Κυριακή 10 Απριλίου 2011
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΑ ΔΟΛΟΡΕΣ ΠΡΑΔΕΡΑ
Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ.
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MARIA DOLORES PRADERA: NO ME DIGAS QUE NO
Σάββατο 9 Απριλίου 2011
ΡΟΜΠΕΡ ΝΤΕΣΝΟΣ!
ROBERT DESNOS
À LA FAVEUR DE LA NUIT
Se glisser dans ton ombre à la faveur de la nuit.
Suivre tes pas, ton ombre à la fenêtre.
Cette ombre à la fenêtre c'est toi, ce n'est pas une autre, c'est toi.
N'ouvre pas cette fenêtre derrière les rideaux de laquelle tu bouges.
Ferme les yeux.
Je voudrais les fermer avec mes lèvres.
Mais la fenêtre s'ouvre et le vent, le vent qui balance bizarrement
la flamme et le drapeau entoure ma fuite de son manteau.
La fenêtre s'ouvre: ce n'est pas toi.
Je le savais bien.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Alessandra Ambrosio.
Παρασκευή 8 Απριλίου 2011
ΜΩΡΙΣ ΡΟΛΛΙΝΑ!
MAURICE ROLLINAT (1846-1903)
LE FOU
Je rêve un pays rouge et suant le carnage,
Hérissée d' arbres verts en forme d' éteignoir,
Des calvaires autour, et dans le voisinage
Un étang où pivote un horrible entonnoir.
Farouche et raffolant des donjons moyen âge,
J'irais m'ensevelir au fond d'un vieux manoir :
Comme je humerais le mystère qui nage
Entre de vastes murs tendus de velours noir !
Pour jardins, je voudrais deux ou trois cimetières
Où je pourrais tout seul roder des nuits entières ;
Je m'y promènerais lugubre et triomphant,
Escorté de lézards gros comme ceux du Tigre.
--Oh ! fumer de l'opium dans un crâne d'enfant,
Les pieds nonchalamment appuyés sur un tigre !
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Almudena Fernandez.
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011
ΡΕΝΕ ΣΑΡ!
RENÉ CHAR
ALLÉGEANCE
Dans les rues de la ville, il y a mon amour.
Peu importe où il va dans le temps divisé.
Il n'est plus mon amour : chacun peut lui parler.
Il ne se souvient plus qui, au juste, l'aima.
Il cherche son pareil dans le voeu des regards.
L'espace qu'il parcourt est ma fidélité.
Il dessine l'espoir, puis, léger, l'éconduit.
Je vis au fond de lui comme une épave heureuse.
A son insu, ma liberté est son trésor !
Dans le grand méridien où s'inscrit son essor,
Ma solitude se creuse.
Dans les rues de la ville, il y a mon amour.
Peu importe où il va dans le temps divisé.
Il n'est plus mon amour : chacun peut lui parler.
Il ne se souvient plus qui, au juste, l'aima
Et l'éclaire de loin pour qu'il ne tombe pas !
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Candice Swanepoel.
Τετάρτη 6 Απριλίου 2011
ΤΟ ΖΩΟ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ
ΤΟ ΖΩΟ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
Έχοντας καταλάβει έγκαιρα πως το ζώο του παρόντος
τρώει λέξεις Κυριακής σαν μαρουλόφυλλα, και επιπλέον
πως δεν υπάρχει πια κανείς για να τις κατεβάσει στη Δευτέρα
αρκούμαι σε λέξεις Τρίτης Τετάρτης Πέμπτης και Παρασκευής
αφήνοντας το Σάββατο για του κορμιού τα έργα.
Με τις μισές μου σχεδόν απ' αυτές εκτός ελληνικής
φτιάχνω ένα θύλακα μικρό πλην εκατομμυρίων στίχων
ίσα που να χωράει μια επιθυμία μου για πλήκτρα
και να ενοχλώ οίστρος το ζώο του παρόντος ξέροντας
που είναι αναίσθητο σε όλα έξω απ' τη γραφή.
Απ΄τη σιωπή του κάποτε κι απ' την κραυγή
σου φτάνουν είδησες στο μέλλον για το αν
σου χαρίστηκε κάποιο αντίδοτο σιωπής αέρας
φωνή ν' αφήσει όταν το ζώο του παρόντος
στον προβολέα του θανάτου σου αδιάφανο
θα λύσει στις χωματερές το πόθο του της φήμης
όσο κι εσύ τα οστά σου σ' ένα πάθος μάταιο.
Κι αν δεν τον βλέπεις πια τον κήπο εκεί
θα πει ποτέ ποτέ δεν ήσουνα από κήπων.
ΑΤΙΛΛΑ ΓΙΟΖΕΦ!
ATTILA JÓZSEF
SZERELMES VERS
Hegyes fogakkal mard az ajkam,
Nagy, nyíló rózsát csókolj rajtam,
Szörnyű gyönyört a nagy vágyaknak.
Harapj, harapj, vagy én haraplak.
Ha nem gyötörsz, én meggyötörlek,
Csak szép játék vagy, összetörlek,
Fényét veszem nagy, szép szemednek.
- Ó nem tudom. Nagyon szeretlek.
Úgy kéne sírni s zúg a vérem,
Hiába minden álszemérem,
Hiába minden. Ölbe kaplak:
Harapj, harapj, vagy én haraplak!
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Carla Gugino.
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΒΕΡΤΟ ΠΟΛΑΚΟ ΓΚΟΓΕΝΕΤΣΕ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO POLACO GOYENECHE
BUENOS AIRES CONOCE
Buenos Aires conoce mi aturdida ginebra
el silbido más mío, mi gastado camino...
Buenos Aires recuerda mi ventana despierta
mis bolsillos vacíos, mi esperanza de a pie.
Buenos Aires conoce mi mujer y mi noche,
mi café y mi cigarro, mi comida y mi diario.
Buenos Aires me tiene apretado a su nombre
atrapado en sus calles, ambulando su piel.
Refugio de mis largas madrugadas.
Abrigo de mi verso y de mi sino.
Su cielo de gorrión, su luna triste
son cosas que también viven conmigo.
Esquina de las cuadras de mi vida.
Guarida de mis sueños más absurdos.
Embarcadero gris de mi ambición de luz.
Secreta latitud de mi canción.
Inventor del misterio, bandoneón gigantesco.
Buenos Aires escucha mi silencio y mi lucha.
Él recuerda conmigo las monedas azules
y me presta el olvido de su ir y venir.
Sus gorriones sin techo, su cintura de río
son también algo mío, yo también los respiro.
Buenos Aries es un duende, una copa de vino
Ese amigo sin nombre que se encuentra al azar.
ΚΙ ΑΛΛΟ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΚΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ
Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ
Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.
Από το βιβλίο: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Η ανορεξία της ύπαρξης», Εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα 2011.
Τρίτη 5 Απριλίου 2011
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ
Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ.
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ
Πέθανε ο Αριστείδης
χτες απάνω στο κρασί
τόνε κλαίει η παρέα
εκεί κάτω στον Περαία
κι όσες τον γλυκοκοιτάζαν
έχουνε μαυροντυθεί
Ο Αριστείδης πέθανε
και πίσω δε γυρίζει
κι οι φίλοι του στον καφενέ
του παν στεφάνι ρεφενέ
Πέθανε ο Αριστείδης
πέθανε σε μια γωνιά
μ' ένα γέλιο πονεμένο
κι ένα όνειρο χαμένο
με την πίκρα των ανθρώπων
που δε γνώρισαν χαρά
Ο Αριστείδης πέθανε
και πίσω δε γυρίζει
κι οι φίλοι του στον καφενέ
του παν στεφάνι ρεφενέ
Στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης.
Μουσική: Στέλιος Βαμβακάρης.
ΜΠΟΡΧΕΣ!
JORGE LUÍS BORGES
FUNDACIÓN MÍTICA DE BUENOS AIRES
¿ Y fue por este río de sueñera y de barro
que las proas vinieron a fundarme la patria ?
Irían a los tumbos los barquitos pintados
entre los camalotes de la corriente zaina.
Pensando bien la cosa, supondremos que el río
era azulejo entonces como oriundo del cielo
con su estrellita roja para marcar el sitio
en que ayunó Juan Díaz y los indios comieron.
Lo cierto es que mil hombres y otros mil arribaron
por un mar que tenía cinco lunas de anchura
y aún estaba poblado de sirenas y endriagos
y de piedras imanes que enloquecen la brújula.
Prendieron unos ranchos trémulos en la costa,
durmieron extrañados. Dicen que en el Riachuelo,
pero son embelecos fraguados en la Boca.
Fue una manzana entera y en mi barrio: en Palermo.
Una manzana entera pero en mitá del campo
expuesta a las auroras y lluvias y suestadas.
La manzana pareja que persiste en mi barrio :
Guatemala, Serrano, Paraguay, Gurruchaga.
Un almacén rosado como revés de naipe
brilló y en la trastienda conversaron un truco ;
el almacén rosado floreció en un compadre,
ya patrón de la esquina, ya resentido y duro.
El primer organito salvaba el horizonte
con su achacoso porte, su habanera y su gringo.
El corralón seguro ya opinaba YRIGOYEN,
algún piano mandaba tangos de Saborido.
Una cigarrería sahumó como una rosa
el desierto. La tarde se había ahondado en ayeres,
los hombres compartieron un pasado ilusorio.
Sólo faltó una cosa: la vereda de enfrente.
A mí se me hace cuento que empezó Buenos Aires :
La juzgo tan eterna como el agua y el aire.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Audrina Patridge.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)