ΣΥΝΤΡΙΒΗ

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ


ΦΑΛΗΡΟ

Eίχε όλα της τα μάγια η νύχτα• μόνη
εσύ έλειπες. Aργά κινάω να φύγω,
μα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω
αυτοκίνητο να γοργοζυγόνη.

M' ελπίδα σταματάω. Nά το, πλακόνει.
Παραμερίζουν οι άλλοι. Άσειστος μπήγω
τη ματιά μου στα μάτια σου. Άλλο λίγο
ακόμα και ο σοφέρ σου με σκοτόνει.

Aρχοντοπούλα μ' άφταστα πρωτάτα,
με των Eφτά νησιών τες χίλιες χάρες,
τετράξανθη ομορφιά γαλανομάτα,

του θανάτου δε μ' έπιασαν τρομάρες ―
γλυκύτατες μ' ελυώσανε λαχτάρες
να συντριφτώ κάτω από εσέ στη στράτα.



Για τη δροσιά, που χρειάζεται σήμερα ιοδίως (λόγω καύσωνος), φροντίζει η γνωστή μας από παλιά ποστάκια κ. Almudena Fernandez.

ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕΙ...

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ (1890-1953)


Η ΑΓΑΠΗ

Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,
αν είναι νά ’ρθει θε να ρθεί, δίχως να νιώσεις από πού,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα

θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε'
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποιά 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νά ’ρθει, θε να ρθει'
κλειστά όλα νά ’ναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι ολόφωτο το σπίτι για να την δεχτείς
κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι νά ’ρθει θε να ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.

ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΕΡΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ


ΠΟΡΦΥΡΑΣ
(απόσπασμα)

"Kοντά 'ναι το χρυσόφτερο και κατά δω γυρμένο,
π' άφησε ξάφνου το κλαδί για του γιαλού την πέτρα
κι εκεί γρικά της θάλασσας και τ' ουρανού τα κάλλη
κι εκεί τραβά τον ήχο του μ' όλα τα μάγια πόχει.
Γλυκά 'δεσε τη θάλασσα και την ερμιά του βράχου
κι α δεν είν' ώρα για τ' αστρί θε να συρθεί και νά 'βγει.
(Xιλιάδες άστρα στο λουτρό μ' εμέ να στείλ' η νύχτα !).
Πουλί πουλάκι που λαλείς μ' όλα τα μάγια πόχεις,
ευτυχισμός α δέν ειναι το θαύμα της φωνής σου,
καλό δεν άνθισε στη γη, στον ουρανό, κανένα.
Δεν τό 'λπιζα να 'ν' η ζωή μέγα καλό και πρώτο !
Aλλ' αχ, αλλ' αχ, να μπόρουνα σαν αστραπή να τρέξω,
ακόμ', αφρέ μου, να βαστάς και να 'μαι γυρισμένος
με δυο φιλιά της μάνας μου, με φούχτα γη της γης μου !".
Kι η φύσις όλη τού γελά και γένεται δική του.
Eλπίδα, τον αγκάλιασες και του κρυφομιλούσες
και του σφιχτόδεσες το νου μ' όλα τα μάγια πόχεις.
Nιος κόσμος όμορφος παντού χαράς και καλοσύνης.
Aλλ' απαντούν τα μάτια του τρανό θεριό πελάγου
κι αλιά, μακριά 'ναι το σπαθί, μακριά 'ναι το τουφέκι !
Kοντά 'ν' εκεί στο νιον ομπρός ο τίγρης του πελάγου•
αλλ' όπως έσκισ' εύκολα βαθιά νερά κι εβγήκε
κατά τον κάτασπρο λαιμό που λάμπει ωσάν τον κύκνο,
κατά το στήθος το πλατύ και το ξανθό κεφάλι,
έτσι κι ο νιος ελεύτερος, μ' όλες τες δύναμές του,
της φύσης από τσ' όμορφες και δυνατές αγκάλες,
οπού τον εγλυκόσφιγγε και του γλυκομιλούσε,
ευτύς ενώνει στο λευκό γυμνό κορμί π' αστράφτει,
την τέχνη του κολυμπιστή και την ορμή της μάχης.
Πριν πάψ' η μεγαλόψυχη πνοή χαρά γεμίζει:
Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του.
.
Aπομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου,
όμορφε ξένε και καλέ και στον ανθό της νιότης,
άμε και δέξου στο γιαλό του δυνατού την κλάψα.

*

Το σημερινό ποστ το αντιγράψαμε από το μπλογκ του αγαπητού φίλου παπα-Παναγιώτη Καποδίστρια.

[Από τα «Ποιήματα και Πεζά» (Επιμέλεια-Εισαγωγές Στυλιανός Αλεξίου), εκδ. στιγμή, Αθήνα 1994, β΄ έκδ. 2007].

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ... ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ

PABLO NERUDA


Η ΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟΝ ΤΕΙΝΟΥΣΑ

Τα βλέπεις τούτα τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γης, έχουν ξεχώσει, ξεχωρίσει έχουν
τα ορυκτά, τα δημητριακά της,
τον πόλεμο έχουν ζυμώσει και την ειρήνη,
έχουν καταργήσει τις αποστάσεις
όλων των ποταμιών και των θαλάσσιων δρόμων,
μόνο όμως που,
όταν τρέχουν,
απάνω σου, μικρό μου,
απάνω σου, σπυράκι του σταριού, χελιδονάκι μου,
δεν φτάνουν τα φτωχά να σε χωρέσουνε
και μέχρις εξαντλήσεως πλήρους
αγκαλιάζουν τις δίδυμες περιστερές
που φωλιάζουν ή πετάνε στο στήθος σου,
ταξιδεύουν όλο το μάκρος των ποδιών σου
και τυλίγονται στο φως του ζωστήρα σου.
Για μένα ε σ ύ είσαι ο θησαυρός ο αληθώς αμύθητος,
ο από τη θάλασσα και τα κοράλλια της όλα πλουσιότερος,
έτσι όπως είσαι άσπρη και γαλάζια και απέραντη
σαν τη γη την ώρα του θέρου.
Σ’ αυτή τη χώρα,
από τα πόδια έως το μέτωπό σου,
θέλω να πηγαίνω, όλο να πηγαίνω,
ε κ ε ί θέλω συνεχώς να πηγαίνω,
ώσπου να μου στερέψει επί τέλους ο βίος.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Η εδώ εικονιζόμενη και εις το άπειρον τείνουσα είναι η κ. Carmen Electra. Στο σημερινό ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΟ ΜΕΤΕΡΙΖΙ (δείτε το!) είναι η κ. Aida Yespica.

ΟΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ


ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ

Νά 'ναι ως νά 'χης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα
στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης
και vά 'v' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα
σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —
βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι
πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι
κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νά 'ναι όλα απ' ό,τι φεύγει —και δε μένει—
σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου
ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι
όξω απ' την τρικυμία τούτου του κόσμου.

ΞΑΝΑ ΕΛΥΑΡ

PAUL ELUARD


ΙΣΚΙΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝΑΧΕΣ

Ύπνος ελαφρύς, μικρούτσικη έλικα,
Μικρή καρδιά, χλιαρή στον αέρα.
Η αγάπη ταχυδακτυλουργική,
Ουρανός βαρύς χεριών, αστραπές από φλέβες,

Ρεύμα στο δρόμο άχρωμο,
Πιασμένο στη λιθόστρωτη συρτή του,
Αμολάει το τελευταίο-τελευταίο πουλί
Του χθεσινού του φωτοστέφανου –κάθε πηγάδι ήδη και φίδι.

Σαν να ονειρεύεσαι οι πύλες ν’ ανοίξουνε της θάλασσας.




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Με έναν πίνακα του Gerorges Braque.

ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΛΕΩ

PAUL ELUARD


Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου απάνω·
Η κόμη της μες στη δικιά μου κόμη·
Κι ακόμη έχει το σχήμα των χεριών μου
Και των ματιών μου το χρώμα έχει·
Χωνεύεται καλά μέσα στον ίσκιο μου
Σάμπως λιθάρι στον ουρανό που εχάθη.

Τα μάτια της κρατεί πάντ’ ανοιχτά·
Ποτέ δεν μ’ έδωσε του ύπνου δώρο·
Τα όνειρά της κολυμπούν στο φως·
Σβήνουνε ήλιους και καπάκι ήλιους άλλους·
Με κάνουν και γελώ και κλαίω και γελώ
Και όλο μιλώ μιλώ και τίποτα δε λέω.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δίκην «Αγαπημένης» εικονίζεται η Sabrina Ferilli.

ΤΕΙΧΗ ΚΑΙ ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΕΣ

FRIEDRICH HÖLDERLIN (1770-1843)


HÄLFTE DES LEBENS

Mit gelben Birnen hänget
Und voll mit wilden Rosen
Das Land in den See,
Ihr holden Schwäne,
Und trunken von Küssen
Tunkt ihr das Haupt
Ins heilignüchterne Wasser.

Weh mir, wo nehm ich, wenn
Es Winter ist, die Blumen, und wo
Den Sonnenschein,
Und Schatten der Erde?
Die Mauern stehn
Sprachlos und kalt, im Winde
Klirren die Fahnen.



ΣΤΑ ΜΙΣΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ

Με κίτρινα αχλάδια
και πλήρης άγριων ρόδων
στη λίμνη κρέμετ’ η γης·
κι εσείς μειλίχιοι κύκνοι,
με ασπασμούς πιωμένοι,
βουτάτε το κεφάλι
στα νήφοντα νερά της.

Πού νά ’βρω, αλί μου, τ’ άνθη
μες στο χειμώνα; Του ήλιου
τη λάμψη πού; Τον ίσκιο
της γης πού επίσης; Τείχη
όρθώνονται τριγύρω
αμίλητα και κρύα·
ανεμοδούρες τρίζουν.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΑ ΠΟΛΥ ΛΕΠΤΑ ΝΕΡΑ

TRISTAN TZARA (1896-1963)


ΑΓΡΙΟ ΝΕΡΟ

Τα λιμασμένα δόντια του ματιού
γιομάτα μεταξένια καπνιά
ανοιχτά στη βροχή
ολοχρονίς
το γδυτό νερό
μαυρίζει τον ιδρώτα
του μετώπου της νύχτας
το μάτι κλείνεται σ’ ένα τρίγωνο

αυτό το τρίγωνο βαστά έν’ άλλο τρίγωνο
το μάτι αργά
ροκανίζει μες στο στόμα του κομμάτια ύπνου
τρώει δόντια του ήλιου δόντια βαριά απ’ τον ύπνο

ο θόρυβος κανονισμένος
στην περιφέρεια της λάμψης
είν’ ένας άγγελος
που χρησιμεύει για κλειδαρότρυπα στην ασφάλεια του τραγουδιού
ένα τσιμπούκι που καπνίζουν
στο όχημα των καπνιστών
πάνου στη σάρκα του οι φωνές διυλίζονται μέσα απ’ τα σώματα
που οδηγούν η βροχή
και τα σχέδιά της
οι γυναίκες το βάζουν στο λαιμό σαν περιδέραιο
είν’ η χαρά των αστρονόμων
όλος ο κόσμος το παίρνει για ένα παιγνίδι θαλασσίων πτυχών
χνουδωτό απ’ τη ζέστη
και απ’ την αϋπνία
που το χρωματίζει
το μάτι του δεν ανοίγει παρά μόνο στο δικό μου
μόνον εγώ φοβούμαι όταν κοιτάζω
με ρίχνει σε μια κατάσταση σεβάσμιου πόνου
εκεί όπου οι μύες της κοιλιάς του και οι αλύγιστες κνήμες του
συναντώνται σ’ ένα κτηνώδες φύσημα αλμυρής πνοής
απομακρύνω σεμνά τους νεφελώδεις σχηματισμούς και τους στόχους τους
ανεξερεύνητη σάρκα στιλπνή
και λεία πια
απ’ τα πολύ λεπτά νερά.


Μετάφραση: Νίκος Εγγονόπουλος.

Ο πίνακας είναι του Ρομπέρ Ντελωναί - 1923.

ΧΕΙΛΗ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ (1935-2003)


ΚΑΝΟΝΑΣ

Των γυναικών τα χείλη είναι για κατανάλωση
τα χείλη του μέλλοντός μου είναι σιδερένια
τα χείλη της κολάσεως τελειώνουν σε πρωιά
και τα πρωιά σε κολασμένα χείλη -χείλη γερμάς
και κερασένια χείλη- πάνω χείλη κάτω χείλη
και οι πάντες προθυμοποιούνται να σε ξεκουράσουν
όταν είναι ξεκούραστοι -δέντρα που υποχρεώνεσαι να τ' ανεβείς
τι πίθηκος τι καβαλάρης τι εραστής το ίδιο κάνει...
Εξαιρείται ο λαϊκός τραγουδιστής
κι αυτός
μόνο σαν τραγουδάει...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ


ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ

Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα
Ύστερα απ’ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
Το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά
(Πού πήγαν οι άλλες βάρκες; ποιοί γλιτώσαν;)
Εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα
Ένα νησί ερημικό όπως στα βιβλία
Εκεί θα χτίσουμε τα σπίτια μας
Γύρω γύρω απ’ τη μεγάλη πλατεία
Και στη μέση μια εκκλησιά.
Θα κρεμάσουμε μέσα τη φωτογραφία
Του καπετάνιου μας που χάθηκε —ψηλά ψηλά—
Λίγο πιο χαμηλά του δεύτερου, πιο χαμηλά του τρίτου
Θ’ αλλάξουμε τις γυναίκες μας και θα κάνουμε πολλά παιδιά
Κι ύστερα θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι
Καινούριο, ολοκαίνουργο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα -
Θά ’χουμε γεράσει μα θα μας γνωρίσουνε.
Μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε μ’ εμάς.

ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΙ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


SUS DOCET MINERVAM

Σε κάτι ημιμαθείς που ξέρω,
σε κάτι μούτρα αγάνωτα…


Την Αθηνά διδάσκει το γουρούνι
έλεγαν οι Λατίνοι οσάκις ήτο
αγροίκος να πάει να μπλεχτεί στον μίτο
της γνώσης (ως ν’ αλείβει με σαπούνι

τριχιές, που θαν τον έχουνε κουδούνι
στην άκρη κρεμασμένονε). Εθρυλείτο
πως μι’ άρπα αιολική στον Πολυχνίτο,
αρπάγης δίκην, στρίμωξε σε χούνη

το χοίρο και τον έκαμε σαλάμι.
Μπορεί, όμως, νά ‘ν’ και ψέμα! Εδώ τριγύρω
χουνέρι από παλιά έχει –ξέρω– απλώσει

και καρτερεί του Διός την κόρη. Γάμοι
και πένθη (αχ!…) λάσπης και σοφίας χειρο-
δικούν και προς τα πίσω παν με γνώση!...



Αντί για γουρούνι ένα ρόδο. Αθηνά η Berenice Bejo.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ Σ' ΕΜΕΝΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (1959)


ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟΣ ΔΕΡΒΙΣΗΣ

Αιχμάλωτος των ψυχανθών
χαμός χυμός με τρέφει
το "θα" θυμίζει παρελθόν
κι ο χρόνος επιστρέφει

Περιστρεφόμενε Δερβίση
μη στέκεις σε κλαδί χλωρό
τώρα μας έχουν εγκλωβίσει
σε κυκλικό ξερό χορό

Με αγκαλιές φαντάσματα
χόρεψα κι έχω ρέψει
του νου μου τα κοιτάσματα
έχουνε πια στερέψει

Περιστρεφόμενε Δερβίση
άλλοτε εσύ άλλοτε εγώ
έχεις ανάψει κι έχω σβήσει
με βήμα γρήγορο κι αργό

Περιστρεφόμενε Δερβίση
ύπουλε χρόνε πονηρέ
ποιος απ τους δυο μας θα κερδίσει
μες του θανάτου το καρέ;

ΧΑΙΡΕ ΤΟ ΛΕΝΙΩ

Κ.Χ. ΜΥΡΗΣ (1937)


1950 – ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ

Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ"
ο σαλτιπάγκος
πουλά τα νούμερα φτηνά
δραχμή τα ακροβατικά
οι αλυσίδες δωρεάν
το πήδημα θανάτου
δυο δραχμές
χωρίς σκοινιά,
περάστε κόσμε.

Ασώματος η κεφαλή
περάστε κόσμε
τη βρήκανε στην Αφρική
καπνίζει, πίνει και πονά
τρελαίνεται για μουσική
χορεύει με τα μάτια
δυο δραχμές
ποιός θα τη δει;
περάστε κόσμε.

Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ"
οι θεατρίνοι
μ' ασετυλίνη και κεριά
την Γκόλφω παίζουν στα παιδιά
με φουστανέλες δανεικές
και δάκρυ πληρωμένο
δυο αυγά
και τρεις δραχμές,
περάστε κόσμε.



Η ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Το πλοίο για την άγονη γραμμή
δεν έχει καπετάνιο και λοστρόμο
τα’ απόγεμα στις πέντε και μισή
σαλπάρει για το πέτρινο νησί
μονάχο για τον ίδιο πάντα δρόμο.

Το πλοίο για την άγονη γραμμή
απόψε φωτισμένο στο Αιγαίο
τρελάθηκε στις δέκα και μισή
δεν έφτασε στο πέτρινο νησί
και πήρε μες στη νύχτα δρόμο νέο.

Το πλοίο για την άγονη γραμμή
δεν έφτασε ποτέ σ’ άλλο λιμάνι
πρωί πρωί στις έξι και μισή
ξανάμπαινε στο πέτρινο νησί
γιατί τον ίδιο δρόμο είχε κάνει.



ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ΚΥΜΑΤΑ

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μέρες της αρμύρας κι ο ήλιος πάντα εκεί
με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ' αρμενάκια
που ελοξοδρόμησαν και χάσανε την Μπαρμπαριά

Πότε παραμονεύοντας τον πόρφυρα
το μαύρο ψάρι έρχεται φεύγει
μικραίνουν οι κύκλοι του

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί

Ώρες-ώρες μερεύουμαι με τη χορδή της λύρας.
Δεμένος πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι
ο Χιώτης ο τυφλός τραγουδιστής βραχνός προφήτης
μασώντας τη μαστίχα του παινεύει την Ελένη
κι άλλοτε τη Τζαβέλαινα τραβάει στο χορό

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ' Αϊβαλί



ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Πανσέληνος ο Έρωτας βουρλίζει το κορμί μου
και σ' ονειρεύομαι,
σαν το χαμψίνι σάρωσες την έρημη ψυχή μου
και τώρα καίγομαι.

Σαν το ταμπάκο ρούφηξες μαζί με το φιλί μου
Την αμαρτία μου,
Με χτύπησες αλύπητα κι έκανες την πληγή μου
αθανασία μου.

Με σκλάβωσες, με λάβωσες και θέλω να πεθάνω
για να 'χω τη λαβωματιά στον κάτω κόσμο συντροφιά
και να ποθώ παράφορα τον κόσμο τον απάνω



ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ (ΠΑΛΙΚΑΡΟΥ)

Το κορμί πλαγιάζει στο χώμα και τα βουνά χαράζονται
σηκώνεις τον δεξί αγκώνα και τα νερά ταράζονται.
Παλικαρού-Παλικαρού-Παλικαρού ε! Παλικαρού,
Παλικαρού-Παλικαρού- στην απαλάμη του Θεού.

Η κεφαλή στον Άθω γέρνει σαν το κρυφό μυστήριο ,
η μια σου χέρα βράχια σπέρνει στης Μάνης το μαρτύριο.
Παλικαρού-Παλικαρού στην απαλάμη του Θεού.

Αχόρταγο βαθύ πηγάδι ανοίγεται στα Κύθηρα
και στέλνει μήνυμα το βράδυ της ξάγρυπνης στη Μήθυμνα.

Τα γυμνά σου πόδια στην Κρήτη ακούμπησαν τον φοίνικα
κατέβηκα απ' τον Ψηλορείτη, σε φίλησα και γίνηκα.

Παλικαρού-Παλικαρού-Παλικαρού ε! Παλικαρού,
Παλικαρού-Παλικαρού- στην απαλάμη του Θεού.



ΤΑ ΧΑΙΡΕ

Στου καραβιού την πλώρη τα πουλιά
τον Οδυσσέα βρήκαν
μοναχό
αγνάντευε το πέλαγο
και τη στεριά που στένευε
και τραγουδούσε

Χαίρε Ναυσικά
κρυμμένο παρά θιν΄ αλός
αμύριστο μυστήριο

Ανέβαινε τη σκάλα του ουρανού
τις ώρες τις μικρές ο Ρωμανός
και στο κατώφλι ξάγρυπνος
κοιτούσε τον παράδεισο
και μελωδούσε

Χαίρε Μαριάμ
κρυμμένο στη βαθειά σπηλιά
αμύριστο μυστήριο

Ο κυρ-Αλέξανδρος
στον Ιλισό
λιτάνευε τις όμορφες ψυχές
σκυφτός στο φεγγαρόφωτο
και το λιβάνι πύκνωνε
κι ονειρευόταν

Χαίρε το Λενιώ
κρυμμένο άνθος του γιαλού
αμύριστο μυστήριο

GARDEN PARTY

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ



ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ

Στη σκεπαστήν αυλή, όπου σεργιανάει
τ΄ αρθριτικά του ο Μέγας Αδωνάη,
οι τρεις Αρχάγγελοι με τα μονύελα
ψάχνανε τον επιτελικό Χάρτη

μπας κι έβρουν περιθώριο για κραιπάλη.
Κι είπε ο Γιαχβέ, κουνώντας το κεφάλι:
"Μανάρια μου, εδώ προμηνύεται θύελλα,
και μου ετοιμάζεστε για γκάρντεν-πάρτυ!;"


Από το μεγαλειώδες βιβλίο του Νίκου Παπαδόπουλου "In modo misto genuino", εκδόσεις Ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2005, σελ. 93, το οποίο σας συνιστά ανεπιφύλακτα να σπεύσετε να το προμηθευτείτε (αν δεν το έχετε ήδη) και η εικονιζόμενη φίλη του μπλογκ κ. Almudena Fernandez.