ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ
RAFAEL ALBERTI
ΑΝΑΛΗΨΗ
Μαστιγώνοντας, λαβώνοντας τους τοίχους, τις υγρασίες,
χορδές να σφυρίζουν ακούστηκαν,
τεταμένες ερωτήσεις ανάμεσα στα βρύα και στην αιωρούμενη σκοτεινιά.
Ακούστηκαν.
Τις ακούσατε.
Αγκίστρια βουβά καταδύονταν
στη σιδερωμένη σιωπή του νερού, αναζητώντας σε.
Μνήμα σπασμένο
η σιδερωμένη του νερού σιωπή.
Και τέσσερα στόμια, αναζητώντας σε.
Αντίλαλοι ψυχής βυθισμένης σ’ ετοιμοθάνατον ύπνο,
ψυχής που δεν έχει πια να χάσει ούτε στεριές ούτε θάλασσες,
αντίλαλοι τέσσερις, ψηλά, αν δραπετεύουνε.
Στο φως,
στους ουρανούς,
στους αγέρες.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΟΛΥΞΕΝΗ
Βρικόλακες αλαλάζοντες και σιδηροπαγείς αύραι μού έφεραν χτες, περί το μεσονύκτιον, μεσουρανούντος του ηλίου της δικαιοσύνης, το μήνυμα του Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσσέτη, του Isidore Ducasse και του Παναγή του Κουταλιανού. Η πίκρα μου στάθηκε μεγάλη! Μέχρι της στιγμής εκείνης επίστευα εις τα προφητικά οράματα των τορναδόρων, πρόσμενα τους χρησμούς των αλλοφρόνων ιππέων, προσδοκούσα τας μεταφυσικάς επεμβάσεις των αγαλμάτων. Με γαλήνευε η ιδέα του πτώματός μου. Η μόνη μου χαρά ήτανε οι πλόκαμοι των μαλλιών της. Έσκυβα ευλαβικά και φιλούσα την άκρια των δακτύλων της. Παιδί ακόμα, στην δύσιν του ηλίου, έτρεχα ωσάν τρελός να προφτάσω να κλέψω, πριν νυχτώσει, τα λησμονημένα σκιάχτρα μέσ’ απ’ τα χωράφια. Και όμως την έχασα, μπορώ να πω μέσ’ από τα χέρια μου, ωσάν να μην ήταν ποτές παρά ένα απατηλόν όραμα, παρά ένα κοινότατο σφυρί. Στη θέση της βρέθηκε μονάχα ένας καθρέπτης. Κι όταν έσκυψα να δω μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη, δεν είδ’ άλλο τίποτες παρά μόνο δύο μικρά λιθάρια: το ένα ελέγετο Πολυξένη, και το άλλο, Πολυξένη επίσης.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ, ΠΟΛΥΞΕΝΗ!
ALEJANDRO RODRÍGUEZ
ΚΑΠΟΙΑ ΚΟΠΕΛΑ ΣΤΟ ΓΚΑΙΤΙΝΓΚΕΝ
Δροσερό το αεράκι
αρχές φθινοπώρου
τής εχάιδευε όλη της την όψη
απ’ την πιο φίνα και την πιο διάφεγγη φαγιάντσα,
και την ξανθή της κόμη
επέρασα από δίπλα της για να ονειρευτεί
πως της την χτένιζα εγώ με το χέρι μου
όση ώρα ανέμιζε
με κίνηση κύματος θερμότατου
έτσι καθώς επάταγε συνέχεια το πεντάλ
του ποδηλάτου της
που την επήρε μακριά μου·
τα μαλλιά της ίσως έχουν τώρα το άρωμα
από κείνα τα φύλλα τα ξερά που έπεφταν συνέχεια.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΗ
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Τίποτα δεν θα σβήσει τον έρωτα·
ούτε οι τσακωμοί
ούτε τα χιλιόμετρα.
Είναι συνειδητός,
δοκιμασμένος,
ελεγμένος.
Υψώνω επισήμως τα ποιήματα,
των στίχων τα δάχτυλα,
και ορκίζομαι:
σ' αγαπώ,
και ο έρωτάς μου για σένα
είναι πιστός και αμετάβλητος.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ARTHUR RIMBAUD
BEING BEAUTEOUS
Σε χιόνι εμπρός Πλάσμα Κάλλους πανύψηλο. Θανάτου συριγμοί και κύκλοι μουσικής κάνουνε τούτο το κορμί το λατρεμένο ν’ ανεβαίνει, ν’ απλώνει, σαν φάσμα να δονείται· πληγές άλικες και μαύρες εκρήγνυνται στην αλαζονική του σάρκα. Της ζωής τα καθαρά χρώματα βαθαίνουν, χορεύουν και εκλύονται γύρω από το Όραμα, στο ικρίωμα επάνω. Τα δε ρίγη ανάβουν και ωρύονται, και η παράφορη γεύση των εντυπώσεων τούτων, φορτιζόμενη από τις σφυριξιές τις θανάσιμες και τις βραχνές μουσικές που εξακοντίζει ο κόσμος, μακριά από μας, επάνω στην όμορφη μητέρα μας –, ναι, η γεύση αυτή υποστρέφεται, κλοτσάει κατά πίσω, ανορθώνεται. Ω, τα κόκαλά μας με νέο σώμα ερωτικό εντύθηκαν πάλι.
***
Ω, η όψη η τεφρή, το οικόσημο με την κόμη του, οι κρυστάλλινες ωλένες! Το κανόνι, επάνω στο οποίο οφείλω να ριχτώ όσο κρατάει η συμπλοκή των δέντρων με το αεράκι εκεί το ανάλαφρο!
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.