Τρίτη 5 Απριλίου 2011
Η ΝΥΧΤΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙ
ALEJANDRA PIZARNIK
ΣΤΑΧΤΕΣ
Η νύχτα θρυμματίστηκε από αστέρια
κοιτώντας με υπνωτισμένη
ο αέρας εκσφενδονίζει μίσος
εξωραϊσμένο το πρόσωπό του
με μουσική.
Σύντομα θα φύγουμε
Απόκρυφο όνειρο
προηγήθηκε του χαμογέλιου μου,
ο κόσμος στέκει ισχνός
κι υπάρχει κλειδωνιά μα όχι κλειδιά
κι υπάρχει τρόμος μα όχι δάκρυα.
Τι θα με κάνω εμένανε;
Γιατί σ’ Εσένα οφείλω ό,τι είμαι
Αλλά δεν έχω αύριο
Γιατί σ’ Εσένα...
Η νύχτα υποφέρει.
Μετάφραση: Αμαλία Ρούβαλη.
Από την ποιητική συλλογή «Η τελευταία αθωότητα», 1956.
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΟΥ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΟΥ
Απ’ όλους τους καθρέφτες πίσω
η μνήμη σέρνεται του χρόνου·
μετρά στα γυάλινα ποτάμια
θαμμένες φώτων αλυκές.
Στων αρραμπάλ το μαύρο γείσο
σταλιάζουν οι φυλές του πόνου·
κι ο Ομέρο Μάνσι στα καλάμια
του ονείρου τέμνει κάλυκες,
Νερά λιμνάζουν και μελάνια
μες στων ματιών τις ψυχοκόρες·
ζευγάρια αρπάζονται οι φολίδες
στου τζαμωτού τη φυλακή.
Στο τάνγκο πέφτουνε τ’ αλάνια
θλιμμένες να ψαρέψουν ώρες –
Πομπέγια, Σαν Χουάν, Βοέδο είδες
σαν σκύλου εγίναν υλακή.
Πλατύγυρα καπέλλα πάνε
κοπέλλες ν’ ανταμώσουν, όπου
κλασματικές στροφές προβάρουν
με γόβες από κρύσταλλο.
Μα θραύονται μεμιάς και σπάνε
γυαλιά και μνήμες επί τόπου,
σαν βγουν σελήνες να σε πάρουν
στο μαγαζί το νύσταλο.
ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ Γ΄ΡΑΪΧ
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ Γ΄ΡΑΪΧ
Να και οι προδότες.
Έχουν σκάψει
Μα ο δρόμος δεν θα τους ξεχάσει
Τον λάκκο του αδερφού και του γειτόνου
Ξέρουν πως οι άλλοι τους γνωρίζουν
Τον ύπνο τους δεν τον ορίζουν
Δεν ήρθε ακόμα το πλήρωμα του χρόνου.
Να κι οι δεσμοφύλακες.
Χαφιέδες χωροφύλακες
Υπηρέτες του λαού της Γερμανίας
Καταπιέζουν, μαστιγώνουν,
Βασανίζουν, παλουκώνουν
Όλα σε τιμή ευκαιρίας.
Να οι κύριοι δικαστές.
Τους λέμε οι καταπιεστές
Πως δίκαίο είναι τον λαό τί συμφέρει
Μα αυτοί δεν ξέρουν
Ποιό είναι αυτό
Κι έτσι δικάζουν στο σωρό
Μέχρι να βάλουν τον λαό ολόκληρο
Στο χέρι.
Έρχονται οι άλλοι
Με τα τσίγκινα φέρετρα
Που μέσα τους βάζουν
Τ’ανθρώπινα σκέλεθρα
Που φέρουν αυτοί σε τέτοιο χάλι.
Ήταν αυτοί που δεν υποταχτήκανε
Και στην πάλη απάνω σκοτωθήκανε
Στην μεγάλη των τάξεων πάλη.
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος.
Μετάφραση: Αγγέλα Βερυκοκάκη.
ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ!
OCTAVIO PAZ
TRES SONETOS
1
Inmóvil en la luz, pero danzante,
tu movimiento a la quietud que cría
en la cima del vértigo se alía
deteniendo, no al vuelo, sí al instante.
Luz que no se derrama, ya diamante,
fija en la rotación del mediodía,
sol que no se consume ni se enfría
de cenizas y llama equidistante.
Tu salto es un segundo congelado
que ni apresura el tiempo ni lo mata:
preso en su movimiento ensimismado
tu cuerpo de sí mismo se desata
y cae y se dispersa tu blancura
y vuelves a ser agua y tierra obscura.
2
El mar, el mar y tú, plural espejo,
el mar de torso perezoso y lento
nadando por el mar, del mar sediento:
el mar que muere y nace en un reflejo.
El mar y tú, su mar, el mar espejo:
roca que escala el mar con paso lento,
pilar de sal que abate el mar sediento,
sed y vaivén y apenas un reflejo.
De la suma de instantes en que creces,
del círculo de imágenes del año,
retengo un mes de espumas y de peces,
y bajo cielos líquidos de estaño
tu cuerpo que en la luz abre bahías
al oscuro oleaje de los días.
3
Del verdecido júbilo del cielo
luces recobras que la luna pierde
porque la luz de sí misma recuerde
relámpagos y otoños en tu pelo.
El viento bebe viento en su revuelo,
mueve las hojas y su lluvia verde
moja tus hombros, tus espaldas muerde
y te desnuda y quema y vuelve hielo.
Dos barcos de velamen desplegado
tus dos pechos. Tu espalda es un torrente.
Tu vientre es un jardín petrificado.
Es otoño en tu nuca: sol y bruma.
Bajo del verde cielo adolescente.
tu cuerpo da su enamorada suma.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Aisha Khan.
Κυριακή 3 Απριλίου 2011
ΠΩΛ ΖΕΡΑΛΝΤΥ!
PAUL GERALDY (1885-1983)
ABSENCE
Ce n'est pas dans le moment
où tu pars que tu me quittes.
Laisse-moi, va, ma petite,
il est tard, sauve-toi vite!
Plus encor que tes visites
j'aime leurs prolongements.
Tu m'es plus présente, absente.
Tu me parles. Je te vois.
Moins proche, plus attachante,
moins vivante, plus touchante,
tu me hantes, tu m'enchantes!
Je n'ai plus besoin de toi.
Mais déjà pâle, irréelle,
trouble, hésitante, infidèle,
tu te dissous dans le temps.
Insaisissable, rebelle,
tu m'échappes, je t'appelle.
Tu me manques, je t'attends!
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Alexis Dziena.
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΕΡΣΕΔΕΣ ΣΟΣΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MERCEDES SOSA
EL CORAZÓN AL SUR
Nací en un barrio donde el lujo fue un albur,
por eso tengo el corazón mirando al sur.
Mi viejo fue una abeja en la colmena,
las manos limpias, el alma buena.
Y en esa infancia, la templanza me forjó,
después la vida mil caminos me tendió
y supe del magnate del tahur,
por eso tengo el corazón mirando al sur.
Mi barrio fue una planta de jazmín,
la sombra de mi vieja en el jardín,
la dulce fiesta de las cosas más sencillas
y la paz en la granilla de cara al sol...
Mi barrio fue mi gente que no está
las cosas que ya nunca volverán
si desde el día que me fui, con la emoción y con la cruz
yo sé que tengo el corazón mirando al sur.
La geografía de mi barrio llevo en mí,
será por eso que del todo no me fui:
la esquina, el almacén, el piberío
los reconozco... son algo mío...
Ahora sé que la distancia no es real
y me descubro en ese punto cardinal
volviendo a la niñez desde la luz,
teniendo siempre el corazón mirando al Sur...
ΓΡΑΝΑΔΑ X 3!
Ο JAVIER SOLIS, Ο PEDRO VARGAS ΚΑΙ Ο JORGE NEGRETE ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ AGUSTÍN LARA
GRANADA
Granada, tierra soñada por mí
mi cantar se vuelve gitano cuando es para tí
mi cantar hecho de fantasía
mi cantar flor de melancolía
que yo te vengo a dar.
granada,
tierra ensangrentada
en tardes de toros.
mujer que conserva el embrujo
de los ojos moros;
te sueño rebelde y gitana
cubierta de flores
y beso tu boca de grana
jugosa manzana
que me habla de amores.
Granada manola,
cantada en coplas preciosas
no tengo otra cosa que darte
que un ramo de rosas,
de rosas de suave fragancia
que le dieran marco a la virgen morena.
Granada,
tu tierra está llena
de lindas mujeres
de sangre y de sol.
Σάββατο 2 Απριλίου 2011
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΒΟΛΦ ΜΠΗΡΜΑΝ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο WOLF BIERMANN
UND ALS WIR ANS UFER KAMEN
Und als wir ans Ufer kamen
Und saßen noch lang im Kahn
Da war es, daß wir den Himmel
Am schönsten im Wasser sahn
Und durch den Birnbaum flogen
Paar Fischlein. Das Flugzeug schwamm
Quer durch den See und zerschellte
Sachte am Weidenstamm
- am Weidenstamm
Was wird bloß aus unseren Träumen
In diesem zerissnen Land
Die Wunden wollen nicht zugehn
Unter dem Dreckverband
Und was wird mit unsern Freunden
Und was noch aus dir, aus mir -
Ich möchte am liebsten weg sein
Und bleibe am liebsten hier
- am liebsten hier
Παρασκευή 1 Απριλίου 2011
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΟΥΡΟΛΟ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO MUROLO
SCIUMMO
Tu scinne,
sciummo, sciummo, sciummo,
da 'a muntagna...
Io scénno
ca na malasciorte
mm'accumpagna...
E ghiammo, ohé!
Ll'ammore è sciummo ca se perde a mare...
Tu cante:
- Tòcche, tòcche, tòcche -
spaccalegna:
"'A saccio,
nun ce sta na vócca
cchiù sanguégna...!"
E i' scénno, ohé!
Chi perde 'ammore va cercanno 'o mare...
Campana
ca suone 'a copp'a stu cunvento,
tu siente
ch'ha fatto chella faccia 'e santa?
Ajére, 'mbracci'a me, nu svenimento...
stasera vasa a n'ato e se n'avanta!
Oje comme
sona lenta e triste
na zampogna,
ca scénne
- sciummo, sciummo, sciummo, -
da 'a muntagna!...
E ghiammo, ohé!
Ll'ammore è sciummo ca se perde a mare...
E 'nfunn'ô mare s'arreposa 'o core...
Paese
addó' só' nato, io te saluto...
Te veco
llá 'ncimma, sulo e abbandunato...
E io 'nfamo, 'nfamo 'e me, mme ne só' ghiuto...
Te lasso pecché 'ammore mm'ha lassato!
Tu chiagne
quase comm'a n'ommo
ca se lagna...
e i' scénno
- sciummo, sciummo, sciummo, -
da 'a muntagna!...
E ghiammo, ohé!
Ll'ammore è sciummo ca se perde a mare...
e sulo 'o mare fa scurdá ll'ammore...
ΕΛΥΑΡ!
PAUL ELUARD
LE PAYSAGE NU
Le paysage nu
où je vivrai longtemps
A de tendres prairies
Où ta chaleur repose
Des sources où tes seins
Font miroiter le jour
Des chemins où ta bouche
Rit à une autre bouche
Des bois où les oiseaux
Entrouvent tes paupières
Sous un ciel réfléchi
Par ton front sans nuages
Mon unique univers
Ma légère accordée
Au rythme de nature
Ta chair nue durera.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)