ΔΕ ΛΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΚΩΣΤΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ


ΔΕ ΛΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνο
συνθήματα μεταλλικά
των μικροφώνων

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Περνούν οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά
στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό
κι οφθαλμαπάτη

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή
των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά
κι ασθενοφόρα

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΟΖΑ ΜΠΑΛΙΣΤΡΕΡΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ROSA BALISTRERI


NINNA NANNA DELLA GUERRA

Ed alavò... sunnuzzu viniti
ca ju l'annacu e vui l'addummisciti.
Ed alavò... figliuzzu ammannatu
suliddi semu to patri è surdato.
Ed alavò... figliuzzu di Diu
ca tu nascisti e to patri murìu.
Murìu a la guerra un ti potti vidìri
suliddi semu suliddi a patiri.
Bò bò bò dormi figliu e fai la vò
Bò bò bò dormi figliu e fai la vò
E fai la vò.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ!

*********************




JAN JACOB SLAUERHOFF



ONDER HET ZONNEZEIL

Onder het zonnezeil, verrukt door den wind,
Zit ik gelukkig.
’t Noodlot is nukkig,
Maar er blijft niets meer dat me aan ’t leven bindt.
De vrouwen, vroeger voor eeuwig bemind,
Liet ik gelukkig
Vroegtijdig achter zonder kind.
Ik heb genoeg aan de natuur,
Altijd grootmoedig,
En aan de stille of stormende oceaan,
Eindloos voorspoedig.
Een vluchtig avontuur
Houdt me even opgetogen:
Meeuw, door een golf bewogen,
Veilig bevleugeld, toebehoorend aan
’t Onmeetlijk, onuitputtelijk azuur.


*********************





Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε ο καλός μας φίλος Arjen Robben.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ!

*********************************


JORGE LUÍS BORGES


A UN GATO

No son más silenciosos los espejos
ni más furtiva el alba aventurera;
eres, bajo la luna, esa pantera
que nos es dado divisar de lejos.

Por obra indescifrable de un decreto
divino, te buscamos vanamente;
más remoto que el Ganges y el poniente,
tuya es la soledad, tuyo el secreto.

Tu lomo condesciende a la morosa
caricia de mi mano. Has admitido,
desde esa eternidad que ya es olvido,
el amor de la mano recelosa.

En otro tiempo estás. Eres el dueño
de un ámbito cerrado como un sueño.



*********************************


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ADRIANA VARELA


FRUTA AMARGA

¡Corazón!
En aquella noche larga
maduró la fruta amarga
de esta enorme soledad.
¡Corazón!
¿En las nubes de qué cielo
la tristeza de tu vuelo
sin consuelo vagará?

Bien lo se...
¡Aquel frío alucinante
de un instante, me cegó!
Fue en un viento de locura,
sin ternura, sin perdón.
Fue en el grito enronquecido
de un amor enloquecido
de dolor.

Eras la luz de sol
y la canción feliz
y la llovizna gris
en mi ventana.
Eras remanso fiel
y duende soñador
y jazminero en flor
y eras mañana.
Suave murmullo...
Viento de loma...
Cálido arrullo de la paloma.
Ya no serás jamás aroma de rosal,
frescor de manantial en mi destino.
Sólo serás la voz que me haga recordar
que en un instante atroz te hice llorar.

¡Ya no estás!
Y el recuerdo es un espejo
que refleja desde lejos
tu tristeza y mi maldad.
¡Ya no estas!
Y tu ausencia que se alarga
tiene gusto a fruta amarga,
a castigo y soledad.
¡Corazón!
Una nube puso un velo
sobre el cielo de los dos.
Y una nube solamente
de repente me perdió.
¡Una nube sin sentido,
sin clemencia, sin olvido,
sin perdón!



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε ο εικονιζόμενος φίλος του ιστολογίου κ. Carlos Tevez.

Η ΥΔΡΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΝΙΚΟ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟ


Η ΥΔΡΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, του πρώτου σπιτιού μας μέσ' στη λαύρα του θέρους,
Στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
Θ' ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ' αχιβάδες και κάστρα
Που βουβά παραστέκουν σ' όσ' αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες
Αυλακώνουν μ' αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες,
Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων, στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,
Μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα, και πόθο που λες πάει να σβύση κι αποτόμως γυρεύει
Ν' ανεβή πιο ψηλά, να γκρεμίση, να σπάση, παραθύρια ν' ανοίξη, να φωνάξω, να κλάψη,
Να ρημάξω, ν' αράξη, να σκιστή, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
Περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ' αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάση, αν φτάση, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,
Τροπικούς και πηγάδια θα διαβή, ως να φέξη η αυγή η πλανεύτρα μ' άυλων Κούρδων κραιπάλη,
Ν' αγοράση κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια, ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέση τη μορφή των πουλιών.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ!

***********************


JOHANN WOLFGANG VON GOETHE


AN LUNA

Schwester von dem ersten Licht,
Bild der Zärtlichkeit in Trauer!
Nebel schwimmt mit Silberschauer
Um dein reizendes Gesicht;
Deines leisen Fußes Lauf
Weckt aus tagverschloßnen Höhlen
Traurig abgeschiedne Seelen,
Mich und nächt'ge Vögel auf.

Forschend übersieht dein Blick
Eine großgemeßne Weite.
Hebe mich an deine Seite!
Gib der Schwärmerei dies Glück!
Und in wollustvoller Ruh'
Säh der weitverschlagne Ritter
Durch das gläserne Gegitter
Seines Mädchens Nächten zu.

Des Beschauens holdes Glück
Mildert solcher Ferne Qualen;
Und ich sammle deine Strahlen,
Und ich schärfe meinen Blick.
Hell und heller wird es schon
Um die unverhüllten Glieder,
Und nun zieht sie mich hernieder,
Wie dich einst Endymion.


***********************



FRANZ SCHUBERT: AM FENSTER

Τραγούδι: Dietrich Fischer-Dieskau - βαρύτονος.
Πιάνο: Sviatoslav Richter.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε ο φίλος του ιστολογίου κ. Thomas Mueller.

ΑΛΒΕΡΤΙ!

RAFAEL ALBERTI


GALOPE

Las tierras, las tierras, las tierras de España,
las grandes, las solas, desiertas llanuras.
Galopa, caballo cuatralbo,
jinete del pueblo,
al sol y a la luna.

¡A galopar,
a galopar,
hasta enterrarlos en el mar!

A corazón suenan, resuenan, resuenan
las tierras de España, en las herraduras.
Galopa, jinete del pueblo,
caballo cuatralbo,
caballo de espuma.

¡A galopar,
a galopar,
hasta enterrarlos en el mar!

Nadie, nadie, nadie, que enfrente no hay nadie;
que es nadie la muerte si va en tu montura.
Galopa, caballo cuatralbo,
jinete del pueblo,
que la tierra es tuya.

¡A galopar,
a galopar,
hasta enterrarlos en el mar!



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Gemma Atkinson.

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ!

**********************************



JUANA DE IBARBOUROU


EL DULCE MILAGRO

¿Qué es esto? ¡Prodigio! Mis manos florecen.
Rosas, rosas, rosas a mis dedos crecen.
Mi amante besóme las manos, y en ellas,
¡oh gracia! brotaron rosas como estrellas.

Y voy por la senda voceando el encanto
y de dicha alterno sonrisa con llanto
y bajo el milagro de mi encantamiento
se aroman de rosas las alas del viento.

Y murmura al verme la gente que pasa:
"¿No veis que está loca? Tornadla a su casa.
¡Dice que en las manos le han nacido rosas
y las va agitando como mariposas!"

¡Ah, pobre la gente que nunca comprende
un milagro de éstos y que sólo entiende
que no nacen rosas más que en los rosales
y que no hay más trigo que el de los trigales!

Que requiere líneas y color y forma,
y que sólo admite realidad por norma.
Que cuando uno dice: "Voy con la dulzura",
de inmediato buscan a la criatura.

Que me digan loca, que en celda me encierren
que con siete llaves la puerta me cierren,
que junto a la puerta pongan un lebrel,
carcelero rudo carcelero fiel.

Cantaré lo mismo: "Mis manos florecen.
Rosas, rosas, rosas a mis dedos crecen".
¡Y toda mi celda tendrá la fragancia
de un inmenso ramo de rosas de Francia!


************************************




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALFREDO ZITARROSA


EL VIOLÍN DE BECHO

Becho toca el violin en la orquesta
cara de chiquilin sin maestra
y la orquesta no sirve, no tiene
mas que un solo violin que le duele

Porque a Becho le duelen violines
que son como su amor chiquilines
Becho quiere un violin que sea hombre
que al dolor y al amor no los nombre

Becho tiene un violin que no ama
pero siente que el violin lo llama
por la noche como arrepentido
vuelve a amar ese triste sonido

Porque a Becho le duelen violines
que son como su amor chiquilines
Becho quiere un violin que sea hombre
que al amor y al dolor no los nombre

Vida y muerte violin padre y madre
canta el violin y Becho es el aire
ya no puede tocara en la orquesta
porque amar y cantar eso cuesta



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε ο αγαπημένος φίλος μας κ. Luís Suarez.

ΤΟ ΚΟΜΟΔΙΝΟ

Η ΠΕΤΡΗ ΣΑΛΠΕΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ


ΤΟ ΚΟΜΟΔΙΝΟ

Πάνω απ' το κρεβάτι στολισμένο
σε βελούδο μαύρο θωρηκτό
και πιο δίπλα ήταν διπλωμένο
το άλμπουμ με δικέφαλο αετό

Γράμματα μ' ευχές κι αφιερώσεις
μες στο κομοδίνο σιωπηλές
κάποια μέρα σού είπα να τα δώσεις
κι άρχισες να βρίζεις και να κλαις.

Χάντρες κεντημένο το φουστάνι
και το τίμιο ξύλο στο πλευρό
κάμαρες που μύριζαν λιβάνι
και του Ιορδάνη το νερό.

ΟΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

Να επενδύσεις ετούτα τα διάφανα κεφάλαια. Πού ξέρεις; –
αύριο μπορεί από κάποιον ν’ αξιοποιηθούν. Οι επαναλήψεις
δεν αποκλείουν την πρωτοτυπία· οι εμπειρίες δεν εμποδίζουν.
Σωρός τα χαρτόνια, από δίσκους λαϊκών ζαχαροπλαστείων,
κάτω στο υπόγειο, νοτίσαν, σκεβρώσαν. Μήπως απ’ αυτά
δε βγήκαν τόσες κυρίαρχες μορφές θεάτρου; Και τ’ άλλα
από ύλη αόρατη σχεδόν, σε παράξενα, περίλυπα σχήματα
πανύψηλων ποτηριών ή κρυστάλλινων γυμνών αγαλμάτων,
μήπως αυτά δεν κατοικούν ακόμη την ωραία, διάφανη πόλη
όπου διανυκτερεύουν οι ποιητές και οι δίκαιοι
   συντονισμένοι με το σεληνόφως;


       Καρλόβασι, 17. VΙΙΙ.78



Από την ποιητική συλλογή «Αντικαταστάσεις» (1978).
Από το βιβλίο: Γιάνης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΔ΄, Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 133.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΟΖΑ ΜΠΑΛΙΣΤΡΕΡΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ROSA BALISTRERI


MAFIA E PARRINI

La mafia e li parrini
Si déttiru la manu
Poviru cittadinu
Poviru paisanu

E mafia e parrini
Si déttiru la manu
E mafia e parrini
Si déttiru la manu

La mafia e li parrini
Eternu sancisuca
Poviru cittadinu
Poviru paisanu

E mafia e parrini
Si déttiru la manu
E mafia e parrini
Si déttiru la manu

Unu isa la cruci
Lautru punta e spara
Unu minaccia 'nfernu
L'autru la lupara

E mafia e parrini
Si déttiru la manu
E mafia e parrini
Si déttiru la manu

Chi semu surdi o muti
Rumpemu sti catini
Sicilia voli gloria
Né mafia e né parrini

E mafia e parrini
Si déttiru la manu
E mafia e parrini
Si déttiru la manu

Ο ΣΕΡΡΑΤ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΑΝΓΚΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο JOAN MANUEL SERRAT


CAMBALACHE

Que el mundo fue y será una porquería
ya lo sé...
(¡En el quinientos seis
y en el dos mil también!).
Que siempre ha habido chorros,
maquiavelos y estafaos,
contentos y amargaos,
valores y dublé...
Pero que el siglo veinte
es un despliegue
de maldá insolente,
ya no hay quien lo niegue.
Vivimos revolcaos
en un merengue
y en un mismo lodo
todos manoseaos...

¡Hoy resulta que es lo mismo
ser derecho que traidor!...
¡Ignorante, sabio o chorro,
generoso o estafador!
¡Todo es igual!
¡Nada es mejor!
¡Lo mismo un burro
que un gran profesor!
No hay aplazaos
ni escalafón,
los inmorales
nos han igualao.
Si uno vive en la impostura
y otro roba en su ambición,
¡da lo mismo que sea cura,
colchonero, rey de bastos,
caradura o polizón!...

¡Qué falta de respeto, qué atropello
a la razón!
¡Cualquiera es un señor!
¡Cualquiera es un ladrón!
Mezclao con Stavisky va Don Bosco
y "La Mignón",
Don Chicho y Napoleón,
Carnera y San Martín...
Igual que en la vidriera irrespetuosa
de los cambalaches
se ha mezclao la vida,
y herida por un sable sin remaches
ves llorar la Biblia
contra un calefón...

¡Siglo veinte, cambalache
problemático y febril!...
El que no llora no mama
y el que no afana es un gil!
¡Dale nomás!
¡Dale que va!
¡Que allá en el horno
nos vamo a encontrar!
¡No pienses más,
sentate a un lao,
que a nadie importa
si naciste honrao!
Es lo mismo el que labura
noche y día como un buey,
que el que vive de los otros,
que el que mata, que el que cura
o está fuera de la ley...




Τάνγκο του 1934.
Στίχοι / Μουσική: Enrique Santos Discepolo.

ΜΟΝΟ ΣΗΜΑΙΕΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


[ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΙ]

Σημαίες και σκοτωμένοι
σημαίες και ζωντανοί
πάλι σημαίες
σύντροφοι
μόνο σημαίες.


       Αθήνα, 15. V.78



Από την ποιητική συλλογή «Μικρή είσοδος» (1978).
Από το βιβλίο: Γιάνης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΔ΄, Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 119.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


[ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ]

Εφημερίδες ραδιόρωνα
χειροκροτήματα εμφανίσεις
κι εσύ ψάχνοντας
ανάμεσα σε τόσα πρόσωπα
σε τόσα λόγια
για μια λέξη δική σου
ταπεινά προφερμένη
μπροστά στο λαϊκό καφενείο
ενώ βρέχει στον τσίγκο
και στη μαύρη ομπρέλα
εκεί που σμίγει απροσδιόριστα
η μουσική με τη βροχή.


       Αθήνα, 10. V.78



Από την ποιητική συλλογή «Μικρή είσοδος» (1978).
Από το βιβλίο: Γιάνης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΔ΄, Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 114-115.

ΣΥΜΦΩΝΩ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΣΣΟΜΑΙ

ΣΥΜΦΩΝΩ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΣΣΟΜΑΙ