Η ΠΟΙΗΣΗ

EUGENIO MONTEJO

Η ΠΟΙΗΣΗ

Ἡ ποίηση διασχίζει μόνη της τὴ γῆ,

ἀκουμπάει τὴ φωνή της στὸν πόνο τοῦ κόσμου

καὶ δὲν ζητάει τίποτα

— οὔτε κὰν λόγια.

Ἔρχεται ἀπὸ πολὺ μακριά —

δὲν μᾶς εἰδοποιεῖ ποτέ,

δὲν μᾶς λέει κὰν τί ὥρα ξεκινάει·

ἔχει το κλειδὶ τῆς πόρτας γιὰ ν᾽ ἀνοίξει.

Μπαίνοντας πάντα θὰ κοντοσταθεῖ νὰ μᾶς κοιτάξει.

Ὕστερα ἀνοίγει τὸ χέρι της καὶ μᾶς προσφέρει

ἕν᾽ ἄνθος ἢ κάποιο βότσαλο, κάτι ἀπόκρυφο,

μὰ τόσο ἔντονο, ποὺ πάλλεται ἡ καρδιά μας,

πάει νὰ σπάσει. Ὁπότε καὶ ξυπνᾶμε.

 Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.