ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Δροσοσταλίδες ήμερες, βαλτές πάνου στα κρίνα,
σα χίλιες διαμαντόπετρες, μες στη γλαρήν αυγή·
πουλάκια πρωτοξύπνητα, που λαχταράν κι εκείνα,
πότε να τρέξει του φωτός η αστέρευτη πηγή·

άρρητα ανθάκια σύχαρα, μες στο δροσό λουσμένα,
ευωδερά και φλογερά, με τη γλυκιά θωριά·
φαιδρά νεράκια, που ξυπνάν και, μισοκοιμισμένα,
παίρνουν το δρόμο, τρέχοντας, προς την κατηφοριά·

χιονάτα αρνάκια, που λακάν ολόχαρα απ' τη στάνη,
και πηλαλάν κουδουνιστά, μες στο λευκό στρατί·
κλώνοι των δέντρων, άλλοι φως, και φλόγα, και στεφάνι,
κι άλλοι γερμένοι και βουβοί, και σα γονατιστοί:

ας ήταν έτσι, σήμερα, με τόση απαλοσύνη,
με τόσα ρόδα, τόσο φως, και τόσες ευωδιές,
να 'χε μιλήσει της αυγής η μάνα καλοσύνη,
σ’ όλες τις σκέψεις τις κακές, και σ' όλες τις καρδιές...

Από το βιβλίο: Ναπολέων Λαπαθιώτης, «Ποιήματα», Εκδόσεις Ζήτρος Θεσσαλονίκη, 1997, σελ. 142.

ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ

HEINRICH HEINE

ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ

Μέσα απ’ τον τάφο μου, σα μάγισσα,

το κρύο σώμα μου ήλθες να ξορκίσεις…

και μού ’δωσες ζωή με τα φιλιά,

και δεν μπορείς τη φλόγα μου να σβήσεις.

Σφίξε τα χείλη σου στα χείλη μου.

Αχ η πνοή του ζωντανού ευφραίνει!

Όλη σου θέλω την ψυχή να πιώ.

Είναι αχόρταγοι οι πεθαμένοι.

Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος.

Από το βιβλίο: «Χάινε – Μεταφράσεις ποιημάτων του (ανθολογία)», επιλογή Νάσος Βαγενάς, Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 2007, σελ. 26.

Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

W.B. YEATS

Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Κάποιου σπουργίτη το τιτίβισμα στη στέγη,

ο γαλατένιος ουρανός και το λαμπρό φεγγάρι,

κ’ εκείνη η έξοχη αρμονία των φύλλων, την εικόνα

και το θρήνο του ανθρώπου είχανε σβήσει.

Πρόβαλ’ ένα κορίτσι με θλιμμένα, άλικα χείλη,

το δακρυσμένο μεγαλείο του κόσμου έλεες πως ήταν,

άμοιρο σαν τον Οδυσσέα και τα καράβια στον αγώνα,

περήφανο όσο ο Πρίαμος την ώρα της σφαγής του.

Πρόβαλε. Τότε μονομιάς ο θόρυβος στη στέγη

και το φεγγάρι που σκαρφάλωνε στ’ άδεια τα ουράνια,

κι ο ολοφυρμός των φύλλων μόνο αυτό μπορούσαν:

του ανθρώπου την εικόνα και το θρήνο να συνθέσουν

Μετάφραση: Δημήτρης Σταύρου.

Από το βιβλίο: W.B. Yeats, «Ποιήματα», Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1999, σελ. 12.

*********************

THE SORROW OF LOVE

The brawling of a sparrow in the eaves,   

The brilliant moon and all the milky sky,   

And all that famous harmony of leaves,   

Had blotted out man's image and his cry.

A girl arose that had red mournful lips

And seemed the greatness of the world in tears,   

Doomed like Odysseus and the labouring ships   

And proud as Priam murdered with his peers;

Arose, and on the instant clamorous eaves,   

A climbing moon upon an empty sky,   

And all that lamentation of the leaves,  

Could but compose man's image and his cry.

ΕΛΣΑ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ: ΕΛΣΑ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ

ΕΝΡΙΚΕ ΑΘΚΟΑΓΑ!

ENRIQUE AZCOAGA (1912-1985)

EL MAR Y TÚ

El mar y tú. Tu dicha con su duro
lento verter de espumas rescatadas.
El mar y tú: mis playas frecuentadas
por este afán de mar en que perduro.

El mar me trae el ayer. Tú mi maduro
presente enamorado. Tú enlazadas
la dicha y la congoja. El mar trenzadas
la gloria y la agonía de ser puro.

Tengo en ti, amor, la prueba de este canto
que pena como el mar; que su alegría
logra para vivir en tu pureza.

Tu espuma y él. Tu risa y su quebranto.
Que amor sin mar y mar sin agonía
no son cimas logradas de grandeza.