ΝΕΟΤΗΤΑ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΝΕΟΤΗΤΑ

 

Ι

ΚΥΡΙΑΚΗ

 

Όντας στην άκρη τους οι υπολογισμοί —με την αναπόφευκτη ουρανόθεν κάθοδο, με την αναψηλάφηση των αναμνήσεων και με τη συνεδρία των ρυθμών— καταλαμβάνουν την κατοικία, την κεφαλή και τον κόσμο του πνεύματος.

— Ένα άλογο, διάτρητο απ’ την ανθρακική πανώλη, την κοπανάει απ’ τον προαστιακό ιππόδρομο και βγαίνει γραμμή  στους καλλιεργημένους αγρούς και στην αναδασωμένη περιοχή. Μι’ αξιοθρήνητη τραγωδός, σε κάποιο μέρος του κόσμου, αναστενάζει έχοντας υποστεί και υπομείνει κάμποσες απίθανες εγκαταλείψεις. Οι ντεσπεράντος είναι υποτονικοί μετά την καταιγίδα, τη μέθη και τις ανοιχτές πληγές. Μικρά παιδιά πνίγουν κατάρες σ’ όλη την κατεβασιά των ποταμών. —

Ας ξαναπιάσουμε λοιπόν τη μελέτη μας παρά τον θόρυβο του αδηφάγου έργου που συγκεντρώνεται και αναδύεται ξανά μέσα στις μάζες.

 

ΙΙ

ΣΟΝΕΤΟ

 

Άνθρωπε με συνηθισμένη σωματική διάπλαση, η σάρκα δεν ήταν άραγε καρπός που κρεμόταν στο περιβόλι με τις οπώρες, — και ω μέρες εσείς με ηλικία παιδούλας! Το σώμα — θησαυρός προορισμένος να σπαταληθεί· ω ν’ αγαπάς τί;: τον κίνδυνο ή της Ψυχής το σθένος; Η γη είχε εύφορες πλαγιές, μας παρωθούσαν στο κρίμα και στο πένθος: ο κόσμος: η τύχη σου και ο κίνδυνός σου. Αλλά τώρα, που αυτός ο μόχθος έχει πια συντελεσθεί, εσύ, οι υπολογισμοί σου, εσύ, οι βιασύνες σου, δεν είσαι παρά μόνο ο χορός και η φωνή σου, μεινεσμένος στη ρευστότητα και στην απροσδιοριστία, όντας εντούτοις λόγος για ένα διπλό γεγονός με επινόηση και επιτυχία, στην αδελφική και διακριτική ανθρωπότητα και μέσα σε σύμπαν στερούμενο εικόνων· — η ισχύς και το δίκαιο αντανακλούν τον χορό και τη φωνή που τώρα πλέον απλώς και μόνον εκτιμώνται.

 

ΙΙΙ

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩ

 

Οι διδακτικές φωνές εξόριστες... Η απλότητα με πίκρα κατασταλαγμένη... Αντάτζιο. Αχ! ο απέραντος εγωισμός της εφηβείας, η μελετηρή αισιοδοξία: μα πόσο γεμάτος λουλούδια ήταν ο κόσμος τούτο δω το καλοκαίρι! Οι μουσικές και τα σχήματα την ώρα που πεθαίνουν... Μια χορωδία, για να καταλαγιάσουν και η αδυναμία και η απουσία! Μια χορωδία από ποτήρια, από μελωδίες νυχτερινές... Τα νεύρα, πράγματι, όπου νά ’ναι θα σπάσουν.

 

ΙV

Είσαι ακόμα στον πειρασμό του Αντωνίου. Του κολοβωμένου ζήλου η συνουσία, τα τικ της παιδικής υπερηφάνειας, η καθίζηση και ο τρόμος. Πλην όμως θα στρωθείς σ’ αυτή τη δουλειά: όλες οι αρμονικές και αρχιτεκτονικές δυνατότητες θα κινούνται γύρω απ’ το κάθισμά σου. Όντα τέλεια, όντα απρόβλεπτα θα προσφέρονται στις εμπειρίες σου. Στα δικά σου περίχωρα θα πλημμυρίσει με τρόπο ονειρικό η περιέργεια αρχαίων πληθών και ράθυμων απολαύσεων. Η μνήμη σου και οι αισθήσεις σου δεν θα είναι τίποτ’ άλλο παρά της δημιουργικής σου ώθησης η τροφή. Όσο για τον κόσμο, όταν βγεις και φύγεις, τι θ’ απογίνει; Τίποτα, πάντως, απ’ αυτά που βλέπουμε στις μέρες μας.

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.