Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011
Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ
ANNE SEXTON (1928-1974)
ΤΟ ΦΙΛΙ
Το στόμα μου ανθίζει σαν πληγή.
Πέρασα όλη τη χρονιά αδικημένη, κουραστικά
αργόσυρτες
οι νύχτες, άδειες, σκληροί αγκώνες μόνο
και στοίβες χαρτομάντιλα που φώναζαν
«κλαψιάρα,
κλαψιάρα, τί χαζή που είσαι!».
Άχρηστο το κορμί μου μέχρι χθες.
Σήμερα σκίζονται οι ορθές του γωνίες.
Σήμερα σκίζει τα ρούχα τα σεμνότυφα
κόμπο τον κόμπο
και κοίτα – με τρυπούν ολόκληρη καρφιά
ηλεκτρισμένα.
Σβιιινιν! Ανάσταση!
Κάποτε το κορμί μου ήτανε βάρκα, σκέτο ξύλο
σε αχρηστία, με δίχως θάλασσα από κάτω,
με την μπογιά της ξεφτισμένη. Ένας σωρός σανίδες,
τίποτ’ άλλο. Όμως εσύ με σήκωσες, μ’ αρμάτωσες.
Έγινα η εκλεκτή σου.
Τα νεύρα μου έχουν τεντωθεί. Τ’ ακούω σαν
μουσικά όργανα. Στη θέση της παλιάς σιωπής
ασταμάτητα χτυπούν τα τύμπανα, οι χορδές. Δικό σου
έργο είναι.
Ιδιοφυΐα στην πράξη. Αγάπη μου, ο συνθέτης έπεσε
στη φωτιά.
Μετάφραση: Δήμητρα Σταυρίδου.
Από το βιβλίο: Anne Sexton, «Ποιήματα», εισαγωγή – μετάφραση Δήμητρα Σταυρίδου, Εκδόσεις Printa, Αθήνα 2010, σελ. 129.
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
Βροχή και σήμερα, βροχή στη στέγη μας,
βροχή στη πόρτα μας, ατέλειωτη βροχή
Και εσύ στα σύνορα, σ' ένα χαράκωμα
Και γύρω ο θάνατος, ατέλειωτη βροχή
Εγώ στα σύνορα, σε κάποιο γράμμα μου
Βαθιά στη χλαίνη σου, γλυκά να σε πονώ
Και συ στο σπίτι μας, παντού τα χνάρια σου
Παντού τα μάτια σου, πληγές στο δειλινό
Βροχή και σήμερα κι ούτε ένα γράμμα σου
Κι ούτε ένα μήνυμα στον μαύρο ουρανό
Φυλάξου αγέρα μου, φυλάξου αγρύπνια μου
Φυλάξου αγόρι μου, από τον κεραυνό
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.
ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΣΙΝΙΣΓΚΑΛΛΙ!
LEONARDO SINISGALLI (1908-1981)
FEBBRAIO DOLCE E AMARO
Mi capita di guardare il cielo
di queste notti e le stelle più chiare
perché sono distratto.
Fra due macchie fulminea
si apre una crepa di Beatitudine.
La natura si rivela più forte
della vita e dei pensieri
e di tutte le nostre invenzioni.
Ci ammonisce con la ferrea
tensione dei sereno,
con la sua omogeneità senza uno strappo.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Yamila Diaz.
ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΝΕΙ Ν' ΑΓΑΠΟΥΝ
ΤΑΣΟΣ ΔΕΝΕΓΡΗΣ
ΠΑΛΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Εσύ δεν ξέρεις για το ποίημα
Εκείνο σε γνωρίζει
Για σένα λειτουργεί και ζει χωρίς εσένα
Το ποίημα ζει
Χωρίς κανέναν και για όλους.
Σε λεπτομέρειες δεν μπορώ να μπω
Κι αυτά που λέω
Αν θέλεις μόνο τα προσέχεις
Όμως το ποίημα
Να το φοβάσαι αν δεν μπορεί να τ’ αγαπάς
Κι αν τ’ αγαπάς
Ελπίδα να μην έχεις πως θα σ’ αγαπά κι αυτό
Γιατί το ποίημα
Τους άλλους κάνει ν’ αγαπούν
Να τυραννιούνται ή να ξεσηκώνονται
Κι αυτό
Πετά σαν αιτός σε Ανατολή
Και φεύγει.
18 Δεκεμβρίου 1975.
Από το βιβλίο: Τάσος Δενέγρης, «Ακαριαία», ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 1985, σελ. 126.
Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011
ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΚΟΝΤΣΑΣ ΠΕΛΑΔΑ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΚΟΝΤΣΑΣ ΠΕΛΑΔΑ
Ξανθαίνει το σκοτάδι φως μιας γάμπας
δικτυωτά σφυρά λαλούν σπινθήρες
στην έγχορδη πλατίνα της αγκράφας
ανθεί έρωτας με γεύση τακουνιών
και ορθοτομεί ροδώνες
Κι έν’ άρωμα προχείρως πριονίζει
χαμοζωές στο μπαλαμούτι κάργα
danza procaz maleva y pretenciosa
ακούραστων ποδιών εργόχειρο
καλαμπαλίκι φίνο
Τη λένε στο αλμασέν Concha Pelada
Μουνάκι Καραφλό (πες Ξυρισμένο)
γυμνά τα χείλη σα σπαθιά Τολέδου
τα ντύνουνε κραγιόνια κάθυγρα
με του φωσφόρου σφαίρες
Οι γόβες χαρακώνουν τη μιλόνγκα
και μι’ άπνοια αϋπνίας μάς συνέχει
σα βλέπουμε όνειρα κρουστά στον ξύπνο
την Κόντσα κυνηγό και θήραμα
να σπέρνει φως στη Μπόκα
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΤΙΤΟ ΣΚΙΠΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο TITO SCHIPA
MARIA, MARÍ
A rapete fenesta
Fam m'afficia Maria
Ca stong mie-z'a via
Sperato p'a vede
Nun trove n'o rae pace
Anot-t'a faccio journo
Sempe staccaatuorno
Spe ranno c'ce par la
Oh Mari, oh Mari
Quanta suon-no, che perso pete
Fam m'addurmi
Una nocha abbracciato cuté
Oh Mari, oh Mari
Quanta suan-no che perso pete
Fam m'addurmi
Oh Mari, oh Mari
Nun trove n'o rae pace
Anot-t'a faccio journo
Sempe staccaatuorno
Spe ranno c'ce par la
Oh Mari, oh Mari
Quanta suon-no, che perso pete
Fam m'addurmi
Una nocha abbracciato cuté
Oh Mari, oh Mari
Quanta suan-no che perso pete
Fam m'addurmi
Oh Mari, oh Mari
Oh Mari, oh Mari
Quanta suon-no, che perso pete
Fam m'addurmi
Una nocha abbracciato cuté
Oh Mari, oh Mari
Quanta suan-no che perso pete
Fam m'addurmi
Oh Mari, oh Mari.
ΑΛΒΕΡΤΙ!
RAFAEL ALBERTI
AMARANTA
... calzó de viento ...
GÓNGORA
Rubios, pulidos senos de Amaranta,
por una lengua de lebrel limados.
Pórticos de limones, desviados
por el canal que asciende a tu garganta.
Rojo, un puente de rizos se adelanta
e incendia tus marfiles ondulados.
Muerde, heridor, tus dientes desangrados,
y corvo, en vilo, al viento te levanta.
La soledad, dormida en la espesura,
calza su pie de céfiro y desciende
del olmo alto al mar de la llanura.
Su cuerpo en sombra, oscuro, se le enciende,
y gladiadora, como un ascua impura,
entre Amaranta y su amador se tiende.
QUAND ON EST CON, ON EST CON!
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο GEORGES BRASSENS
QUAND ON EST CON
Quand ils sont tous neufs,
qu'ils sortent de l'oeuf,
du cocon.
Tous les jeunes blancs becs
prennent les vieux mecs
pour des cons.
Quand ils sont venus,
les têtes chenues,
les grisons.
Tous les vieux fourneaux
prennent les jeunots
pour des cons.
Moi qui balance entre deux âges
Je leur adresse à tous un message.
Le temps ne fait rien à l'affaire.
Quand on est con, on est con!
Qu'on ait 20 ans, qu'on soit grand-père
Quand on est con, on est con!
Entre vous plus de controverses,
Cons caduques ou cons débutants.
Petits cons de la dernière averse
Vieux cons des neiges d'antan.
Vous les cons naissant,
les cons innocents,
les jeunes cons,
Qui, ne le niez pas, prenez les papas pour des cons.
Vous les cons âgés,
les cons usagés,
les vieux cons.
Qui, confessez-le, prenez les p'tits bleus pour des cons.
Méditez l'impartial message
d'un qui balance entre deux âges.
Le temps ne fait rien à l'affaire.
Quand on est con, on est con!
Qu'on ait 20 ans, qu'on soit grand-père
Quand on est con, on est con!
Entre vous plus de controverses,
Cons caduques ou cons débutants.
Petits cons de la dernière averse
Vieux cons des neiges d'antan.
ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ
ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ
Μνήμη του ξύλου τώρα που η φωτιά σε λέει
δώσ’ μας για λίγο τη φεγγοβολή του μυστηρίου σου.
Εξήγησέ μας τα «νερά».
Το μελανό φτερό του σπίνου την αυγή
που καμπυλώνει προς τον Άδη.
Δώσ’ μας για λίγο μες στην αστραπή
που σε σαλπίζει τα κλειδιά της πόρτας
που δεν έγινες.
Από το βιβλίο: Μανόλης Πρατικάκης, «Ποιήματα 1984-2000» Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, σελ. 66.
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011
ΜΗΝ ΠΡΟΕΞΟΦΛΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΙΝ
WOLS
[ΜΗΝ ΠΡΟΕΞΟΦΛΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΙΝ]
Μην προεξοφλείς από τα πριν
κάτι για σίγουρο,
θα το χαλάσεις·
υπάρχουν άπειρες παραλλαγές
μην πιάνεσαι από τίποτα
(θηλαστικό που γεννάει αυγά
και ψάρι δίχως χαβιάρι)
ίσως ο Θεός
προτιμάει τις μύγες από τους ανθρώπους.
Μετάφραση: Ε.Χ. Γονατάς.
Από το βιβλίο: WOLS, "Ποιήματα", παρουσίαση - μετάφραση Ε. Χ. Γονατάς, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1983, σελ. 63.
Ω ΣΚΟΡΠΙΑ ΒΗΜΑΤΑ, Ω ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΘΕΡΜΟΙ
FRANCESCO PETRARCA
[Ω ΣΚΟΡΠΙΑ ΒΗΜΑΤΑ, Ω ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΘΕΡΜΟΙ]
Ω σκόρπια βήματα, ω χαμένοι στοχασμοί θερμοί,
ω μνήμη επίμονη και ω κάψα που δεν ηρεμείς,
ω πόθε παντοδύναμε καρδιάς αδύναμης,
ω μάτια μου που πια δεν είστε μάτια, μα κρουνοί,
και ω δάφνη που κοσμείς τον άνδρα τον επιφανή,
ω σύμβολο μοναδικό υψηλής διπλής τιμής,
ω σφάλμα πασίγλυκο ολόκληρης ζωής
που μ’ έχετε να σας ζητώ σε θάλασσα, σε γη,
ω ωραία εσύ όψη, που ποικίλματα σου βάζει ο Έρως
σπιρούνια και ηνία, να με βαστά ενώ με κεντρώνει,
όποτε και όπως το ποθεί ο ηγεμών των στεναγμών μου,
και ω ευγενικές ψυχές των αγαπώντων, αν ευκαίρως
στον κόσμο υπάρχει του ίσκιου σας ολίγη ακόμη σκόνη,
κοπιάστε νά ’στε μάρτυρες φερέγγυοι των παθών μου.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)