
και συνεπώς ζούσεν απ' τα χαρτιά,
από το τάβλι, και τα δανεικά.

Μια θέσις, τριώ λιρών τον μήνα, σε μικρό
χαρτοπωλείον του είχε προσφερθεί.
Μα την αρνήθηκε, χωρίς κανένα δισταγμό.
Δεν έκανε. Δεν ήτανε μισθός γι' αυτόν,
νέον με γράμματ' αρκετά, και είκοσι πέντ' ετών.

Δυό, τρία σελίνια την ημέρα κέρδιζε, δεν κέρδιζε.
Από χαρτιά και τάβλι τί να βγάλει το παιδί,
στα καφενεία της σειράς του, τα λαϊκά,
όσο κι αν έπαιζ' έξυπνα, όσο κι αν διάλεγε κουτούς.
Τα δανεικά, αυτά δα ήσαν κ' ήσαν.
Σπάνια το τάλληρο εύρισκε, το πιο συχνά μισό,
κάποτε ξέπεφτε και στο σελίνι.

Καμιά εβδομάδα, ενίοτε πιο πολύ,
σαν γλύτωνεν απ' το φρικτό ξενύχτι,
δροσίζονταν στα μπάνια, στο κολύμβι το πρωϊ.

Τα ρούχα του είχαν ένα χάλι τρομερό.
Μια φορεσιά την ίδια πάντοτ' έβαζε, μια φορεσιά
πολύ ξεθωριασμένη κανελιά.

Ά μέρες του καλοκαιριού του εννιακόσια οκτώ,
απ' το είδωμά σας, καλαισθητικά,
έλειψ' η κανελιά ξεθωριασμένη φορεσιά.

Το είδωμά σας τον εφύλαξε
όταν που τάβγαζε, που τάριχνε από πάνω του,
τ' ανάξια ρούχα, και τα μπαλωμένα εσώρουχα.
Κ' έμενε ολόγυμνος· άψογα ωραίος· ένα θαύμα.
Αχτένιστα, ανασηκωμένα τα μαλλιά του·
τα μέλη του ηλιοκαμένα λίγο
από την γύμνια του πρωϊού στα μπάνια, και στην παραλία.