GIACOMO PUCCINI: O MIO BAMBINO CARO Χ 3

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η KATIA RICCIARELLI
Plaza de Toros Monumental de Madrid




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η KIRI TE KANAWA




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MARIANNE FISET
Opéra de Montréal, 2009

ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΜΑΡΤΙΝ ΜΠΟΝΤΕΝΣΤΕΤ!

FRIEDRICH MARTIN BODENSTEDT (1819-1892)


DAS LEBEN IST EIN DARLEHN, KEINE GABE...

Das Leben ist ein Darlehn, keine Gabe
Du weißt nicht, wieviel Schritt du gehst zum Grabe,
Drum nütze klug die Zeit: auf jedem Schritt
Nimm das Bewußtsein deiner Pflichten mit.

Gewöhne dich – da stets der Tod dir dräut
Dankbar zu nehmen, was das Leben beut;
Die Wünsche nicht nach Äußerm zu gestalten,
Sondern den Kern im Innern zu entfalten;

Nicht fremder Meinung untertan zu sein,
Die Dinge nicht zu schätzen nach dem Schein;
Nicht zu verlangen, daß sie sollen gehn,
Wie wir es wünschen – sondern sie verstehn,

Daß wir uns bei Erfüllung unsrer Pflichten
(Da sie's nach uns nicht tun) nach ihnen richten.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Kate Beckinsale.

ΝΤΕΪΒ ΜΠΡΟΥΜΠΕΚ

THE DAVE BRUBECK QUARTET: BLUE RONDO A LA TURK

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΓΙΓΑΝΤΑ ΛΟΓΟ!

ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΣΙΩΠΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ


ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΣΙΩΠΗ

Πικρό το βράδυ σκυθρωπό
αργεί να ξημερώσει
στο σπίτι μέσα το κλειστό
ερημιά έχει φυτρώσει.

Με πνίγει τούτη η σιωπή
τούτη η στενοχώρια
στο δρόμο να 'χουνε γιορτή
κι εμείς να ζούμε χώρια.

Αυτό το βράδυ δεν μπορώ
γωνιά να βρω ν' αράξω
στο δρόμο τον ερημικό
να βγω και να φωνάξω.

Με πνίγει τούτη η σιωπή
τούτη η στενοχώρια
στο δρόμο να 'χουνε γιορτή
κι εμείς να ζούμε χώρια.



Στίχοι: Κώστας Κωτούλας.

ΚΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΤΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟ - και κλείσαμε οριστικώς ώς τον Σεπτέμβριο

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ


ΑΡΝΗΣΙΚΑΚΟΣ

Θα πεθάνω ζητώντας έναν ήλιο
στα μεγάλα χρονικά μυστήρια
κομματιάζοντας τη νύχτα μ’ ένα σμήνος από γαλαξίες
αιωρούμενος δίχως τη μητρυιά μας
την αλύγιστη Βαρύτητα
δίχως τα δάκρυα που μας επιβάλλει η Ελλάδα
τούτ’ η χώρα που παιδεύει τα δροσερά ελληνόπουλα
κι ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους.



Από τη συλλογή: «Φαρέτριον», 1981.
Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα, Β΄, (1979-1991), Ίκαρος, Αθήνα 1994, σελ. 201.

ΟΛΩΣ ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΠΟΙΗΣΙΣ - ΕΝΑΡΞΙΣ ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ


ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ

ή μήπως όχι;
για σκέψου να ανήκε στο κράτος
   ο ύπνος
τα πράγματα θά ’τανε δύσκολα
θ’ αγοράζαμε ύπνο με δελτίο; ή ελεύθερα; και πόσο;
κι αν είχε παραχωρηθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία; ποιά
   η τιμή του σήμερα;
θα πεθαίναμε από εγρήγορση χωρίς χρήματα;
οι πάσχοντες από αϋπνίες τυχερότεροι λιγάκι
    – δεν είν’ έτσι;

για σκέψου να μη μας ανήκε ο ύπνος.



Από τη συλλογή: «Φαρέτριον», 1981.
Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα, Β΄, (1979-1991), Ίκαρος, Αθήνα 1994, σελ. 259.

ΕΝΑΡΞΙΣ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ

Καλό καλοκαίρι!

ΚΑΒΑΦΗΣ!

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ


ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΛΙ

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η νέα φίλη του ιστολογίου κ. Alejandra S.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΛΒΕΡΤΟ ΑΡΕΝΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALBERTO ARENAS


ADIÓS PAMPA MIA

¡Adiós, pampa mía!...
Me voy... Me voy a tierras extrañas
adiós, caminos que he recorrido,
ríos, montes y cañadas,
tapera donde he nacido.
Si no volvemos a vernos,
tierra querida,
quiero que sepas
que al irme dejo la vida.
¡Adiós!...

Al dejarte, pampa mía,
ojos y alma se me llenan
con el verde de tus pastos
y el temblor de las estrellas...
Con el canto de tus vientos
y el sollozar de vihuelas
que me alegraron a veces,
y otras me hicieron llorar.

¡Adiós, pampa mía!...
Me voy camino de la esperanza.
Adiós, llanuras que he galopado,
sendas, lomas y quebradas,
lugares donde he soñado.
Yo he de volver a tu suelo,
cuando presienta
que mi alma escapa
como paloma hasta el cielo...
¡Adiós!...
¡Me voy, pampa mía!...
¡Adiós!...



Στίχοι: Ivo Pelay.
Μουσική: Francisco Canaro y Mariano Mores.
Τάνγκο του 1945.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

NICANOR PARRA


MUJERES

La mujer imposible,
La mujer de dos metros de estatura,
La señora de mármol de Carrara
Que no fuma ni bebe,
La mujer que no quiere desnudarse
Por temor a quedar embarazada,
La vestal intocable
Que no quiere ser madre de familia,
La mujer que respira por la boca,
La mujer que camina
Virgen hacia la cámara nupcial
Pero que reacciona como hombre,
La que se desnudó por simpatía
Porque le encanta la música clásica
La pelirroja que se fue de bruces,
La que sólo se entrega por amor
La doncella que mira con un ojo,
La que sólo se deja poseer
En el diván, al borde del abismo,
La que odia los órganos sexuales,
La que se une sólo con su perro,
La mujer que se hace la dormida
(El marido la alumbra con un fósforo)
La mujer que se entrega porque sí
Porque la soledad, porque el olvido...
La que llegó doncella a la vejez,
La profesora miope,
La secretaria de gafas oscuras,
La señorita pálida de lentes
(Ella no quiere nada con el falo)
Todas estas walkirias
Todas estas matronas respetables
Con sus labios mayores y menores
Terminarán sacándome de quicio.

ΙΣΠΑΝΙΑ! ... ¡ QUE VIVA ESPAÑA !

FEDERICO GARCÍA LORCA


DESEO


Sólo tu corazón caliente,
Y nada más.

Mi paraíso, un campo
Sin ruiseñor
Ni liras,
Con un río discreto
Y una fuentecilla.

Sin la espuela del viento
Sobre la fronda,
Ni la estrella que quiere
Ser hoja.

Una enorme luz
Que fuera
Luciérnaga
De otra,
En un campo de
Miradas rotas.

Un reposo claro
Y allí nuestros besos,
Lunares sonoros
Del eco,
Se abrirían muy lejos.

Y tu corazón caliente,
Nada más.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε ο φίλος του ιστολογίου κ. Andrés Iniesta.

ΠΟΙΗΤΗΣ!

Ντιέγκο Φορλάν / Diego Forlán.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕ Η ΛΙΔΙΑ ΒΟΡΔΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η LIDIA BORDA: MALENA

ΜΕ ΠΙΟ ΛΙΓΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ


ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ

Ύστερα από μιαν απόπειρα μυθιστορήματος
ξαναγύρισε στην ποίηση.
Τον κούραζε πολύ να φτιάχνει ήρωες
από τα εκμαγεία του προσώπου του.
Αν ήταν πάλι να μιλάει
μέσα από τις δικές του μάσκες
προτιμούσε με πιο λίγες λέξεις.



Από την ποιητική συλλογή: «Αντικριστοί καθρέφτες».
Από το βιβλίο: Τίτος Πατρίκιος, «Ποιήματα, IV, 1988-2002», Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 59.