Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

ΛΙΓΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΙΣ



Κ.Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ


ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ


Θέλω να φύγω πια 'πό 'δω, θέλω να φύγω πέρα
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,
θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,
απλό στοιχείο, ελεύθερο, γενναίο.

Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,
ωραία νά 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,
ωραίος ακόμη ο ίδιος εαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,
στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,
στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,
στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.

Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτα πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένει,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι.

3 σχόλια:

  1. Πώς φεύγουμε έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι είμαστε νέοι, πολύ

    νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ' ένα βράχο,
    το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
    χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε, τι να 'χω,
    που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

    Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ... (του ιδίου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή