ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΣΑΟΥΝΤΣ: ΤΑ ΕΝΝΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ

ΒΡΟΧΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

JOAQUÍN GIANNUZZI

ΒΡΟΧΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

Κοίταγα με περιέργεια πώς κάνουν οι πεταλούδες

που τις αιφνιδίασε η βροχή στον κήπο.

Ματαίως γυρεύαν καταφύγιο μες στα φύλλα

και στων λουλουδιών τα βάθη.

Μιά τους όμως ανέβηκε πετώντας

προς τα μαύρα ασήκωτα σύννεφα

επιλέγοντας να βρει τον θάνατο σε μιαν αχτίδα

και να χαθεί του είδους της η μνήμη.

Με καρτερία εκάπνιζα εγώ πίσω από το τζάμι

και επιζούσα ήρεμος, προβάροντας

την ενασχόλησή μου με τη σχόλη, τις μεταφυσικές διακοπές μου,

αλλά συνάμα και σκεπτόμενος

ποιά κλάση θανάτου, ποιό μοντέλο τάφου

θα ταίριαζε στην αποκλειστική προσωπική μου ιστορία

και ποιό είδος πόνου θα μου πήγαινε εμένα καλύτερα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ (ΤΩΝ ΑΝΘΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ)

CHARLES BAUDELAIRE

ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Η ανοησία, η αμαρτία, η φιλαργυρία, η πλάνη

κατέχουν πάντα το μυαλό μας και αργάζουν το κορμί μας,

κι εμείς τις τύψεις τρέφουμε μετά για την απόλαυσή μας

έτσι, όπως πάνω τους παράσιτα ταΐζουνε οι ζητιάνοι.

Σαν ξεροκέφαλοι αμαρτάνουμε – μισομετανοούμε·

σαν υποσχόμαστε, ακριβά αμειβόμαστε (με το κομμάτι)

και ασμένως επιστρέφουμε στ’ ολισθηρό μας μονοπάτι·

με δάκρυα κίβδηλα ξεπλένονται οι λεκέδες μας θαρρούμε.

Ο Σατανάς Τρισμέγιστος είν’ στου Κακού το προσκεφάλι,

τον μαγεμένο μας τον νου να παραστέκει, να λικνίζει·

κι εκεί, της βούλησής μας τα ευγενή τα μέταλλα φροντίζει

(σοφός αυτός αλχημιστής) να τρέπονται σε ατμό και αιθάλη.

Ο Διάβολος τα νήματα κινεί, κι εκείνα μας κινούνε!

Το κάλλος βρίσκουμε σε πράγματα απεχθέστατα, στο κρίμα·

στην Κόλαση και πιο βαθιά μάς κατεβάζει κάθε βήμα

χωρίς μεν τρόμο, μα με ερέβη που όλο ζέχνουν και βρωμούνε.

Σαν φουκαράς αγύρτης που φιλάει και τρώει το μαραμένο

απ’ τα μαρτύρια στήθος μιας γριάς κοκότας που ’χει ρέψει,

αγυιόπαιδες κι εμείς κοιτάμε μια ηδονή, που ’χουμε κλέψει,

να στύβουμε σαν πορτοκάλι τζούφιο και μαραγκιασμένο.

Μπουλούκια, πλήθος μέγα, τα σκουλήκια κατοικούν τους ζόφους·

λαός, και μες στην κεφαλή μας ξεφαντώνουν τα δαιμόνια·

ο Θάνατος, σαν ανασαίνουμε, μας βγαίνει απ’ τα πνευμόνια

και σαν ποτάμι ρέει αόρατο με θρήνους υποκώφους.

Και αν βιασμοί, στιλέτα, πυρκαγιές, το δηλητήριο και ο Χάρος

εισέτι το θεσπέσιο εργόχειρό τους δεν έχουν κεντήσει

στον πρόστυχο καμβά του ριζικού που ’χουμε καζαντίσει,

οφείλεται στ’ ότι απ’ την ψυχή μας λείπει, φευ, απλώς το θάρρος.

Ανάμεσα όμως σε τσακάλια, πάνθηρες και λαγωνίκες,

σε πίθηκους και σε σκορπιούς ανάμεσα, σε φίδια, γύπες,

σε τέρατα που ουρλιάζουν, γρούζουν, έρπουν σε μονιές και τρύπες,

στο θηριοτροφείο των παθών υπάρχει (θαν το βρήκες)

το πιο άσχημο ζώο, το πιο μοχθηρό, το πλέον σιχαμένο!

Κι αν δεν πολυκινείται, κι αν κραυγές ανάκουστες δεν βγάζει,

τη γη ευχαρίστως ερειπιώνα θα την έκανε να μοιάζει:

μ’ ένα χασμουρητό τον κόσμο θά ’χε καταβροχθισμένο

η Πλήξη! Υγρό το μάτι της με δάκρυα αθέλητα, ω Θεέ μου,

κρεμάλες ονειρεύεται, καθώς την πίπα της καπνίζει·

το φίνο ετούτο τέρας το γνωρίζεις, όπως σε γνωρίζει

–υποκριτή αναγνώστη μου– όμοιε μου, σταυραδελφέ μου!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1986

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΚΡΙΣΙΜΗ ΩΡΑ

Και πόσο θα κρατήσει ακόμα

η αναπνοή σου

κάτω απ’ το νερό;

Βέβαια,

ωραίος ο βυθός,

οι μυστικές λάμψεις,

ψαριών, φυτών, μετάλλων,

ναυαγισμένων θησαυρών.

Ώρα ν’ ανέβεις πάλι

γιατί σε λίγο

μπορεί

να σε καταβροχθίσει

το περίπλοκο δάσος

που ανακάλυψες

των μαργαριταριών

και των κοραλιών.

     Αθήνα, 26.4.86

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Ενυδρείον».

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Ευθύνη», τχ. 23, Μάιος – Ιούνιος 2014, σελ. 278.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΦΡΕΕΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η FRÉHEL: LA JAVA BLEUE

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1947 ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΪΦ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΪΦ  Ή ΟΡΑΤΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΧΟΡΕΥΩΝ

Με δεκατέσσερα τα μάτια του στην πλάτη

λευκές και κόκκινες λωρίδες λεωφόρου

επόπτευε όντας ο Αίαντας του υπεραχώρου,

μα και βιγλάτωρ του απροσδόκητου, σαν κάτι

που τό ’δες νά ’ναι φυσικό, όσο κι αν εκράτει η

απλή του σκούφια από το τζάκι τελεσφόρου

τεχνήματος: χρωστήρας πλησμονής και κόρου

στου χόρτινου καμβά τα κύματα επερπάτει.

Αλλά το θαύμα, όχι, ήταν άλλο! Με του ανέμου

το πόδι το αόρατο κλωτσούσε ωραίες σφαίρες

ιππεύοντας τη ράχη ενός καθαροαίμου,

και με ριπές τού Ρούμπενς, που ήταν σαν μπαλέττο

μονομελές, ορχείτο αόκνως τις εσπέρες

και κάθε φύσημά του ενέπνεε σονέττο.

ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

ELISABETH BORCHERS

ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Ποιός έχει στην καρέκλα μου καθίσει

Ποιός έχει από το πιάτο μου δειπνήσει

Ποιός έχει στο κρεβάτι μου ξαπλώσει

Ποιός πήρε δίχως πίσω να μου δώσει

Ποιός μ’ έχει εμέ στην τύχη εγκαταλείψει

Ποιόν δεν μπορεί η μνήμη μου να κρύψει

Ποιός μ’ έχει φέρει στη δική σου μέρα

Ποιός για να κάτσεις έκανε πιο πέρα

Ο χρόνος όλα ο χρόνος

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΕΔΓΑΡΔΟ ΔΟΝΑΤΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο EDGARDO DONATO: MI SERENATA