ΤΟ ΠΙΚΡΑΜΥΓΔΑΛΟ ΤΗΣ ΧΑΡΤΙΝΗΣ ΤΡΩΓΛΗΣ

ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ (1996)

ΤΟ ΠΙΚΡΑΜΥΓΔΑΛΟ ΤΗΣ ΧΑΡΤΙΝΗΣ ΤΡΩΓΛΗΣ

Τα χέρια έξω απ’ το παράθυρο του αμαξιού,

πάντα όταν ταξιδεύω! Πάντοτε!

–κι ας μην είμαι μικρό παιδί–

έτσι πιστεύω κάνουν, όσοι ακόμα ονειρεύονται

ένα μπλε ψεγάδι του ουρανού,

αλλά εκεί που ταξιδεύω ο κόσμος μοιάζει αλλιώτικος

Στις απόκρυφες αγορές υφάσματος,

Κάπου πίσω απ’ τα Τζαμιά

Τ’ ασήμια κι ο χαλκός να δίνουν και να παίρνουν

Τα τουρκόλιρα να φεύγουν στον αέρα,

Να συναντούν μπαχτσέδια μπαχαρικών στην ατμόσφαιρα,

Τόση ομορφιά,

Κι όμως δεν αγγίξαμε τίποτα,

Τόση ομορφιά,

Κι όμως αγοράσαμε τα πάντα.

Από το βιβλίο: Αγαθάγγελος Σταυρόπουλος, «Η έξαρση της πεταλούδας», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2016, σελ. 35.

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ

Πριν λίγο πληροφορήθηκα τον θάνατο του Ουμπέρτο Έκο, ενός homo universalis της εποχής μας.

ΧΟΥΑΝ ΒΟΣΚΑΝ!

JUAN BOSCÁN

QUIEN DICE QUE LA AUSENCIA CAUSA OLVIDO

Quien dice que la ausencia causa olvido
merece ser de todos olvidado.
El verdadero y firme enamorado
está, cuando está ausente, más perdido.

Aviva la memoria su sentido;
la soledad levanta su cuidado;
hallarse de su bien tan apartado
hace su desear más encendido.

No sanan las heridas en él dadas,
aunque cese el mirar que las causó,
si quedan en el alma confirmadas,

que si uno está con muchas cuchilladas,
porque huya de quien lo acuchilló
no por eso serán mejor curadas.

ΤΡΑΚΛ!

GEORG TRAKL

DE PROFUNDIS

Es ist ein Stoppelfeld, in das ein schwarzer Regen fällt.
Es ist ein brauner Baum, der einsam dasteht.
Es ist ein Zischelwind, der leere Hütten umkreist –
Wie traurig dieser Abend.

Am Weiler vorbei
Sammelt die sanfte Waise noch spärliche Ähren ein.
Ihre Augen weiden rund und goldig in der Dämmerung
Und ihr Schoß harrt des himmlischen Bräutigams.

Bei ihrer Heimkehr
Fanden die Hirten den süßen Leib
Verwest im Dornenbusch.

Ein Schatten bin ich ferne finsteren Dörfern.
Gottes Schweigen
Trank ich aus dem Brunnen des Hains.

Auf meine Stirne tritt kaltes Metall.
Spinnen suchen mein Herz.
Es ist ein Licht, das meinen Mund erlöscht.

Nachts fand ich mich auf einer Heide,
Starrend von Unrat und Staub der Sterne.
Im Haselgebüsch
Klangen wieder kristallne Engel.

ΜΙΧΑΕΛ ΚΡΥΓΚΕΡ!

MICHAEL KRÜGER

SCHNEE

Es riecht nach Schnee,
ein Geruch, der ohne Beschreibung auskommt,
ohne große Worte der Bewunderung.
Über den See zucken letzte Wellen,
bleistiftdünn, bis sie das Eis
ausdruckt in regelmäßigen Versen.

Wir leben in guten Verhältnissen,
lesen die Zeitung, schauen fern,
sehen zu, wie Hamlet zweifelt,
lieben Mörike und Schuberts Impromptus,
auch die Armut läßt uns nicht kalt,
in der Nähe nicht und nicht in der Ferne.

Unser Nachbar wußte alles über Sanskrit,
jetzt hat er sich das Leben genommen,
weil seine Frau ihn verließ. Eben noch
sahen wir ihn im Garten bei den Amseln,
krumm wie ein Fragezeichen, die Vögel
wie hüpfende Punkte um ihn herum.

Wir leben länger als gedacht.
Wir unterscheiden die richtigen Begriffe
von den falschen. Wir lieben den Schnee,
wenn die Wege aussehen wie die Ränder
von Traueranzeigen. Großspurig
läuft der Tod dem Leben davon,

schon ist er im Weiß verschwunden.

ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ ΑΠΟ ΓΕΝΙΑ ΔΡΑΚΟΝΤΕΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΣ

[ΚΡΑΤΙΕΜΑΙ ΑΠΟ ΓΕΝΙΑ ΔΡΑΚΟΝΤΕΙΑ]

Κρατιέμαι από γενιά δρακόντεια,
που από μια χώρα κίνησε υπερπόντια
κι έχω ακατάλυτα: νύχια, μαλλιά και δόντια.

H όψη μου φαντάζει λεονταρίσια,
τ’ αδρό κορμί μου συνερίζεται τα κυπαρίσσια,
κι αλύγιστος, τραβώ το δρόμο ίσια.

Kαι των θεών ο αγαπημένος σάμπως
που είμαι, θα σβήσω μες σε θάμπος
από άρωμα κι από αρμονία κι από λάμπος.

Σε μια σάλα που θα μεθάν οι πολυελαίοι
και τα όνειρά μου η μουσική θα λέει,
κάποια βραδιά θε να βρεθούμε, ωραίοι.

M’ ένα ζευγάρι στα μαλλιά σου ρόδα,
θε να χορεύεις λύγερη κι αλαφροπόδα.
Θα πέσει τό ’να σου άνθος (κι όπως σε ύπνο τό ’δα,

πόθρεφα τα όνειρά μου σαν τον πελεκάνο)
για να το πάρω θε να σκύψω επάνω
στο μοσκοβόλημα ενός ρόδου, να πεθάνω. 

Από το βιβλίο: Απόστολος Μελαχρινός, "Τα ποιήματα", επιμέλεια Αγορή Γκρέκου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 1994, σελ. 182.

ΠΑΘΗΤΙΚΗ

XAVIER ABRIL

ΠΑΘΗΤΙΚΗ

Πεσμένη από την έκσταση,

στο λυκόφως, μεταξύ παθών και πυρκαγιάς,

μουσική τής σιωπής.

Σάμπως φωτιά η κεφαλή σου υψώνεται.

Ακούγονται οι ποταμοί,

της ελευθερίας και του τοπίου το ρεύμα.

Το κάθε φύλλο, η νεροσταγόνα,

ίσο το καθένα τους με σύμπαν ή ποίημα.

Είσαι εκεί όταν τραγουδάει το αίμα

στη γύμνια του αέρα, στης αυγής τη φλέβα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.