ΜΟΥΣΕΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ

ΕΙΣ ΜΟΥΣΑΝ

   σαιξπηρική φαντασία

Αν θες να με ξεκάνεις, ήρθε η ώρα,
τώρα που όλοι με χτυπούν, νά, χτύπα·
γίνε παλάμη εσύ τροπαιοφόρα,
να γίνω εγώ από κάτω σου μια σκνίπα.

Κι όχι, μη στέρξεις μήτε ν’ ανασάνω
μήτε στιγμή σε ησυχία να κάτσω·
τώρα που σέρνομαι στο ριγκ απάνω,
μια δώσ’ μου, να βρεθώ στο καναβάτσο.

Χτύπα λοιπόν ! Συμπόνοια πιο μεγάλη
καν δεν ελπίζω ότι μπορεί να νιώσω.
Ω μην προσμένεις ν’ αναλάβω πάλι,
νοκ-άουτ στα χεράκια σου ας τελειώσω !

Τι σου ζητώ; Δαρμένος ξεδαρμένος,
έτσι και σ’ έχω χάσει, πάω χαμένος.

********************************

ΕΙΣ ΕΤΕΡΑΝ ΜΟΥΣΑΝ, ΕΤΑΙΡΑΝ

   του μουσοπόλου Γεωργίου Κεντρωτού, παραγγελιά

Μούσα δεινή,
της σαστιμάρας μου έσχατη φωνή,
πώς σβήνεις, πώς τρεμίζεις έτσι αχνή
και δεν σκορπάς από τον νου μου την αχλύ,
τι μ’ αποστρέφεσαι,
ω ουρανία ποσότης ;

Μούσα αιθέρια, ουρανική,
Μούσα, νεφέλη μου άπιαστη,
ποιότης πτητική,
μέσα στο πλήθος των πολλών
των οπαδών σου των πιστών,
δες με, γονυπετής
σε ικετεύω.
Στο μπουντουάρ σου το κρυφό,
επάξια, όσο το μπορώ,
δίπλα στους άλλους σου εραστές
δέξου, υπερούσια, κι εγώ
τις κνήμες σου να γαργαλώ
και να θωπεύω !

Μούσα ειμαρμένη μου,
Μούσα σκληρή,
Μούσα μοιραία και υποχθόνια μηχανή,
μαζί σου πάρε με, στάσου μου εσύ,
δώσε στις λέξεις μου
και στύση και ψυχή,
κι από δώ κάτω που ’χω αράξει στα ρηχά
ρυμούλκυσέ με στ' ανοιχτά,
προστάτιδα της αντοχής μου εσύ,
κάν’ τη φωνή μου αηδόνι !

Μούσα αφροδίσια,
Μούσα μου υγρή,
Μούσα ερωτιάρα μου,
μαυλίστρα, ποθεινή,
Μούσα πουτάνα εσύ —
μη με λησμόνει !

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

BERTOLT BRECHT

Η ΛΥΣΗ

Μετά την εξέγερση της 17^ης Ιουνίου

έβαλε ο γραμματέας της Ενώσεως Συγγραφέων

να μοιράσουν προκηρύξεις στη λεωφόρο Στάλιν

που λέγανε πως ο Λαός

απώλεσε τελικώς την εμπιστοσύνη της Κυβερνήσεως

και ούτε πρόκειται να την επανακτήσει

παρά μόνο με διπλή δουλειά. Μα τότε

δεν θά ’τανε στ’ αλήθεια απλούστερο,

να διέλυε η Κυβέρνηση τον Λαό

και να εξέλεγε στη θέση του

έναν άλλον;

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Από το βιβλίο: Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Η βαβυλωνιακή σύγχυση των λέξεων και άλλα 499 ποιήματα», Gutenberg, Αθήνα 2014, σελ. 581.

ΠΑΟΥΛ ΤΣΕΛΑΝ!

PAUL CELAN

SPRICH AUCH DU

Sprich auch du,
sprich als letzter,
sag deinen Spruch.

Sprich –
Doch scheide das Nein nicht vom Ja.
Gib deinem Spruch auch den Sinn:
gib ihm den Schatten.

Gib ihm Schatten genug,
gib ihm so viel,
als du um dich verteilt weißt zwischen
Mittnacht und Mittag und Mittnacht.

Blicke umher:
sieh, wie’s lebendig wird rings –
Beim Tode! Lebendig!
Wahr spricht, wer Schatten spricht.

Nun aber schrumpft der Ort, wo du stehst:
Wohin jetzt, Schattenentblößter, wohin?
Steige. Taste empor.
Dünner wirst du, unkenntlicher, feiner!
Feiner: ein Faden,
an dem er herabwill, der Stern:
um unten zu schwimmen, unten,
wo er sich schimmern sieht: in der Dünung
wandernder Worte.

ΕΔΓΑΡ ΒΕΪΛΙ!

EDGAR BAYLEY (1919-1990)

AL CONDE DE LAUTREMONT

al que ha dejado abierta la mirada de seda del pulpo
el ojo saliente del sapo y el higo comedor de asnos
al que fue hasta el extremo de la sangre donde hierve la inocencia
y rescató la bujía del sueño y la cuerda tensa de la libertad

un cielo de cabellos mojados
una noche de alabastro
un buey rojo de alas batientes
un arriate de leña y carbón
una marsopa ocular
una ciudad resucitada

al que ha dejado abierta la herida del vampiro aullante
las garras y los órganos chupadores
los reinos flemáticos del viejo océano
las quijadas del tiburón y ls entrañas acuosas de la raya

un granero con todos los nombres del mundo a la luz de la luna

una caracola de inocencia
un encanto lúcido después de la fiebre
unas pupilas de sol naciente
un golpe de tambor al extremo del punzante azul
al que ha dejado abierta la larga cicatriz sulfurosa
la boca cuadrada de baba oscilante
la lámpara sumergida con alas de ángel
el vientre de la araña de donde emergen dos adolescentes vestidos de azul

un estallido de naipes
un lecho de ondas claras en todas direcciones
un puerto sin solapas para abordar ensueños
un alfabeto de puertas
una llama de ojos azules
al que ha dejado abierta la esperanza vencida renaciente
la sorda ciénaga la inmensa esquimosis sobre el cuerpo de la tierra
y la crueldad recorriendo como un cometa aterrador
el espacio sanguinolento

un trompo ardiente que flota en el lago a medianoche
un domador que avanza con su ojo de humo
un rosario de espejismos en una cajafuerte
un verano sin fronteras que aniquila a los guardianes
la tea de los jueves que abre todas las puertas

al que sostuvieron los vientos los arrebatos de cólera y las enfermedades del orgullo
la gota de esperma y la gota de sangre
que corren lentamente a lo largo de las secas arrugas
y el pedestal de gigantes acuáticos en el vientre vacío

un cielo en pie que almacena nuestras memorias
el amor oculto a la vera del camino
un atardecer un rastro de plumas y de hocicos
una infancia rescatada liberada extendida como una risa un zumbido un arco una espuma
un fruto un cráter un nido una aurora una rama en la constelación de nuestro sueño

porque al fin

la eternidad que brama como un mar
distante se aproxima a grandes pasos

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΕΝ ΓΕΝΕΙ

CÉSAR CANTONI

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΕΝ ΓΕΝΕΙ

Κι αν ο Σιοράν εστρίμωξε τον δημιουργό στα σκοινιά

και τον έβγαλε νοκάουτ,

ο στοχασμός του ήταν τόσο ολέθριος,

που ο κόσμος προτίμησε εν γένει

άλλες αλήθειες και όχι τη δική του την πικρή,

προτίμησε

ένα όραμα πιο αγαπητό και πιο απατηλό από την κτίση,

πιο εξυπηρετικό με τις προσδοκίες του

ίδιο ακριβώς σαν κι εκείνου

που χαζεύει φευγαλέα μια βιτρίνα

και πιστεύει πως στο γκροτέσκο προφίλ

βλέπει το κάλλος που δεν έχει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.