ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ!

JACQUES PRÉVERT

LE CHEVAL ROUGE

Dans les manèges du mensonge
Le cheval rouge de ton sourire
    Tourne
Et je suis là debout planté
Avec le triste fouet de la réalité
Et je n’ai rien à dire
Ton sourire est aussi vrai
Que mes quatre vérités

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΣΑΜΠΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

OMAGGIO A UMBERTO SABA

Σε αποκοιμίζει η ρίμα η τετριμμένη:

αμόρε / φιόρε· αμούρ / τουζούρ· λουλούδι /

(πασίγνωστη η συνέχεια:) τραγούδι.

Κι απ’ την τετράδα μόνο σκόνη μένει...

Ασμάτων άνθη και έρωτες για πάντα

ριμάρουν μεν, αλλά με βαρεμάρα,

σαν νύχια που αγκριφώνουν σε κιθάρα.

Οι ομοιοκαταληξίες στήνουν μπάντα,

μονάχα αν αναπάντεχα λαλούνε.

Πουλιά άγνωστα – δεν ξέρεις από πού ’ναι!

ΖΑΚ ΩΝΤΙΜΠΕΡΤΙ

JACQUES AUDIBERTI

METRO 1925

De métriques vagins me conçurent. Je puis

moi, Proserpin, prôner plus d’un amour de puits.

Sur la montagne des virages vient, gobée,

la crispante balance où s’embrase une baie.

De rectitude, puis, dévoré, je parcours

mes tubulures pullulant de jupons courts,

de bustes clairs, rythmés par les feux de la voûte

où l’homme me gémit dans le chaud qui l’envoûte.

Le coin nocturne des correspondances, dont

l’odeur est celle du choix même qu’un lardon

fait de son sexe dans la truite qui l’accueille,

tourne vers moi sa tête exquise. Un bruit de feuille

accouple, sur les flancs, merles et baleineaux

quand, plus fier que le fiel hors des pâles canaux,

ailé de noirs buccins, lourd d’ampoules en grappes,

je surgis du Barbès pour éblouir les frappes. »

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΑΡΛΟΣ ΔΑΝΤΕ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο CARLOS DANTE: MI REBELDIA

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Στα τζάμια σου μπουμπουκιάζει η χτεσινή βροχή
τώρα που η παραλία ανάβει τα φανάρια της.
Ένα καΐκι στάθηκε καταμεσίς στο πέλαγο.
Γαλήνη.
Περίμενε δω με το βλέμ[μ]α στις σταγόνες
(δυό ανθισμένες γαλάζιες σταγόνες τα μάτια σου).
Περίμενε. Θα ξημερώσει.
Θέλω να σε ξέρω στο παράθυρο
αγναντεύοντας κατά τον τόπο της χαραυγής
νοσταλγώντας το περσινό καλοκαίρι.
(Τα νερά ν' ανασαίνουν ζεστασιά
το γυμνό σώμα της ημέρας πλαγιάζει μες στα στάχυα
κι ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα κρυφοκοιτάει μια παπαρούνα.)
Θέλω να σου χαρίσω ένα τόσο δα ουράνιο τόξο
τώρα στα γενέθλια της δεκαοχτάχρονης αυγής,
ένα λουλουδένιο δαχτυλίδι
μια υπόσχεση ελπίδας.

Από την ποιητική συλλογή «Ακόμα τούτη η άνοιξη» (1946).

Από το βιβλίο: Άρης Αλεξάνδρου, «Ποιήματα (1941-1974)» β΄ έκδοση, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1981, σελ. 11.

ΡΙΛΚΕ!

RAINER MARIA RILKE

ZU SOLCHEN STUNDEN GEHN WIR ALSO HIN

Zu solchen Stunden gehn wir also hin
und gehen jahrelang zu solchen Stunden,
auf einmal ist ein Horchender gefunden –
und alle Worte haben Sinn.

Dann kommt das Schweigen, das wir lang erwarten,
kommt wie die Nacht, von großen Sternen breit :
zwei Menschen wachsen wie im selben Garten,
und dieser Garten ist nicht in der Zeit.

Und wenn die beiden gleich darauf sich trennen,
beim ersten Wort ist jeder schon allein.
Sie werden lächeln und sich kaum erkennen,
aber sie werden beide größer sein…