ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ!

CHARLES BAUDELAIRE

DUELLUM

Deux guerriers ont couru l'un sur l'autre, leurs armes
Ont éclaboussé l'air de lueurs et de sang.
Ces jeux, ces cliquetis du fer sont les vacarmes
D'une jeunesse en proie à l'amour vagissant.

Les glaives sont brisés! comme notre jeunesse,
Ma chère! Mais les dents, les ongles acérés,
Vengent bientôt l'épée et la dague traîtresse.
— Ô fureur des coeurs mûrs par l'amour ulcérés!

Dans le ravin hanté des chats-pards et des onces
Nos héros, s'étreignant méchamment, ont roulé,
Et leur peau fleurira l'aridité des ronces.

Ce gouffre, c'est l'enfer, de nos amis peuplé!
Roulons-y sans remords, amazone inhumaine,
Afin d'éterniser l'ardeur de notre haine!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΟΛΥ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο BENIAMINI GIGLI: LA PALOMA

ΜΥΚΟΝΟΣ ’52

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

ΜΥΚΟΝΟΣ ’52

Με την αγάπη στη δόξα της

ήταν καθρέφτης το πέλαγος,

πέρα οι στεριές καθαρές,

ειρήνη τα σπίτια στα πόδια μας,

όσο βαθαίναν τα χρώματα

κι ο ήλιος κατέβαινε…

Κι όταν η αγάπη περίσσεψε,

έτσι που να μη χαίρεται με τίποτε,

σκέπασε καταχνιά το νησί,

προκυμαία και θάλασσα ενώθηκαν –

γυρίζαμε, ξημερώματα,

χωρίς καθόλου φως πουθενά

και δεξιά μας σκιές καραβιών… 

Από το βιβλίο: Φαίδρος Μπαρλάς, «Άπαντα», Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι 1980, σελ. 118.

ΥΒΑΝ ΓΚΟΛ!

collage jlmi  2014

 

YVAN GOLL

GARE DE BANLIEU

Les trains de banlieue charrient la nuit

Comme une cargaison d’anthracite.

Ils pleurent sur leurs boggies

Mais cela ne leur sert à rien.

La pluie aussi pleure sur les hangars d’ennui.

Dans les champs désolés plus un corbeau.

Pourtant dans les salles d’attente

Les yeux brûlés par les phares d’espoir,

Aussi dociles que leurs choses

Que leur valise aux hardes de bonheur

Les naufragés du jour attendent.

Qu’attendent-ils ?

De fréter un nuage ?

De grimper dans un cerisier en fleurs ?

Où simplement d’enterrer un cousin ? »

ΑΛΦΟΝΣΟ ΓΚΑΤΤΟ!

ALFONSO GATTO

LA PARTITA DI CALCIO

Boccaccio era il portiere,
il gran portiere giallo
della squadra del quartiere.
Stava all’erta come un gallo

sulla porta del campetto
alla periferia.
Diceva: "Qua sul petto,
ed ogni palla è mia".

Ma quel giorno, chi lo sa,
sbuca di qua sbuca di là
- Boccaccio attento! - pa pa
la palla è in rete. "Ma va,
ma va, Boccaccio, è uno".

Attento, di qua di là,
passa non passa, tira.
Boccaccio si rigira;
si tuffa - passerà?-
"Qui non passa nessuno",
ma la palla è nel sacco.

E son due. Lo smacco,
i fischi, e poi sotto...
"Salta a pugno, Boccaccio,
ma non la vedi dov’è,
salta, salta"... E son tre.

E quattro e cinque e sei.
- Boccaccio dove sei?-
E sette e otto e nove
e piove e piove e piove
con grandine e con tuoni.
Quattordici palloni
nella rete di Boccaccio
poveretto poveraccio,
bianco come uno straccio
col berretto da fantino
ubriaco senza vino.

Quanti fischi! e poi "cretino",
"pastafrolla", "posapiano",
"tappabuchi", "moscardino!"
Oh, quel povero Boccaccio
nella furia del baccano
si strappava i suoi capelli
e la folla dai cancelli
gli gridava: "Ancora, ancora".

Tutti tutti, ad uno ad uno
si strappò capelli e baffi
e poi schiaffi sopra schiaffi
si ridette per lezione.
Restò lì con la sua testa
tonda, liscia come palla.
"Oh, son quindici con questa
- gli gridò dietro la folla -
tappabuchi, pastafrolla
vai a guardia d’un portone!"

E difatti il buon Boccaccio
col berretto e col gallone,
mani pronte e spazzolone,
oggi è a guardia d’un portone
dove passano persone
che fermare egli non può,
dieci venti cento e più.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΛΦΡΕΔΟ ΒΕΛΟΥΣΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALFREDO BELUSI

MONEDA DE COBRA

Tu padre era rubio, borracho y malevo,
tu madre era negra con labios malvón.
Mulata naciste con ojos de cielo
y mota en el pelo de negro carbón.
Creciste entre el lodo de un barrio muy pobre,
cumpliste veinte años en un cabaret.
Y ahora te llaman moneda de cobre
porque vieja y triste muy poco valés.

Moneda de cobre,
yo sé que ayer fuiste hermosa;
yo con tus alas de rosa
te vi volar mariposa
y después te vi caer...
Moneda de fango,
¡Qué bien bailabas el tango!...
Qué linda estabas entonces,
como una reina de bronce,
allá en el "Folies Berger".

Aquel barrio triste de barro y de latas
igual que tu vida desapareció...
Pasaron veinte años, querida mulata,
no existen tus padres, no existe el farol.
Quizás en la esquina te quedes perdida
buscando la casa que te vio nacer;
seguí, no te pares, no muestres la herida...
No llores mulata, total, ¡para qué!

ΜΙΚΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

ZBYNĚK HEJDA (1930-2013)

ΜΙΚΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

Μικροί θάνατοι

την αποπτίλωση κατοικούν των πτηνών.

Αυτοί και μας χτυπάνε στα μελίγγια

φτερούγες υπενθυμίσεως

προτού ξεχειλίσουνε παντού

τα πράσινα νερά τα πράσινα.

Κάποιο σκυλί στο δρόμο

περνάει δεν το παίρνεις είδηση

φευγάτο λαθραίο

η πόρτα η σκάλα…

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΡΤΥΚΙ

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ

ΟΡΤΥΚΙ

Μέσα στη μνήμη πήγαινε, ερχότανε
ένα χτυπημένο ορτύκι,
ξοπίσω ο αγριαπήγανος ύστερα το μολύβι,
δαγκάνοντας το σύννεφο φτύνοντας θειάφι
ψάχνεις μέσα σου,
ακόμα η θύελλα αστράφτει δισκοπότηρο
η οργή δεν τό ’πνιξε το ουρλιαχτό της.

Γενιά του αγριόχορτου
έχεις ακόμα μάκρος.

Από την ποιητική συλλογή: «Οδός Λαιστρυγόνων».

Από το βιβλίο: Έκτωρ Κακναβάτος, «Ποιήματα 1943-1987», Εκδόσεις Άγρα, 2010, σελ. 246.