Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
ΜΕ ΞΕΝΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ
ΜΕ ΞΕΝΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ
Είχα έναν φίλο που έφυγε
στην ξενητειά να βρει την τύχη του
τόσον καιρό κρυβότανε
κι απ' την δουλειά κι από το σπίτι του
Στα ορυχεία
τι ατυχία
τον βρήκε η ίδια η κατάσταση
και πριν προλάβει
σωστά να καταλάβει
χάθηκε σε μιαν επανάσταση
Πριν φύγει ήρθε να με βρει
είχε στην τσέπη το εισιτήριο
γραμμένο σ' άλλο όνομα
και μ' ένα ξένο διαβατήριο
Δίσκος: Μαρτυρίες (1974).
Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης.
Μουσική: Δήμος Μούτσης.
ΡΕΝΕ ΒΙΒΙΕΝ!
RENÉE VIVIEN (1877-1909)
NOCTURNE
J’adore la langueur de ta lèvre charnelle
Où persiste le pli des baisers d’autrefois.
Ta démarche ensorcelle,
Et la perversité calme de ta prunelle
A pris au ciel du nord ses bleus traîtres et froids.
Tes cheveux, répandus ainsi qu’une fumée,
Clairement vaporeux, presque immatériels,
Semblent, ô Bien-Aimée,
Recéler les rayons d’une lune embrumée,
D’une lune d’hiver dans le cristal des ciels.
Le soir voluptueux a des moiteurs d’alcôve ;
Les astres sont comme des regards sensuels
Dans l’éther d’un gris mauve,
Et je vois s’allonger, inquiétant et fauve,
Le lumineux reflet de tes ongles cruels.
Sous ta robe, qui glisse en un frôlement d’aile,
Je devine ton corps, ― les lys ardents des seins,
L’or blême de l’aisselle,
Les flancs doux et fleuris, les jambes d’Immortelle,
Le velouté du ventre et la rondeur des reins.
La terre s’alanguit, énervée, et la brise,
Chaude encore des lits lointains, vient assouplir
La mer enfin soumise...
Voici la nuit d’amour depuis longtemps promise...
Dans l’ombre je te vois divinement pâlir.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Maria Grazia Cucinotta.
Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011
ΤΟ ΡΙΣΚΟ
FRANCISCO DE QUEVEDO
[ΠΟΙΟ ΡΙΣΚΟ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ, ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΑΙΝΕΥΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ]
Και ο ήλιος σού λέει ότι εγώ έχω ψεύτρα γλώσσα
και οι ουρανοί βοούν διαψεύδοντες χρησμούς μου:
Φωτάς και λάμπει η γης, και με τη γης κι ο νους μου.
Τ’ ακούει και το καντήλι, και θρηνεί με τα όσα
μου ψεύδη. Πίστεψες πως ροδαυγή είσαι ζώσα,
πως παίρνεις τσίμπλες και ύπνο από τους οφθαλμούς μου.
Ρ ο υ μ π ί ν ι σού ’πα ότ’ είναι ’κείνο που ο παπούς μου
για χ ε ί λ ι ή ρ ύ γ χ ο ς γνώριζε, που χάβει τόσα.
Τον πόθο σού άναψα τα δόντια να πουλήσεις –
σου τά ’πα π έ ρ λ ε ς · των μαλλιών σου να τονίσω
το κάλλος – σ’ τά ’κανα χ ρ υ σ ό , που τον ορύσσεις.
Μα αν είταν τα μαλλιά σου από χρυσάφι, πίσω
με φαλακρό θα σ’ άφηνα κρανίο να ζήσεις:
τις τρίχες θα σου εμάδαγα, ναν τις πουλήσω!...
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Η ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΔΕ ΛΟΣ ΑΝΧΕΛΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΕΝΡΙΚΕ ΓΡΑΝΑΔΟΣ
Η VICTORIA DE LOS ÁNGELES ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ENRIQUE GRANADOS
EL MIRAR DE LA MAJA
¿Porqué es en mis ojos tan hondo el mirar?
Que a fin de cortar desdenes y enojos los suelos entornar.
Que fuego dentro llevarán que si acaso con calor
los clavo em mi amor, sonrojo me dan.
Por eso el chispero a quien mi alma di,
al verse ante de mi me tira el sombrero
y dice me así:
¡Mi maja! No me mires más, que tus ojos rayos son,
y ardiendo en pasión la muerte me dan.
Πιάνο: Gerald Moore.
ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!
GUILLAUME APOLLINAIRE
MA QUEUE ÉCLATAIT SOUS TES LÈVRES
Ma queue éclatait sous tes lèvres
Comme une prune de Juillet
La plume au vent qu’on taille en rêve
N’est pas plus folle je le sais
Que la volage aux amours brèves
Il me souvient de Félicie
Que je connu le jour de Pâques
Et dont la moniche roussie
S’ouvrait en coquille Saint-Jacques
De septembre à la fin Avril
Il me souvient de la Dona
Qui faisait l’amour en cadence
Et dont la figue distilla
Un alcool d’une violence
Mais je ne vous dit que cela.
ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ (1954)
[ΜΕΤΑΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΕΝΔΥΜΑΤΑ]
Μεταποιούνται ενδύματα
φωνάζει μια επιγραφή
κάτω απ’ το γραφείο μου.
Έχει μακριά μανίκια,
αυτό το πουκάμισο.
Αυτό το σακάκι
φαίνεται ρηχό σ’ εμένα
που δεν έχω πλάτες.
Λέω να πάω να τους βρω.
Να μεταποιήσουν επιτέλους
το κορμί μου
μπας και γίνει ζωή.
Από το βιβλίο: Σωτήρης Παστάκας, «Χαμένο κορμί», Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2010, σελ. 19.
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ: ΚΥΡΑ-ΓΙΩΡΓΑΙΝΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ
ΚΥΡΑ-ΓΙΩΡΓΑΙΝΑ
Κυρα-Γιώργαινα, ο Γιώργος σου πού πάει;
Για πού το βαλε και πού το ξενυχτάει;
Έβαλε το σκούρο του,
άναψε το πούρο του,
μπήκε στο αμάξι του
και εντάξει του.
Ο Γιώργος είναι πονηρός
κι αυτά που λέει μην τα τρως!
Από τις έντεκα και μπρος
κυκλοφοράει για γαμπρός.
Κυρα-Γιώργαινα, σ’ το λέω υπευθύνως:
ο Γιωργάκης σου είν ένας θεατρίνος!
Για δουλειά σού μίλησε,
πονηρά σε φίλησε,
η αυγούλα μύρισε
και δε γύρισε.
Ο Γιώργος είναι πονηρός
κι αυτά που λέει μην τα τρως!
Από τις έντεκα και μπρος
κυκλοφοράει για γαμπρός.
Στίχοι: Πυθαγόρας.
Μουσική: Γιώργος Κατσαρός.
ΜΙΚΡΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΒΑΛΑΣ
ΤΟ ΜΠΑΡ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, Ι
Το μπαράκι καθαρτήριο
ένα βήμα από τον παράδεισο.
Στο ημίφως μαλλιά και μάτια
παίρνουνε τόνο σκοτεινό.
Έχεις γεύση ουρανού
στις φλέβες κυκλοφορεί φως ιώδες.
Ξέρω είσαι από γενιά Αγγέλων
μα πάντα έχω φριχτή αμφιβολία:
Μήπως από κάτω κρύβεται
μικρός διάβολος που Σε αναιρεί.
Από το βιβλίο: Δημήτρης Γαβαλάς, "Άγγελος εσωτερικών υδάτων". Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1998, σελ. 25.
Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011
ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΟ ΠΑΝΤΑ
CESARE PAVESE
ΜΙ’ ΑΝΑΜΝΗΣΗ
Δεν υπάρχει άντρας που νά ’χει αφήσει σημάδι
πάνω της. Μα κι αν είχε, σαν σ’ όνειρο εσβήστη·
σα δρομάκι πρωινό μένει μόνη της πάλι.
Αν δεν της έχουν φάει τον ιδρώτα ξανά, θα
σου γελάσει ίσως. Τα δυό της μάγουλα κάθε
φορά πάλι θα λάμψουνε.
Δεν μαζευτήκαν
στο δικό της το πρόσωπο οι μέρες, το αχνό να
σβήσουν το γέλιο που απάνω στα πράγματα θα
σκορπιστεί. Με σκληρή απαντοχή πάντα κάνει
ό,τι κάνει, και πάντα πως πρώτη της είναι
σου απαντάει φορά, πλην τήνε ζει ώς το τέλος
σαν ποτέ να μην είχε ξανά ζήσει τέτοια.
Μετά ανοίγει το σώμα της το δυνατό, το
μαζεμένο της βλέμμα το πίνει η φωνίτσα η
χαμηλή και λιγάκι βραχνή κάποιανου άντρα
κουρασμένου. Αυτήν κούραση δεν την αγγίζει.
Κοιτάς το στόμα της· ρίχνει κάτω το βλέμμα,
καρτερά – μα κανείς δεν τολμά να σαλέψει.
Το χαμόγελό της το διφορούμενο, το ύπτιο
όλοι το ξέρουν· μούτρα κρατάει πότε-πότε.
Οι άντρες, που την ακούσαν σα βόγκαε με πόνο,
απ’ τον έρωτα ταπεινωμένη, πληρώνουν
μέρα τη μέρα ανυπερθέτως, μην νογώντας
πως εκείνη το σήμερα ζει το δικό της.
Μοναχή μετά χαμογελάει περπατώντας
- με χαμόγελο πάει διφορούμενο πάντα.
Οκτώβριος 1935
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΛΦΡΕΔΟ ΣΙΤΑΡΡΟΣΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALFREDO ZITARROSA
CANDOMBE DEL OLVIDO
Dónde estarán los zapatos aquellos
que tuve y anduve con ellos,
dónde estarán mi cuchillo y mi honda,
el muchacho que fui que responda.
El candombe del olvido,
tal vez si yo le pido un recuerdo,
me devuelva lo perdido.
El candombe del olvido,
tal vez si yo le pido un recuerdo,
me devuelva lo perdido.
Ya no recuerdo el jardín de la casa,
ya nadie me espera en la plaza.
Suaves candombes, silencios y nombres
de otros; se cambian los rostros.
El candombe del olvido,
corazón dividido en candombes,
no recuerda haber nacido.
El candombe del olvido,
tal vez si yo le pido un recuerdo,
me devuelva lo perdido.
Quién me dará nuevamente mi voz inocente,
mi cara con lentes.
Cómo podré recoger las palabras habladas,
sus almas heladas.
El candombe del recuerdo
le pone un ritmo lerdo al destino
y lo convierte en un camino.
El candombe del olvido,
tal vez si yo le pido un recuerdo,
me devuelva lo perdido.
Qué duros tiempos, el ángel ha muerto,
los barcos dejaron el puerto.
Tiempo de amar,de dudar, de pensar y luchar,
de vivir sin pasado.
Pero el candombe no olvida,
y renace en cada herida
de palo del tambor, con alma y vida.
El candombe del olvido,
tal vez si yo le pido un recuerdo,
me devuelva lo perdido.
Tiempo raudal, una luz cenital
cae a plomo en la fiesta de Momo,
tiempo torrente que fluye;
por Isla de Flores llegan los tambores.
Fuego verde, llamarada,
de tus roncos tambores
del Sur, techos de seda bordada.
Fuego verde, llamarada,
de tus roncos tambores
del Sur, techos de seda bordada.
Rueda y rueda al infinito,
el candombe no es un grito,
se canta y no se baila, lailaraila...
Que se baila y no se canta,
el candombe es una planta que crece,
y hasta el cielo se estremece.
Sólo canta porque puede
y olvida lo que quiere,
la copla no lo mata ni lo hiere.
Flor azul en una lata,
relámpago de plata,
la vida no lo hiere ni lo mata.
Vuelve a amar y no se cansa,
la vida no le alcanza,
la muerte es una ingenua adivinanza.
Fuego verde, llamarada,
de tus roncos tambores del Sur,
techos de seda bordada.
Lalalailala, lailaraila...
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ: Σ’ ΑΓΑΠΩ ΣΑΝ ΑΜΑΡΤΙΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ
Σ’ ΑΓΑΠΩ ΣΑΝ ΑΜΑΡΤΙΑ
Κάθεσαι στο μπαλκονάκι
σαν λουλούδι αθάνατο
μα εγώ σαν τ' αηδονάκι
παίζω με το θάνατο.
Δε με νοιάζει κι αν πεθάνω
δε με νοιάζει κι αν χαθώ
ένα μόνο με μαραίνει
που μ' αφήνεις μοναχό.
Σ' αγαπώ σαν αμαρτία
σε μισώ σαν φυλακή.
Κόψε με αν θες στα τρία
στάλα αίμα δεν θα βγει.
Τα βελούδινά σου χείλη
δε ματώσανε ποτές
είσαι η καύτρα στο καντήλι
που το λάδι μου το καις.
Στα μαλλιά σου κρέμασέ με
χτυποκάρδι και βρισιά
να μη βλέπω άλλα χείλη
να σου πίνουν τη δροσιά.
Στίχοι: Λάκης Τεάζης.
Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου.
ΦΕΡΝΑΝ ΦΛΕΡΕ
FERNAND FLEURET (1883-1945)
METAMORPHOSE D’UN AMANT EN INSTRUMENT DE MUSIQUE
Enviable Métamorphose
De Syrinx, fille de Ladon :
Pan sous sa lèvre dispose
Et la fait revivre en chanson !
Ah ! c’est plus merveilleuse chose
Et qui passe Ovide Nason :
Tenant mon manche en virtuose
Changé je fus en violon…
Philis, sur la corde tendue,
D’une savante main gradue
La chromatique du désir :
Répète-là sans être lasse ;
Mais retarde, comme à loisir,
L’ut majeur où la corde casse !
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Elsa Benitez.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)