Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ & Η ΣΟΦΙΑ ΚΑΡΗΒΑΛΗ
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ & Η ΣΟΦΙΑ ΚΑΡΗΒΑΛΗ
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΓΥΡΝΩ
Να γιατί γυρνώ μες στην Αθήνα
να γιατί πάντα τα κοπανώ
γιατί έχω εγώ μεράκι
έχω μέσα μου σαράκι
για μια όμορφη κοπέλα π' αγαπώ, βρε αμάν, αμάν
γι’ αυτήν εγώ θα τρελαθώ
Να γιατί περνώ απ' τη γειτονιά σου
να γιατί σε φέρνω απ' το κοντό
γιατί μ’ έκανες μικράκι
κι έχω το διπλό φαρμάκι
για μια νύχτα που σε γνώρισα κι εγώ, βρε αμάν, αμάν
ζαλίστηκα θα τρελαθώ
Να γιατί γυρίζω με τ' αμάξι
να γιατί σιγά-σιγά περνώ
για ένα σου γλυκό φιλάκι
για να φύγει το φαρμάκι
γιατί εσένα κοπελιά μου αγαπώ, βρε αμάν, αμάν
σ' το ξαναλέγω σ' αγαπώ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΟΛΓΑ ΓΚΥΓΙΟΤ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η OLGA GUILLOT
¿ QUÉ SABES TÚ ?
Tú no sabes nada de la vida,
tú no sabes nada del amor,
eres como una nave a la deriva
tú vas por el mundo sin razón.
¿ Qué sabes tú lo que es estar enamorado ?
¿ Qué sabes tú lo que es vivir ilusionado ?
¿ Qué sabes tú lo que es sufrir por un cariño ?
¿ Qué sabes tú lo que es llorar igual que un niño ?
¿ Qué sabes tú lo que es pasar la noche en vela ?
¿ Qué sabes tú lo que es querer sin que te quieran ?
¿ Qué sabes tú lo que es tener la fe perdida ?
¿ Que sabes tú, si tú no sabes nada de la vida ?
¿ Que sabes tú lo que es sufrir por un cariño ?
¿ Que sabes tú lo que es llorar igual que un niño ?
¿ Que sabes tú lo que es pasar la noche en vela ?
¿ Que sabes tú lo que es querer sin que te quieran ?
¿ Que sabes tú lo que es tener la fe perdida ?
¿ Que sabes tú, si tú no sabes nada de la vida ?
¿ Qué sabes tú lo que es tener la fe perdida ?
¿ Que sabes tú si tú no sabes nada de la vida ?
ΑΟΥΓΚΟΥΣΤ ΣΤΡΑΜΜ!
AUGUST STRAMM
SPIEL
Deine Finger perlen
Und
Kollern Stoßen Necken Schmeicheln
Quälen Sinnen Schläfern Beben
Wogen um mich.
Die Kette reißt!
Dein Körper wächst empor!
Durch Lampenschimmer sinken deine Augen
Und schlürfen mich
Und
Schlürfen schlürfen
Dämmern
Brausen!
Die Wände tauchen!
Raum!
Nur
Du!
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Daniela Cicarelli.
ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 8
OTAKAR AUŘEDNÍČEK (1868-1947)
SVATÁ NOC
Ty rubíny, jež kol čela ti hoří,
mé krve krůpěje jsou, kterés vsála,
kdy v noci oné nevýslovném hoři
rameny svými tělo mé jsi spjala.
Tvé oči měly odlesk zpěvných moří,
v nichž hvězdná zář až ze dna divně sálá.
Tvých ňader růží vůně ještě moří
teď duši mou, již krutá bolesť rvala.
A slova tvá nevidné prsty byly,
jež hrály duše mojí na klavíru,
jenž dlouze lká a sladce nocí kvílí.
A vůně ňader tvých a tvého těla
já dlouze ssál v hlubokém, velkém míru
té noci, jež se v nekonečno skvěla.
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΓΚΕΤΟΝΙΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ GHETONIA
KALINIFTA
Ti en glìcea tu si nìfta, ti en 'oria
C' evo è piònno pensèonta ss'esèna,
C'ettu mpì sti' ffenèstra-su, agàpimu,
Sti kardia-mu su nìfto ti ppèna.
Lalalalalallallero lalalalalalala
lalalalalallallero lalalalalalala
Lalalalalallallero lalalalalalala
lalalalalallallero lalalalalalala
Evo panta se sèna pensèo
Jatì sèna, fsixì-mu 'ngapò
Ce pu pào, pu sìrno, pu stèo,
'sti kardia-mu pànta sèna vastò.
Lalalalalallallero lalalalalalala
lalalalalallallero lalalalalalala
Citta 'steràcia, pu pànu, me viègone
Ce 'so fèngo krivinni ss'emèna,
Ma èxi cini respundèone:
"Ta travùdia-su in òla xamèna".
Lalalalalallallero lalalalalalala
lalalalalallallero lalalalalalala
Ma isu mai m'agapise oriamu
Essu ponise mai àzemena
Mal citt'orio alixi su enonize
Ma mu taloja agapi vlòimena
Lalalalalallallero lalalalalalala
lalalalalallallero lalalalalalala
Kalì nìfta se finno ce pào,
Plaja 'su ti vò pirta prikò,
Ce pu pào, pu sìrno, pu stèo,
Sti kkardia-mu panta sena vastò.
Lalalalalallallero lalalalalalala
lalalalalallallero lalalalalalala
ΚΑΠΟΥ ΜΑΚΡΙΑ
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
ΕΡΩΤΑΣ
Όλη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί,
σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι, βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν,
θαρρούν πως βλέπουν φώτα, κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.
Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010
ΣΕ ΤΟΣΕΣ ΔΙΑΝΟΙΕΣ, ΤΟΣΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
ΣΑΠΦΩ
Γης δοξασμένης τέκνο εσύ, όπου ο κάθε ξένος
πατρίδα βρίσκει και θεούς η βαρβαρότης,
εδώ, αχ, σ’ αυτήν την πολυτάραχη ολιγόζωη
του χρόνου ακτή, όπου βρεθήκαμε, άκουσέ με
από τη σφαίρα των ασμάτων που ’χεις θρόνο.
Τη νύχτα ετούτη μ’ επισκέφτηκεν η κόρη –
της Λέσβου η Μούσα που είτονε. Κι είχε τον νου της
στην άβυσσο της ειμαρμένης, μην ιδώντας
τες θάλασσες, τους κάμπους γύρω ή τα βουνάκια,
σαν να της στάθηκε η χτίσις όλη ξένη.
Μα οχ τους πλησίον ουρανούς και οχ τους αλλάργα
τ’ αστέρια σύμπαντα και μ’ όλες τους τις χάρες
θωρούσαν τη Σαπφώ στη γης να βάνει ποδι
και δύστηνη και θεϊκή· κι από τον κόσμο
του αιθέρος τον ψηλό ένα γέλιο ωσάν βροχούλα
αγάπης άφραστης την κεφαλή τής λούζει,
τις δάφνες και τους στοχασμούς, και το παρθένο
στήθος που τό ’χουνε συντρίμμια κάμει οι πόνοι,
κι ελπίδα μόνη και θεός τού απόμεινεν ο βράχος.
Μα ομπρός της όντες μ’ είδε ολοξαφνίς η κόρη,
το βλέμμα μού γυρνά, το χέρι και το λόγο.
Γιομάτη που ’ναι, φευ, η γης από μυστήρια,
και τίποτα δεν ξεδιαλύνει ο τόπος που ’ρθα!
Στου τρίτου μου τ’ Απρίλη τ’ άνθισμα μιά μέρα,
στο δώμα όπου το φως (κακή μου τύχη) είδα
κι ενόσω εθαύμαζα την –που τρικυμισμένη
εχόρευε– καρδιά μου, στην παλάμη μέσα
κρατώντας την, εβγήκε ο ίσκιος μιάς γυναίκας
και μ’ ήχους άγνωστους στη γλώσσα μας μού είπε:
«Να ζήσεις πάρε λίγα χρόνια μες στες θλίψες
στης γης τη ράχη που θα σε θαυμάζει» – μου είπε
και αθάνατο κλωνάρι μού ’βαλε στην κόμη.
Εις όνειρο, εισέ όραμα ή κι αν αλλού συνέβη,
ο νους μου ’κείνη τη μορφή δεν ξαστοχάει,
οπού είτον τρομερή, κι ας βάσταε στην ειδή της
το κάλλος οπού ίδρυσε στο μάρμαρο ο Φειδίας.
Ποιός τώρα μα και πότε θα μου φανερώσει
εν τέλει την αλήθεια που όλο μου γυρεύω
σε τόσες διάνοιες, τόσες σφαίρες; – πλην ματαίως!...
Αυτά είπε και άλλα που αθετώ και δεν τα λέγω.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ!
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ
Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ Τ’ ΟΡΦΑΝΟ
Σ' αυτό το σπίτι τ΄ ορφανό
που δεν εγνώρισε ουρανό
ούτε και καλοσύνη
ξανάρθες μια Παρασκευή
κι είχες την πίκρα την βωβή
που μόνο ο κόσμος δίνει.
Στην ίδια πάντα την γωνιά
όταν σε πήραν σαν φονιά
κρέμασες το σακάκι
και το καπέλο στο καρφί
σαν να κρεμούσες μια ζωή
σφαγμένη στο σοκάκι.
Και στο τραπέζι μια στιγμή
πάλι μοιράζεις το ψωμί
και το κρασί στα ίσια
Μ' αυτός ο τόπος που πονάς
μας διώχνει κι ας τον σεργιανάς
σαν νύχτα πελαγίσια.
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.
Τραγούδι από τον δίσκο «Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΣΠΑΝΟ», 1977.
ΦΡΟΣΤ!
ROBERT FROST
RELUCTANCE
Out through the fields and the woods
And over the walls I have wended;
I have climbed the hills of view
And looked at the world and descended;
I have come by the highway home,
And lo, it is ended.
The leaves are all dead on the ground,
Save those that the oak is keeping
To ravel them one by one
And let them go scraping and creeping
Out over the crusted snow,
When others are sleeping.
And the dead leaves lie huddled and still,
No longer blown hither and thither;
The last lone aster is gone;
The flowers of the witch-hazel wither;
The heart is still aching to seek,
But the feet question 'Whither?'
Ah, when to the heart of man
Was it ever less than a treason
To go with the drift of things,
To yield with a grace to reason,
And bow and accept the end
Of a love or a season?
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Ana Alvarez.
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΣΥΛΒΙ ΒΑΡΤΑΝ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η SYLVIE VARTAN
LA PLUS BELLE POUR ALLER DANSER
Ce soir, je serai la plus belle
Pour aller danser
Danser
Pour mieux évincer toutes celles
Que tu as aimées
Aimées
Ce soir je serai la plus tendre
Quand tu me diras
Diras
Tous les mots que je veux entendre
Murmurer par toi
Par toi
Je fonde l'espoir que la robe que j'ai voulue
Et que j'ai cousue
Point par point
Sera chiffonnée
Et les cheveux que j'ai coiffés
Décoiffés
Par tes mains
Quand la nuit refermait ses ailes
J'ai souvent rêvé
Rêvé
Que dans la soie et la dentelle
Un soir je serai la plus belle
La plus belle pour aller danser
Tu peux me donner le souffle qui manque à ma vie
Dans un premier cri
De bonheur
Si tu veux ce soir cueillir le printemps de mes jours
Et l'amour en mon cœur
Pour connaître la joie nouvelle
Du premier baiser
Je sais
Qu'au seuil des amours éternelles
Il faut que je sois la plus belle
La plus belle pour aller danser
Τραγούδι του 1963.
ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 7
JAROSLAV KVAPIL (1868-1950)
INICIÁLA
Tvou krásou zázračnou své sloky začnu snící:
mdlou krví minia jak řízy Madonn sněží
se v starých modlitbách, jež v oratořích leží,
tak budeš zářit v nich svou zbožnou zřítelnicí.
Tak chrámem gothickým šli k Panně Prosebnici,
když hřměly varhany a všechny zvony věží,
v svých těžkých infulích a s žalmen na rtech kněží,
jak k tobě, Madonno, má píseň jásající.
Já před tvým zázrakem mřel v úžasu a plesu,
až jeho nádheru jsem do své duše přijal
a ve své umění jak skapulíř ji nesu.
Kdo zvedne knihu mou, až dávno mrtev budu,
ten spatří krásu tvou hned v barvách iniciál,
z nichž bude sálat jas tvých nesmrtelných údů.
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010
Η ΒΑΡΚΑ Η ΠΟΘΟΠΛΑΝΤΑΧΤΗ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ
ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΙ
Δώδεκα αγόρια του σχολειού κι η Χριστινιώ μια τάξη
μη βρέξει και μη στάξει.
Τ' αγόρια τ' ορκιστήκανε στην παλικαροσύνη
να κλέψουν τη Χριστίνη.
Βαρκούλαν αρματώνουνε με σταυρωτό πανάκι
Χριστίνα, Χριστινάκι.
Έμπα καλή στη βάρκα μας, να πάμε και να 'ρθούμε
τραγούδι που θα πούμε.
Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε στου Ζέφυρου το χάδι
το όμορφο του το βράδυ.
Σπαρμένο χρυσολούλουδα το πέλαγο λιβάδι
το όμορφο του το βράδυ.
Το Χριστινάκι τραγουδά, της βάρκας κυβερνήτης
γλυκιά που είν' η φωνή της.
Και λέει τραγούδι του έρωτα και για τον πόθο λέει
για το φιλί που καίει.
Γέλια τραγούδια σώπασαν, τ' αγόρια συμπαλεύουν
μοχτούν, φιλί γυρεύουν.
Κανείς δεν είναι στο κουπί, κανείς και στο τιμόνι
λαχτάρα που τούς ζώνει.
Κι η βάρκα η ποθοπλάνταχτη πάει στων νερών τα βάθη
με του έρωτα τα πάθη.
Δεν κλαίω τα δώδεκα παιδιά, τους νιους, τους μαθητάδες
τις δώδεκα μανάδες.
Μόν' κλαίω τα μάτια τα γλαρά, το λυγερό κορμάκι
τ' αγρίμι το ελαφάκι.
Που ήτανε δώδεκα χρονών, παρθένα Παναγιά μου
κι έλαμπε η γειτονιά μου.
Στίχοι: Βασίλης Ρώτας.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.
ΦΘΟΝΩ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΩΝ ΡΥΑΚΩΝ
Η ανάρτηση αφιερώνεται στον Γιώργο Μίχο.
FRANCISCO DE QUEVEDO
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΣΤΑ ΑΛΠΙΚΑ ΥΨΗ Ο ΗΛΙΟΣ ΝΑ ΛΥΩΝΕΙ ΤΟ ΧΙΟΝΙ, ΜΑ ΤΗΣ ΛΙΣΗΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΕΝ ΤΟΝΕ ΛΥΩΝΟΥΝ ΠΟΤΕ
Τα γέρασ’ ο Γενάρης τα βουνά. Κοιτώ τη φύση
και βλέπω πάνω τους να πέφτει πάντα τ’ άσπρο χιόνι.
Μικρός και μαύρος ήλιος τα χτυπά· δεν τα πληγώνει
το φως του πια... το φως, που τά ’χει χιλιοζωγραφίσει.
Και τούτο ’δώ κοιτώ, που πά’ να με παραπλανήσει,
τους πάγους του ως προσφέρει μου ή τους πίνει· και μπουκώνει
μ’ ευγνωμοσύνη την καρδιά μου, που ολονέν στεγνώνει,
τα κρύσταλλά του σα σκεφτώ στης μουσικής τη βρύση.
Τις Άλπεις όμως του σκληρού σου στήθους λαύρο το όμμα
μου βλέπει· και φωτιά στα μάτια καις, φωλιά κοράκων,
και δε μου δίνεις απ’ τους πάγους σου ούτε καν το χρώμα.
Πολλαπλασιάζει πάντα μου η φωτιά το κρύο, και άκων
στις στάχτες, που σβηστές παγώνουν, εγώ καίω ακόμα,
ενώ φθονώ τη μοίρα των κρυστάλλινων ρυάκων.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΤΟΝ ΑΡΔΙΑΙΟ ΕΚΕΙΝΟΝ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
ΕΠΙ ΑΣΠΑΛΑΘΩΝ
Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη...
Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ,χαμένη στου μυαλού
τ'αυλάκια.
τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος .
31 του Μάρτη 1971
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)