ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΝΟΒΑΛΙΣ!

NOVALIS

WALZER

Hinunter die Pfade des Lebens gedreht
Pausiert nicht, ich bitt euch so lang es noch geht
Drückt fester die Mädchen ans klopfende Herz
Ihr wißt ja wie flüchtig ist Jugend und Scherz.

Laßt fern von uns Zanken und Eifersucht sein
Und nimmer die Stunden mit Grillen entweihn
Dem Schutzgeist der Liebe nur gläubig vertraut
Es findet noch jeder gewiß eine Braut.

«ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ

«ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ»

Μέρες λιτές, ανήσυχες
και το πουλί φωνάζει.

Ξέστρωτο το τραπέζι.

Απ’ τις βιτρίνες και τα φώτα μακριά
–με άδειες τσέπες–

μη βλέποντας περνούσες.
Δάγκωνες τη γροθιά. «Πόσο ακόμα;»

Μια προκήρυξη σού πήρε τη φωνή.
Διασκέψεις, συνδιασκέψεις – τα ημίμετρα.
Γράφαν διαρκώς ακατανόητα, οι εφημερίδες
Κι άλλες φωνές από τους τοίχους:
«Ποια λιτότητα;»

Από ψηλά κοιτούν, αυτοί που τρων.

Από το βιβλίο: Χρήστος Τουμανίδης, «Από το βάθος της αιτίας (Ποιήματα 1978-2005)», Εκδόσεις Κουκίδα, Αθήνα 2018, σελ. 46.

ΧΟΣΕ ΕΟΥΣΕΒΙΟ ΚΑΡΟ

JOSÉ EUSEBIO CARO

HÉCTOR

Al sol naciente los lejanos muros
de la divina Troya resplandecen;
los Griegos a los Númenes ofrecen
sobre las aras sacrificios puros.

Abrese el circo: ya sobre los duros
ejes los carros vuelan, desaparecen;
y al estrépito ronco se estremecen
de la tierra los quicios mal seguros.

Al vencedor el premio merecido
otorga Aquiles: el Olimpo suena
con el eco de triunfo conmovido.

¡Y Héctor, Héctor, la faz de polvo llena,
en brazos de la muerte adormecido,
yace olvidado en la sangrienta arena!

Η ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ, ΕΓΩ

ALÍ CHUMACERO

Η ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ, ΕΓΩ

Βιολιά να πέφτουν βλέπω από το στόμα σου,

θλιμμένα, μαραμένα, δίχως καν φτερά

την έρημο αναγγέλλοντας όπου και ανθίζεις·

του νυχτερινού όνειρου βλέπω τη σιωπή

καμπάνες να σχεδιάζει αδρανείς, άνευ κινήτρου,

που σφυρηλατούν το τρυφερό σου καλοκαίρι

και που σήμερα, κρύβοντας τις θαυμαστές τους γλώσσες,

μες στης σιωπής τον αρπισμό εσένα ορίζουνε.

Σε κοιτάω, σε κοιτάω συνέχεια

σαν πηγή άδεια, ρημαγμένη,

εγκάθειρκτη σε τρόμο κατάπληκτο

που γεννήθηκε στου στόματός σου την ελεγεία,

ποτάμι πανάρχαιο πουλιών ακτινοβόλων.

Η φωνή σου ως πνέει τα λοίσθια ( : αέρας νεογέννητος)

είναι θαμνάκι ομίχλης στο κομμένο σου δάσος απέναντι·

τούτ’ η σωπασμένη φωνή (έν’ αστέρι απελπισμένο

χωρίς μουσική και να βγαίνει από τον όλεθρο)

πέφτει αβυσσωμένο στη ρίζα του,

στον ηχηρό σου χειμώνα πέφτει μέσα.

Ξέρω ότι τα χέρσα σου χείλη δεν φτερουγίζουνε,

πόρτα είναι σπιτιού που έπεσε, γκρεμίστηκε,

γιατί κάποιο όραμα σ’ έχει οδυνηρό κυκλώσει,

σ’ έχει κρύψει στην κλίνη σου

και σ’ έχει σκεπασμένη με σεντόνια πένθιμα

ανάμεσα σε κάτι σύννεφα συγκεχυμένα.

Δεν θέλω να γνωρίσω τη φωνή του λόγου σου

που κομμάτια έγινε και θρύψαλλα στο στόμα σου,

ούτε να μειώσω όση απόσταση έχεις διανύσει

σαν πεταλούδα δίχως φτερά

γιατί το σώμα μου έχει όρια ελεγείων που ψυχομαχούνε

και με γεμίζει ο ήχος σου από παρατημένους δρόμους.

Να εκσφενδονίσω σκέφτηκα

στις γωνίες και στις καμπύλες του σκότους σου

βλέμματα που θα οργανώσουνε το διαλυμένο σου σχήμα

και με τρόπο φυσικό θα λύσουν την αμετάβλητη σιωπή σου.

Όμως όχι. Αγαπάω περισσότερο τούτη την ηρωική σιγή,

πιο πολύ απ’ το σωριασμένο σου βλέμμα

που εφυλλορρόησε μέσα στην ακίνητη μοναξιά,

σαν φωτιά ναυαγισμένη σε κήπο.

Λέγοντάς σε με το αποτεφρωμένο σου όνομα

νιώθω πως από τις πρωταρχές σου σε κρατάω

ζωντανή, σαν καθαρό καθρέφτη φωτεινή,

παρούσα στη χαρά μου που ’ναι σαν ανάσα που σβήνει.

Το δέρμα σου κάνω να φλοισβίζει δίχως ήχο,

δεμένη ήδη σ’ έχω μέσα στο κορμί μου,

πριν απ’ της σιωπής το προμήνυμα,

και στο τέλος παραμένω στη σιωπή,

αφού έχω πνίξει πια το τραγούδι μου

στη σιωπή μέσα τη δική σου.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ