ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο μου Λάμπρο Τσουκνίδα που μου το θύμισε.


GIUSEPPE UNGARETTI


NATALE

Non ho voglia
di tuffarmi
in un gomitolo
di strade

Ho tanta
stanchezza
sulle spalle

Lasciatemi così
come una
cosa
posata
in un
angolo
e dimenticata

Qui
non si sente
altro
che il caldo buono

Sto
con le quattro
capriole
di fumo
del focolare


Napoli, il 26 dicembre 1916



Απαγγέλλει ο Roberto Herlitszka.

ΓΛΥΚΟΣ ΠΝΙΓΜΟΣ...

GIACOMO LEOPARDI


ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

Πόσο αγαπάω ανέκαθεν αυτό το λόφο
τον έρμο, και τον φράχτη ετούτον, που μου κρύβει
των οριζόντων ένα μέρος απ’ το μάτι!
Μα κάθομαι, κοιτάζω: πέρ’ από εδώ χαίνουν
διαστήματα άπειρα με σιγαλιά υπερκόσμια,
κι ευθύς βαθύτατη γαλήνη νιώθω μέσα
στη σκέψη, κι η καρδιά μου λίγο από φόβο
τώρα ξέρει. Κι όταν τ’ αέρι με τ’ αφτί μου πιάνω
με θρόους να τρυπώνει στα φυτά, στα δέντρα,
εκείνη την απέραντη σιωπή συγκρίνω
με τούτη τη φωνή. Το αιώνιο τότε βλέπω,
τις πεθαμένες εποχές και την παρούσα,
τη ζωντανή με τον αχό της. Πώς βουλιάζει
στην απεραντοσύνη την ακέρια ο νους μου!
Στη θάλασσα αυτή γλυκός είν’ ο πνιγμός μου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ


ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Τί σου λέει η μάνα σου για μένα
κι όλο με κοιτάς με μάτια δακρυσμένα
θέλει μ' άλλονε να κουβεντιάζεις
και εμένα πια να με ξεχάσεις
και εμένα θέλει πια να με ξεχάσεις

Έννοια σου και δε θα μου γλυτώσει
όλα τα σπασμένα αυτή θα τα πληρώσει
θα την κάνω εγώ ν' αναστενάζει
να πονεί να κλαίει και να φωνάζει
να πονεί να κλαίει και ν' αναστενάζει

Ό,τι θέλει αυτή δε θα μου κάνει
αν δε μετανιώσει πες της θα πεθάνει
δε θα της περάσει μη φοβάσαι
πάντα μες την αγκαλιά μου θα 'σαι
πάντα μες την αγκαλιά μου συ θε να 'σαι



Μουσική: Κώστας Σκαρβέλης.
Στίχοι: Δήμητρα Σκαρβέλη.

ΜΠΟΡΧΕΣ!

JORGE LUÍS BORGES


EN MEMORIA DE ANGÉLICA

¡Cuántas posibles vidas se habrán ido
en esta pobre y diminuta muerte,
cuántas posibles vidas que la suerte
daría a la memoria o al olvido!

Cuando yo muera morirá un pasado;
con esta flor un porvenir ha muerto
en las aguas que ignoran, un abierto
porvenir por los astros arrasado.

Yo, como ella, muero de infinitos
destinos que el azar no me depara;
busca mi sombra los gastados mitos

de una patria que siempre dio la cara.
Un breve mármol cuida su memoria;
sobre nosotros crece, atroz, la historia.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Collien Fernandes.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΚΙΝΓΚ ΚΡΙΜΣΟΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ KING CRIMSON


21st CENTURY SCHIZOID MAN

Cat's foot iron claw
Neuro-surgeons scream for more
At paranoia's poison door.
Twenty first century schizoid man.

Blood rack barbed wire
Polititians' funeral pyre
Innocents raped with napalm fire
Twenty first century schizoid man.

Death seed blind man's greed
Poets' starving children bleed
Nothing he's got he really needs
Twenty first century schizoid man.

Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΕΛΟΥΔΟ

IDEA VILARIÑO


ΣΑΝ ΧΕΙΛΗ ΑΠΑΛΑ ΧΕΙΛΗ ΚΟΙΜΩΜΕΝΑ ΦΙΛΗΣΟΥΝ...

Σαν χείλη απαλά χείλη κοιμώμενα φιλήσουν,
ωσάν πεθαίνοντας τότε,
κάποτε, πιο πέρα κι απ’ τα χείλη φτάνοντας
και καθώς τα βλέφαρα από τον πόθο ξεχειλίζουνε και πέφτουν,
τόσο αθόρυβα όσο ο αέρας το επιτρέπει,
η σάρκα, με τη μεταξένια θέρμη της, νύχτες ζητάει∙
και τα κοιμώμενα χείλη
μες στην ανείπωτη ηδονή τους, εξίσου, νύχτες ζητούν.

Νύχτες, νύχτες σιωπηλές, με σκοτεινά βελούδινα φεγγάρια,
νύχτες ατέλειωτες, φιλήδονες νύχτες, από φτερουγίσματα διάτρητες,
μες στον αέρα που γίνεται χέρια, έρωτας, στοργή,
νύχτες ωσάν από πανιά κι από κατάρτια…

Τότε είναι, στο ύψιστο πάθος, όπου αυτός που φιλά
ξέρει –και πώς ξέρει!– τα πάντα, ακατάπαυστα, και βλέπει πώς τώρα
ο κόσμος με θαύμα μοιάζει μακρινό,
πώς τα χείλη ανοίγουν πιο βαθύ ακόμη το θέρος,
πώς ο νους παραλύει,
και πώς φτάνει κι αυτός ο ίδιος να ξεχνιέται μες στο φιλί
ενώ άνεμος παθιασμένος τους κροτάφους του γυμνώνει∙
τότε είναι, στο φιλί απάνω, που τα βλέφαρα αργοπέφτουν
κι ο αέρας φτερουγίζει με μια ανάσα ζωής,
και περισσότερο αναριγά
αυτό που δεν είναι αέρας: η φλεγόμενη δέσμη των μαλλιών,
η φωνή που γίνεται βελούδο και, άλλοτε,
οι οπτασίες νεκρών που αιωρούνται.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΟΛΟΓΑΛΑΝΗ, ΡΟΔΙΝΗ, ΜΥΣΤΙΚΗ

CHARLES BAUDELAIRE


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ

Κρεβάτια θά ’χουμε άνθινα, γεμάτα αιθέρια μύρα·
ντιβάνια ολοβελούδινα σαν μνήματα βαθιά·
στις εταζέρες λούλουδα παράξενα τριγύρα,
που ανοίξαν μοναχά για μας σε μέρη μαγικά.

Και ποιά την άλλη να υπερβεί στην ύστατη φωτιά τους,
οι δυό καρδιές μας –σαν τρανές λαμπάδες δυό–μαζί
θα διπλοκαθρεφτίσουνε το διπλοφώτισμά τους
στα πνεύματά μας που ’ναι δυό καθρέπτες αδερφοί.

Και μιά βραδυά ολογάλανη, ρόδινη, μυστική,
θε ν’ ανταλλάξουμε άξαφνα την ίδια αναλαμπή,
σαν ένα μακροθρήνημα που φέρνει ο χωρισμός:

κι αργότερα ένας Άγγελος θα ρθεί το φώς να χύσει
–τις πόρτες μισανοίγοντας, πιστός και χαρωπός–
στους δυό καθρέφτες τους θαμπούς, στις φλόγες που ’χαν σβήσει.


Μετάφραση: Γιώργης Σημηριώτης
Από το βιβλίο: Μπωντλαίρ, «Τα άνθη του κακκού», μετάφραση Γ. Σημηριώτης, Εκδόσεις Μαρή, Αθήνα (χχ), σελ. 138.


******************************************


LA MORT DES AMANTS

Nous aurons des lits pleins d’odeurs légères,
des divans profonds comme des tombeaux,
et d’étranges fleurs sur des étagères,
ecloses pour nous sous des cieux plus beaux.

Usant à l’envi leurs chaleurs dernières,
nos deux coeurs seront deux vastes flambeaux,
qui réfléchiront leurs doubles lumières
dans nos deux esprits, ces miroirs jumeaux.

Un soir fait de rose et de bleu mystique,
nous échangerons un éclair unique,
comme un long sanglot, tout chargé d’adieux ;

Et plus tard un Ange, entr’ouvrant les portes,
viendra ranimer, fidèle et joyeux,
les miroirs ternis et les flammes mortes.

ΖΩΡΖ ΜΠΡΑΣΣΕΝΣ & ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ: Ο ΓΟΡΙΛΛΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο GEORGES BRASSENS


LE GORILLE

C'est à travers de larges grilles,
Que les femelles du canton,
Contemplaient un puissant gorille,
Sans souci du qu'en-dira-t-on.
Avec impudeur, ces commères
Lorgnaient même un endroit précis
Que, rigoureusement ma mère
M'a défendu de nommer ici...
Gare au gorille!...

Tout à coup la prison bien close
Où vivait le bel animal
S'ouvre, on n'sait pourquoi. Je suppose
Qu'on avait du la fermer mal.
Le singe, en sortant de sa cage
Dit "C'est aujourd'hui que j'le perds!"
Il parlait de son pucelage,
Vous aviez deviné, j'espère!
Gare au gorille!...

L'patron de la ménagerie
Criait, éperdu : "Nom de nom!
C'est assommant car le gorille
N'a jamais connu de guenon !"
Dès que la féminine engeance
Sut que le singe était puceau,
Au lieu de profiter de la chance,
Elle fit feu des deux fuseaux!
Gare au gorille!...

Celles là même qui, naguère,
Le couvaient d'un œil décidé,
Fuirent, prouvant qu'elles n'avaient guère
De la suite dans les idées;
D'autant plus vaine était leur crainte,
Que le gorille est un luron
Supérieur à l'homme dans l'étreinte,
Bien des femmes vous le diront!
Gare au gorille!...

Tout le monde se précipite
Hors d'atteinte du singe en rut,
Sauf une vielle décrépite
Et un jeune juge en bois brut;
Voyant que toutes se dérobent,
Le quadrumane accéléra
Son dandinement vers les robes
De la vieille et du magistrat!
Gare au gorille!...

"Bah ! soupirait la centenaire,
Qu'on puisse encore me désirer,
Ce serait extraordinaire,
Et, pour tout dire, inespéré!";
Le juge pensait, impassible,
"Qu'on me prenne pour une guenon,
C'est complètement impossible..."
La suite lui prouva que non!
Gare au gorille!...

Supposez que l'un de vous puisse être,
Comme le singe, obligé de
Violer un juge ou une ancêtre,
Lequel choisirait-il des deux?
Qu'une alternative pareille,
Un de ces quatres jours, m'échoie,
C'est, j'en suis convaincu, la vieille
Qui sera l'objet de mon choix!
Gare au gorille!...

Mais, par malheur, si le gorille
Aux jeux de l'amour vaut son prix,
On sait qu'en revanche il ne brille
Ni par le goût, ni par l'esprit.
Lors, au lieu d'opter pour la vieille,
Comme l'aurait fait n'importe qui,
Il saisit le juge à l'oreille
Et l'entraîna dans un maquis!
Gare au gorille!...

La suite serait délectable,
Malheureusement, je ne peux
Pas la dire, et c'est regrettable,
Ça nous aurait fait rire un peu;
Car le juge, au moment suprême,
Criait: "Maman!", pleurait beaucoup,
Comme l'homme auquel, le jour même,
Il avait fait trancher le cou.
Gare au gorille!...



ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ


Ο ΓΟΡΙΛΑΣ

Στην πλατεία μιας επαρχίας
το πλήθος κοίταγε ενθουσιασμένο
ένα γορίλα που κάτι τσιγγάνοι
τον είχαν φέρει φυλακισμένο
δίχως αισχύνη και σεβασμό
οι γεροντοκόρες του χωριού
παίζαν αναίσθητα με το ζώο
δε λέω πώς δε λέω πού

Προσοχή στο γορίλα

Ξαφνικά το μεγάλο κλουβί
που έγκλειστη ζούσε η κακόμοιρη φύση
απότομα ανοίγει δεν ξέρω γιατί
ίσως να τό 'χαν άσχημα κλείσει
το τέρας βγαίνοντας έξω από εκεί
σκέφτηκε σήμερα θα τ' αναλάβω
μιλούσε για την παρθενιά του
που χρόνια τώρα τον είχε σκλάβο

Προσοχή στο γορίλα

Ο αφέντης ούρλιαξε προσοχή
του γορίλα τού 'χει σαλέψει
δεν έχει δει ποτέ του μαϊμού
γι' αυτό μπορεί να τα μπερδέψει
απ' τους παρόντες τότε ο καθείς
σπεύδει τα νώτα του να προφυλάξει
οι γεροντοκόρες απέδειξαν
πως άλλο οι ιδέες και άλλο η πράξη

Ο όχλος ομοθυμαδόν
ξεχύνεται έντρομος στο δρόμο
μα ένας ψύχραιμος δικαστής
και μια γιαγιά δεν είχαν λόγο
και αφού οι υπόλοιποι την είχανε κάνει
το θηρίο πάτησε γκάζι
τη γριούλα και το δικαστή
με τέσσερις πήδους του αρπάζει

Προσοχή στο γορίλα

Αχ αναστέναξε η γιαγιά
να πάρει εμένα είναι απίθανο μάλλον
θα 'ταν τελείως παράξενο
και δε θα το ευχόμουν εκτός των άλλων
να με μπερδέψει με μια μαϊμού
είπε ο δικαστής ενοχλημένος
είναι αδύνατο εντελώς
στο τέλος βγήκε γελασμένος

Απαξιώντας λοιπόν τη γιαγιά
το δικαστή σφίγγει με πάθος
και προς τους θάμνους τον τραβά
ενώ αυτός του φώναζε κάνεις λάθος
τι ακριβώς συνέβη εκεί πίσω
αδυνατώ να αναφέρω εκτενώς
μα με είχε το θέαμα συνεπάρει
τι σφρίγος τι ένταση τι ρυθμός

Προσοχή στο γορίλα

Θα πω μονάχα πως το κορύφωμα
που 'χε το αλλόκοτο τούτο δράμα
στρίγγλιζε κλαίγοντας ο δικαστής
στα διαλείμματα φώναζε μάνα
φώναζε μάνα σαν το φουκαρά
που χθες καταδίκασε για ληστεία
και για κοινό παραδειγματισμό
τον αποκεφάλισε στην πλατεία

Προσοχή στο γορίλα

ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ

ΦΩΝΗ: ASTOR PIAZZOLLA

Poema en audio: El tango de Jorge Luis Borges por Jorge Luis Borges
ΦΩΝΗ: JORGE LUÍS BORGES

***********************************************

JORGE LUÍS BORGES


EL TANGO

¿Dónde estarán?, pregunta la elegía
de quienes ya no son, como si hubiera
una región en que el Ayer pudiera
ser el Hoy, el Aún y el Todavía.

¿Dónde estará (repito) el malevaje
que fundó, en polvorientos callejones
de tierra o en perdidas poblaciones,
la secta del cuchillo y del coraje?

¿Dónde estarán aquellos que pasaron,
dejando a la epopeya un episodio,
una fábula al tiempo, y que sin odio,
lucro o pasión de amor se acuchillaron?

Los busco en su leyenda, en la postrera
brasa que, a modo de una vaga rosa,
guarda algo de esa chusma valerosa
de los Corrales y de Balvanera.

¿Qué oscuros callejones o qué yermo
del otro mundo habitará la dura
sombra de aquel que era una sombra oscura,
Muraña, ese cuchillo de Palermo?

¿Y ese Iberra fatal (de quien los santos
se apiaden) que en un puente de la vía,
mató a su hermano el Ñato, que debía
más muertes que él, y así igualó los tantos?

Una mitología de puñales
lentamente se anula en el olvido;
una canción de gesta se ha perdido
en sórdidas noticias policiales.

Hay otra brasa, otra candente rosa
de la ceniza que los guarda enteros;
ahí están los soberbios cuchilleros
y el peso de la daga silenciosa.

Aunque la daga hostil o esa otra daga,
el tiempo, los perdieron en el fango,
hoy, más allá del tiempo y de la aciaga
muerte, esos muertos viven en el tango.

En la música están, en el cordaje
de la terca guitarra trabajosa,
que trama en la milonga venturosa
la fiesta y la inocencia del coraje.

Gira en el hueco la amarilla rueda
de caballos y leones, y oigo el eco
de esos tangos de Arolas y de Greco
que yo he visto bailar en la vereda,

en un instante que hoy emerge aislado,
sin antes ni después, contra el olvido,
y que tiene el sabor de lo perdido,
de lo perdido y lo recuperado.

En los acordes hay antiguas cosas:
el otro patio y la entrevista parra.
(Detrás de las paredes recelosas
el Sur guarda un puñal y una guitarra.)

Esa ráfaga, el tango, esa diablura,
los atareados años desafía;
hecho de polvo y tiempo, el hombre dura
menos que la liviana melodía,

que sólo es tiempo. El tango crea un turbio
pasado irreal que de algún modo es cierto,
un recuerdo imposible de haber muerto
peleando, en una esquina del suburbio.

ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ

NÉSTOR MORRIS


ΕΝΩ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

Έναν ουρανό στα χέρια μου αν είχα να σου δώσω
κι αν για σε μπορούσα εγώ ένα να πιάσω αστέρι,
ή να σου φέρω αρώματα από όλα αυτής της γης τα μέρη,
θα το έκανα για σένα μόνο.

Στο παραθύρι σου να βάλω αν μπορούσα
το πιο όμορφο το χάραμα του κόσμου,
μια στιγμή χαράς για να σου δώσω, φως μου,
θα το έκανα για σένα μόνο.

Αν ποιος είναι μάθαινα ο παράδεισός σου
κι αν τα εισιτήρια για εκεί ν’ αγόραζα μπορούσα,
ξέροντας πως θα έχανα ό,τι αγαπούσα,
θα το έκανα για σένα μόνο.

Έτσι είναι,
τόσο απλό όπως το φως της μέρας
και τόσο απέραντο συγχρόνως:
σε χαίρομαι, σαν είσαι εδώ,
σε σκέφτομαι, σαν είμαι μόνος.

Κι αν εμείς αναταράξεις
στο ταξίδι συναντούμε,
δεν πειράζει, μόνο φτάνει
που στα σύννεφα πετούμε!



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.


*****************************


PENSANDO EN TI

Si hubiera un cielo a mi alcance para darte
si pudiera bajarte , de él alguna estrella
o si supiera donde cortar la flor más bella,
por ti lo haría.

Si pudiera poner en tu ventana
el más bonito amanecer del mundo,
para verte feliz, aunque fuera un segundo,
por ti lo haría.

Si lograra saber cuál es tu paraiso
y a la vez pudiera conseguirte un pasaje,
aún sabiendo que te pierdo en ese viaje,
por ti lo haría.

Es así
tan sencillo como mirar el día
y a la vez tan inmenso,
cuando estás te disfruto
y cuando no, te pienso.

Y aunque una turbulencia
nos moleste en el vuelo,
es igual, voy contento
¡Si se vuela en el cielo!

ΓΙΡΖΙ ΟΡΤΕΝ!

JIŘÍ ORTEN (1919-1941)


POD KAŽDÍM SLOVEM

Pod každým slovem které váhá
a vázne v zubech váhající
pod každým slovem jež neuměl jsem říci
pod každým slovem schovaným na sítnici
jak obrázek kde dívenka je nahá
a skrývá dlaní kříž jenž mezi ňadry visí
a oči sklopeny chvěje se nedočkavě
(chtěla by ležet tam v té měkké trávě
být sevřena vším co je svět a tíha
a naplněna být jak hrozny vína)
pod každým slovem které zapomíná
na malou síň kde bloudí se a ztrácí
na malou síň z níž nic se nenavrací
na toto srdce odedávna němé
na bránu ticha kterou neprojdeme.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Eva Longoria.

ΤΑΜΜΟΥΡΡΙΑΤΑ

ROBERTO DE SIMONE


CANTO SUL TAMBURO. TAMMURRIATA

Uh cielo quant'è àveto stu palazzo
uh cielo quant'è àveto stu palazzo
ué comme so' ariose
ué comme so' ariose
ué comme so' ariose sti ffeneste

ce sta na nenna ca sempe s'affaccia
ce sta na nenna ca sempe s'affaccia
e c' 'e ccoglie li garuofene
e c' 'e ccoglie li garuofene
e c' 'e ccoglie li garuofene 'a copp' 'a testa

ce ne ricette - vuttamìnne uno -
ce ne ricette - vuttamìnne uno -
ué chella me ne menava
ué chella me ne menava
ué chella me ne menava na schiocc'a ssette

na schiocc'a ssette a mme nun me n'avasta
na schiocc'a ssette a mme nun me n'avasta
ué i' voglio a nenna mia
ué i voglio a nenna mia
ué i' voglio a nenna mia cu tutt' 'a testa

Ammore mio t' 'o facci' 'o rispietto
ammore mio t' 'o facci' 'o rispietto
ue' e 'a primma sera ue'
e 'a primma sera ue'
e 'a primma sera ue' nun me ce cocco

i' me ne vaco intorno intorn' 'o letto
i' me ne vaco intorno intorn' 'o letto
ue' primm' 'o faccio addurmi'
ue' primm' 'o faccio addurmi'
ue' primm' 'o faccio addurmi' e po' me ce cocco

Quanta pertose tene chistu crivo
quanta pertose tene chistu crivo
ue' tanta n'hadda fa'
ue' tanta n'hadda fa'
ue' tanta n'hadda fa' sòcrem' 'o còre

m' 'o prommettette 'o figlio piccerillo
m' 'o prommettette 'o figlio piccerillo
ue' mò che s'è fatto 'ruosso
ue' mò che s'è fatto 'ruosso
ue' mò che s'è fatto 'ruosso nun m' 'o vo' dare


Ue' angelo r' 'o cielo e pigliatillo
ue' angelo r' 'o cielo e pigliatillo
ue' nun me ce fa' cala'
ue' nun me ce fa' cala'
ue' nun me ce fa' cala cchiù passiona

la passiona mia è troppa 'ròssa
la passiona mia è troppa 'ròssa
ue' chella me po' dura'
ue' chella me po' dura'
ue' chella me po' dura' vintiquatt'ore

Vulesse sagli' 'ncielo e si putesse
vulesse sagli' 'ncielo e si putesse
ue' cu na scalella re
ue' cu na scalella re
ue' cu na scalella re treciento 'rare

sagliesse 'a cemmulella e se rumpesse
sagliesse 'a cemmulella e se rumpesse
ue' 'mbracci'a nennillu mio
ue' 'mbracci'a nennillu mio
ue' 'mbracci'a nennillu mio mi ce menasse

Verite ch'é succieso a Uttaiano neh
verite ch'é succieso a Uttaiano neh
ue' nu monaco ha vasato
ue' nu monaco ha vasato
ue' nu monaco ha vasato a na figliola

ha fatto a mmente ca la cunfessava
e ha fatto a mmente ca la cunfessava
ue' e 'a pietto ce ha tirato
ue' e 'a pietto ce ha tirato
ue' e 'a pietto ce ha tirat' 'o spingulone

Luvi' Luvi' Luvi' core re mamma
Luvi' Luvi' Luvi' core re mamma
ue' nun te lava' cchiù 'a faccia
ue' nun te lava' cchiù 'a faccia
ue' nun te lava' cchiù 'a faccia c' 'o ssapone

tu me n'ha strutto ddoi' funtane r'acqua
tu me n'ha strutto ddoi' funtane r'acqua
ue' tu sì' cchiù nniro tu
ue' tu sì' cchiù nniro tu
ue' tu si' cchiù nniro tu ca nu ggravone

ΣΤΩΝ ΑΦΕΛΩΝ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ


ΦΩΣ ΙΛΑΡΟΝ

Ηταν επείγουσα η ανάγκη να ξεδιπλωθεί το χάος.
Γίγαντες σαραντάπηχοι
στήνανε σκάλες για τον ουρανό
και δώδεκα χιλιάδες νύχτες παραπέρα
ο Ζωροάστρης κύλαγε λιθάρια στις απότομες πλαγιές του
πετούσαν γύρω-γύρω πελαργοί
και τ’ άλλα τα πουλιά που κρώζουν οργισμένα
κλείσε φωνάζεις τα παράθυρα
κλείσε και νύχτωσε και θα μπει στο σκοτάδι
όμως εγώ τ’ ανοίγω κι άλλο

γιατί
ήταν ανάγκη επείγουσα το χάος να ξεδιπλωθεί
ν’ ακούσουν όλοι την αλήθεια
να δούνε με τα μάτια τους τις ερημιές της πορφυρής σελήνης
να μάθουν τα καθέκαστα για τα χαώδη ρήματα

κι άλλο να μην πιστεύουνε
στων αφελών τις υποσχέσεις.




Από το βιβλίο: Σωτήρης Σαράκης, «Αγγειογραφία», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2000, σελ. 59.

ΕΑΝ ΠΟΤΕ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

«Συμφώνως με την εργασία και αναλόγως» –
παρόλο που δεν έχει εξαλειφθεί καθόλου
(ή μάλλον όχι ακόμα) της δουλειάς ο λόγος –
«διανέμονται αγαθά για χάρη του συνόλου»

διδάσκει στο Κεφάλαιό του ο Μαρξ. Κι εφ’ όσον
η εμπορευματική ανταλλαγή αρθρώνει
υπάτη νομοτέλεια των αστών, καθ’ όσον
εξασφαλίζεται έτσι η αγορά, που απλώνει

τα χέρια της στα πάντα και τα οικειοποιείται,
μην περιμένουμε αλλαγές στον τρόπο
κατανομής του προϊόντος, που νοείται
της κοινωνίας έργο. Δεν λογιάζουν κόπο

του ανθρώπου οι μπουρζουάδες μπρος στο κέρδος: κι όσο
ο homo sapiens sapiens τα βγάζει πέρα
στα δρωτάρια της δουλειάς «Θα του νεκρώσω
και την επιθυμία μπας και δει άσπρη μέρα»,

σχεδιάζει κατ’ ιδίαν ο αστός, και κάνει
αυτά, που κλώθει η γκλάβα του μονίμως, πράξη.
Ο χρόνος εργασίας δεν θα μας ξεκάνει
στον σοσιαλισμό, και δεν θα μας αλλάξει

τη ζωή εκ βάθρων, διότι εκεί απλώς μετράει
ατομικές συνεισφορές στην εργασία
της κοινωνίας, που παράγει και αποκτάει
συνολικώς το προϊόν, και στην ουσία

από τη μέση βγάνει αυτό που φέρνει χρήμα...
χρηματικό κεφάλαιο. Έτσι κατανέμει η
κοινότης μέσα παραγωγικά και χύμα
εργατικές δυνάμεις, δίχως πια να τρέμει

ο κόσμος πώς θα βγει η επόμενή του μέρα
και αν θα επιζήσει. Νά ’ναι πρέπει οι πάντες ίσοι.
Ιδού η φριχτή μες στων αστών τον νου φοβέρα.
Μα αυτό – εάν ποτέ ο σοσιαλισμός επικρατήσει.

ΜΗΠΩΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ Ο ΙΔΙΟΣ;

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


ΔΑΜΩΝ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ

Γυρίζοντας ο Δάμων στην πόλη της Κορίνθου
βρήκε τους πρώην οπαδούς του Παραβάτη μουδιασμένους.
Η Μάρθα η γυναίκα του τη νύχτα
σηκώνοντας τα πόδια ευλαβικά
(μην τύχει και ο ίσκιος τους πέσει στις άγιες εικόνες)
είπε πνιχτά, σαν να ξομολογιόταν.
«Πρέπει να πας στον εφημέριό μας και να υποσχεθείς
πως η καρδιά σου του λοιπού
θα είναι ταπεινή –ως δρόσος επί χλόης.
Δέχεται μου είπε να γίνω εγώ ο κομιστής της θεαρέστου αγγελίας».
Όσο περνούν οι μέρες, υποπτεύεται ο Δάμων
πως ο θυμός κ’ η πορφυρή παραφορά του
δεν έπεισαν τη Μάρθα.
Όσο περνούν οι μήνες, όλο και βεβαιώνεται
πως πήγε –στα κρυφά– σε κείνον τον τραγόπαπα.
Σαν εθνικός θα πρέπει να ρωτήσει να εξακριβώσει να διαψεύσει.
Θυμάται όμως νοιώθει την υγρασία του νησιού βαθιά στα κόκκαλά του.
Κ’ εδώ οι πρώην οπαδοί του Παραβάτη
αναθαρρήσαν ξεμουδιάζουν εμπορεύονται.
Ωχ αδερφέ! Για υποψίες θα χολοσκάμε τώρα;
Κ’ εξάλλου, στο κάτω-κάτω της γραφής
μήπως υποσχέθηκε ο ίδιος;



Από τη συλλογή «Ευθύτης οδών» (1959).