Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2019

ΝΕΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ, 2


ΝΕΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ, 2

Παρόλο που είχα τα "Χρονικά" του Τάκιτου στην έκδοση Loeb και στην ελληνική μετάφραση του Νίκου Πετρόχειλου (Εκδόσεις ΜΙΕΤ), όταν είδα στο περίπτερο ότι η έκδοση της Οξφόρδης (του 1966) έκανε μόνο ένα ταλληράκι (έναν καφέ με φιλοδώρημα τουτέστιν), επέπεσα! Εν τάξει, τον καφέ τον ήπια, και άφησα και φιλοδώρημα στην κοπέλα.

ΝΕΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ, 1



ΝΕΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ, 1

Θεόδωρος Μόμσεν, "Ιστορία της Ρώμης" (εφτά ευρουδάκια - nicht schlecht!)

ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ: ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ



ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ: ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ

Σήμερα το κονόμησα - εννιά φραγκάκια μόνο...

ΔΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ – REGALI DALL’ITALIA


ΔΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ – REGALI DALL’ITALIA

Ringrazio molto l’amico e collega Davide Susanetti per avermi fatto dono di due suoi meravigliosi libri. Mi getterò fanaticamente nella lettura. Sarà un piacere ricambiare al più presto, nella speranza di vederci a Padova o a Corfù.

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο και συνάδελφο Ντάβιντε Σουζανέττι για τα δύο θαυμάσια βιβλία του που μου δώρισε. Θα ριχτώ με φανατισμό στην ανάγνωσή τους. Θα είναι μεγάλη μου χαρά να του το ανταποδώσω το συντομότερο δυνατόν, ελπίζοντας να ιδωθούμε στην Πάντοβα ή στην Κέρκυρα.

ΠΑΥΛΟΣ ΒΑΛΕΡΥ


ΠΑΥΛΟΣ ΒΑΛΕΡΥ

Ευχαριστώ τον φίλτατο Κώστα Χατζηαντωνίου και το "Κοράλλι" για τη φιλοξενία πέντε μεταφρασμάτων μου από την ποίηση του Βαλερύ. Στις εικόνες ανεβάζω το εξώφυλλο του περιοδικού και μία σελίδα μόνο.
 
 

ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ




ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ

Γιώργος Κεντρωτής (επιμ.), "Γρικώντας την άπλαστη αρμονία των ουρανών - επικήδειοι, επιτάφιοι και νεκρολογίες για τον Διονύσιο Σολωμό (1857)".

Σε δύο φίλους που δεν υπάρχουν πια, στον Δημήτρη Αρμάο, που επιμελήθηκε τυποτεχνικά το βιβλίο, και στον Θανάση Χαρμάνη, που το εξέδωσε, οφείλεται η έκδοση αυτού του έργου. Μου το "ανέθεσαν" πανηγυρικά - και πώς να το αρνηθώ;... Ύστερα από έρευνα δύο ετών σε βιβλιοθήκες και αρχεία συνέλεξα του υλικό, το κατέγραψα και το σχολίασα. Κυκλοφόρησε το 2002 στην Αθήνα από τις εκδόσεις ύψιλον/βιβλία.

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ


ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ


ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΝΤΡΕ ΓΚΑΓΙΑΡ



ANDRÉ GAILLARD


SI RIEN N’EST VAIN

Et la neige immortelle envahit les saisons
Plus haut que le bonheur, plus haut que le silence, autour des monts courbés
  sur le ciel insensible comme un corps sans amour penché sur sa splendeur   interdite et perdue, elle s’enroule et se déroule à l’infini.
Les prisonniers ont faim.
La nuit est là, fragile et toute trouée d’échos.
On aiguise une lame, une corde se brise, le cristal résonne, un marin meurt
  en mer.
On dresse un échafaud et mon cœur retentit du choc sourd des marteaux.
Sourd : il n’est pas que sourd, il est aveugle.
O mon amour, est-ce toi le condamné : sur ton cercueil on me clouera
  vivant.
Déjà le sang coule et dessine ton nom.
Toutes les peurs, toute la nuit, mais le ciel coule déjà sous les ponts
  de l’aurore.
Je sors du miroir, de l’eau du miroir plutôt ; c’est pour trébucher et tomber
  dans un enchevêtrement de glaives.
La volonté ne sert de rien, le cœur veille.
À plat ventre, à genoux, les bras brisés,
puis debout dans la flamme et le vent. Et plus je monte, plus ma taille
  grandit.
À mes pieds la nuit comme une mer ou comme une brume.
Des échos de montagne étouffés et tendres s’élèvent, se répondent et
  s’exaltent, puis s’apaisent et décroissent à la mesure d’un amour perdu
  dans les détours de la mémoire.
Les ombres inférieures s’écartent pour te livrer passage, mirage de mon
  plaisir, grande fleur inconsolée d’une ténèbre jamais vaincue, folle
  de saison, flamme de couronne, malheur du jour.
Tu montes, tu montes ; nous voilà face à face.
Je t’échappe, tu me rejoins.
Je m’étends, je m’étire, je grandis désespérément, je m’écartèle en vain :
tu es là fatale, implacable, toujours plus vaste que mon désir et de toute
  part te refermant sur lui.
Je suis en toi, je ne suis plus.

ΑΝΤΟΝΙΟ ΣΙΣΝΕΪΡΟΣ



ANTONIO CISNEIROS


PARΑ HACER EL AMOR

Para hacer el amor
debe evitarse un sol muy fuerte sobre los ojos de la muchacha
tampoco es buena la sombra si el lomo del amante se achicharra
para hacer el amor.
Los pastos húmedos son mejores que los pastos amarillos
pero la arena gruesa es mejor todavía.
Ni junto a las colinas porque el suelo es rocoso ni cerca
de las aguas.
Poco reino es la cama para este buen amor.
Limpios los cuerpos han de ser como una gran pradera:
que ningún valle o monte quede oculto y los amantes
podrán holgarse en todos sus caminos.
La oscuridad no guarda el buen amor.
El cielo debe ser azul y amable, limpio y redondo como un techo
y entonces
la muchacha no vera el Dedo de Dios.
Los cuerpos discretos pero nunca en reposo,
los pulmones abiertos,
las frases cortas.
Es difícil hacer el amor pero se aprende.


ΙΣΠΑΧΑΝ



GUILLAUME APOLLINAIRE





ΙΣΠΑΧΑΝ

Για τα ρόδα τα δικά σου
Θα έκανα
Και μεγαλύτερο ταξίδι ακόμα

Ο ήλιος σου δεν είναι αυτός
Που λάμπει
Παντού αλλού
Και οι μουσικές σου που συνηχούν με την αυγή
Είναι τώρα για μένα
Το μέτρο της τέχνης
Και σύμφωνα με το πώς τα θυμάμαι
Θα κρίνω
Τους στίχους μου τις εικαστικές
Τέχνες κι εσένα την ίδια
Όψη μου αγαπημένη μου όψη

Το Ισπαχάν στις μουσικές του πρωινού
Την ευωδιά ξυπνάει των ρόδων απ’ τους κήπους του

Την ψυχή μου
Με ρόδα αρωμάτισα
Για τη ζωή μου ολόκληρη

Ισπαχάν μου γκρίζο με τις μπλε φαγιάντσες
Σαν να σε είχαμε
Φτιάξει με
Κομμάτια ουρανού και γης
Κι αφήνοντας στη μέση
Μια μεγάλη τρύπα φωτός
Αυτή εκεί
Την τετράγωνη Πλατεία του Σάχη
Το Μεϊντάνι
Το τόσο μεγάλο για έναν τόσο μικρό αριθμό
Γαϊδουριών που περιφέρονται
Και που ξέρουν τόσο μα τόσο όμορφα
Να γκαρίζουνε καθώς κοιτάζουν
Του ήλιου τη κατακόκκινη γενειάδα
Τη βαμμένη με χέννα
Του ήλιου λέω που μοιάζει
Στους νεαρούς γενειοφόρους έμπορους
Έτσι καθώς είναι
Προστατευμένοι κάτω απ’ τις άσπρες τους ομπρέλες

Εγώ εδώ είμαι ο αδελφός της κάθε λεύκας

Τις όμορφες ξαναγνωρίστε λεύκες στους γιους της Ευρώπης
Ω αδελφοί μου τρέμοντες και προσευχόμενοι στην Ασία

Σαν καμάρα το πέρασμα και σαν αντιλόπης κέρατο
Φωνόγραφος
Ορνιθοσκαλίσματα
Το μαγαζάκι το μικρό



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.