Παρασκευή 20 Αυγούστου 2010

ΜΑΡΙΟ ΛΟΥΤΣΙ!




MARIO LUZI (1914-2005)


RIMANI DOVE SEI


Rimani dove sei, ti prego,
così come ti vedo.
Non ritirarti da quella tua immagine,
non involarti ai fermi
lineamenti che ti ho dato
io, solo per obbedienza.
Non lasciare deserti i miei giardini
d’azzurro, di turchese,
d’oro, di variopinte lacche
dove ti sei insediata
e offerta alla pittura
e all’adorazione,
non farne una derelitta plaga,
primavera da cui manchi,
mancando così l’anima,
il fuoco, lo spirito del mondo.
Non fare che la mia opera
ricada su se medesima,
diventi vaniloquio, colpa.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Cristina del Basso.

ΣΤΕΜΜΑ ΔΑΦΝΗΣ ΚΑΙ ΚΙΣΣΟΥ


ΜΥΡΩΝ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ


ΤΗ ΚΥΡΙΑ Σ.Κ.


Εις την θέαν σου, παρθένε, η ζηλότυπός μου Μούσα
Εδραπέτευσε δρομαία προς ερήμους σκοτεινάς
Κ’ εις την θλίψιν της τον νέον εραστήν της λησμονούσα,
Μελεάσματος αφήκε τας χορδάς του ορφανάς.

Λάβε, λάβε σύ την θέσιν της δραπέτιδος εκείνης,
Ω θεότης λαμπροτέρα των Νυμφών του Παρνασσού!
Κ’ εις την ορφανήν μου λύραν φθόγγους άρχισε να χύνης,
Κ’ εις το μέτωπόν σου φόρει στέμμα δάφνης και κισσού.

Σύρος



Από το περιοδικό «Η Ευτέρπη», Τόμ. 6, Αρ. 22 (4 Αυγούστου 1853), σελ. 529.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ



ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ


Η ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ


Η Μαρία των βράχων
δώδεκα χρόνους στο γιαλό

Μη της μιλάτε και μη σφυράτε
καράβια, σάς παρακαλώ.

Αμαρτία της νά 'χει μια αγάπη
να 'χει ένα Γιώργο, ένα Μηνά

Μη τής μιλάτε, γιατί θυμάται
τα μάτια του τα γαλανά.

Η Μαρία των θρήνων
με τα παντζούρια της κλειστά

Παιδιά που πάτε, μη τραγουδάτε
στο παραθύρι της μπροστά.



Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης.
Στίχοι: Σώτια Τσώτου.

Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΤΣΑΡΛΟ



ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο CHARLO


RONDANDO TU ESQUINA


Esta noche tengo ganas de buscarla,
de borrar lo que ha pasado y perdonarla.
Ya no me importa el qué dirán
ni de las cosas que hablarán...
¡Total la gente siempre habla!
Yo no pienso más que en ella a toda hora.
Es terrible esta pasión devoradora.
Y ella siempre sin saber,
sin siquiera sospechar
mis deseos de volver...

¿Qué me has dado, vida mía,
que ando triste noche y día?
Rondando siempre tu esquina,
mirando siempre tu casa,
y esta pasión que lastima,
y este dolor que no pasa.
¿Hasta cuando iré sufriendo
el tormento de tu amor?

Este pobre corazón que no la olvida
me la nombra con los labios de su herida
y ahondando más su sinsabor
la mariposa del dolor
cruza en la noche de mi vida.
Compañeros, hoy es noche de verbena.
Sin embargo, yo no puedo con mi pena
y al saber que ya no está,
solo, triste y sin amor
me pregunto sin cesar.



Μουσική: Charlo.
Στίχοι: Enrique Cadícamo.
Τάνγκο του 1945.

ΤΙΜ ΜΠΟΥΛΛΟΚ!



TIM BULLOCK: PLAYIN HARD TO GET

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΒΕΑΤΡΙΚΗΣ


DANTE


ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΒΕΑΤΡΙΚΗΣ


Στα μάτια η δέσποινά μου αγάπη τρέφει,
Που εξευγενίζεται ό,τι αυτή κοιτάει·
Όπου περναέι γι’ αυτή καθένας στρέφει·
Χτυπά η καρδιά του αν κάποιον χαιρετάει.

Ταράζεται όθες, σκύβει, και για κάθε
Ατέλεια του στενάζει, και ξοπίσω
Εκείνης πάει Περφάνεια, Οργή μακριάθε·
Βοηθάτε με, κυρίες, να την τιμήσω.

Κάθε γλύκα και μετριοφροσύνη,
Να ομιλεί σε όποιο ακούσει τη, γεννιέται·
Μακάριος όθες που πρωτόειδε εκείνη.

Πως μοιάζει σα χαμογελά, είναι πράμα
Που δε λέγεται, ουδέ στο νου κρατιέται·
Τόσο είναι νέο κι ευγενικό αυτή θάμα.



Μετάφραση: Γεράσιμος Σπαταλάς.
Δημοισιεύθηκε στο περιοδικό «Γράμματα», Αλεξάνδρεια, Τόμ. 4, Αρ. 39 (1918), σελ. 507.

ΠΑΛΙΟ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ


Γ. ΛΟΥΛΑΚΑΚΗΣ


ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ


Κοκκινοθόλω η συννεφιά μουστοβαραίνει·
Κι όπως συνωρογέννητη καλογεννούσα σκύλα
Τ’ αμπέλι κείτεται γνοιασμένο.
Και σέ αψισμένο το μελί κορμί σου
Στην αυγουστιάτικη κουφόβραση
Κανελοκαίει ζεστομεθυσμένο.

Κορμάτα, βλαστοδεμένα τα βυζιά σου
Στα χέρια μου, πρέπιο είν’ αντρικό
Να σου γαργαλώ το άχτι σου μελαψωμένο.
Και σαν τσιγγάνα μελαψή και στολιδοχαρούσα
Μια χρυσοκούτελη μελαχροινάδα
Πασαπλιστή στο φάλι σου, σάμπως μαλαμωμένο.


Ηράκλειο



Από το περιοδικό «Γράμματα», Αλεξάνδρεια, Τόμ. 2, Αρ. 15 (1913), σελ. 103.

Τρίτη 17 Αυγούστου 2010

Η ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙ



ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ


ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ


Όπου ζει κανείς εκεί αγαπάει
ό,τι κι αν ζει στο τέλος το αγαπάει
έπειτα χάνονται τα πρόσωπα
σβήνουν τα γνωρίσματα ένα ένα
μένει μονάχα δίχως να παλιώνει
η γλώσσα που τα έχει εκφράσει.

Λευκωσία, 2 Δεκεμβρίου 1982



Από την ποιητική συλλογή «Αντικριστοί καθρέφτες» (1988).
Από το βιβλίο: Τίτος Πατρίκιος, «Ποιήματα», τόμος IV, Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 35.

Δευτέρα 16 Αυγούστου 2010

Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ


ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ


ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ


Μέσ’ απ’ τα γλυκά νερά λαχταριστή επετάχτη
και το σπαθάτο ανύψωσε περήφανο κορμί·
κι ύστερα ελύγισε ελαφρά δεξιά-ζερβά, ετινάχτη
κι απέ στον άμμο αρχίνησε να τρεχαλάει μ’ ορμή.

Τα στήθη μέσ’ απ’ το μαγιώ σαν φρούτα παραδείσια
προβάλλανε και βούλιαζε με χάρη ο αφαλός·
παίζαν στ’ αγέρι τα ξανθά μαλλιά της τα φιδίσια
και στα μεγάλα μάτια της αντίφεγγε ο γιαλός.

Τ’ αγαλματένια πόδια της τ’ ασύγκριτα, οι λαγώνες,
όλο της το σπαρταριστό ροδόλευκο κορμί
ήταν τραγούδι αρμονικό που τόνισαν οι αιώνες
ακούραστα σπουδάζοντας σοφά κάθε γραμμή.

Αχόρταγα κοιτούσαμε το πλάσμα εκείνο, οι φίλοι,
κι όταν μες στο τσαντήρι της έτρεξε να κρυφτεί,
ξέφυγε πόθου στεναγμός από ολωνών τα χείλη,
πόθου που επήγε στου γιαλού τα βάθη να θαφτεί.



Από το περιοδικό «Αλεξανδρινή τέχνη», τ. 3, αρ. 4, 1929, σελ. 126.

GIACOMO PUCCINI: O MIO BAMBINO CARO Χ 3



ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η KATIA RICCIARELLI
Plaza de Toros Monumental de Madrid




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η KIRI TE KANAWA




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MARIANNE FISET
Opéra de Montréal, 2009

Σάββατο 14 Αυγούστου 2010

ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΜΑΡΤΙΝ ΜΠΟΝΤΕΝΣΤΕΤ!




FRIEDRICH MARTIN BODENSTEDT (1819-1892)


DAS LEBEN IST EIN DARLEHN, KEINE GABE...


Das Leben ist ein Darlehn, keine Gabe
Du weißt nicht, wieviel Schritt du gehst zum Grabe,
Drum nütze klug die Zeit: auf jedem Schritt
Nimm das Bewußtsein deiner Pflichten mit.

Gewöhne dich – da stets der Tod dir dräut
Dankbar zu nehmen, was das Leben beut;
Die Wünsche nicht nach Äußerm zu gestalten,
Sondern den Kern im Innern zu entfalten;

Nicht fremder Meinung untertan zu sein,
Die Dinge nicht zu schätzen nach dem Schein;
Nicht zu verlangen, daß sie sollen gehn,
Wie wir es wünschen – sondern sie verstehn,

Daß wir uns bei Erfüllung unsrer Pflichten
(Da sie's nach uns nicht tun) nach ihnen richten.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Kate Beckinsale.

ΝΤΕΪΒ ΜΠΡΟΥΜΠΕΚ



THE DAVE BRUBECK QUARTET: BLUE RONDO A LA TURK

Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΣΙΩΠΗ


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ


ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΣΙΩΠΗ


Πικρό το βράδυ σκυθρωπό
αργεί να ξημερώσει
στο σπίτι μέσα το κλειστό
ερημιά έχει φυτρώσει.

Με πνίγει τούτη η σιωπή
τούτη η στενοχώρια
στο δρόμο να 'χουνε γιορτή
κι εμείς να ζούμε χώρια.

Αυτό το βράδυ δεν μπορώ
γωνιά να βρω ν' αράξω
στο δρόμο τον ερημικό
να βγω και να φωνάξω.

Με πνίγει τούτη η σιωπή
τούτη η στενοχώρια
στο δρόμο να 'χουνε γιορτή
κι εμείς να ζούμε χώρια.



Στίχοι: Κώστας Κωτούλας.