ΓΕΦΥΡΑ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

ΓΕΦΥΡΑ

Κρατάω τα πόδια σου ψηλά

έως τις πηγές τ’ άσπρου καπνού

που κάνουν στο πουλί μου κατοχή.

Είναι σα να πεθαίνω

γιατί εδώ που τα λέμε

ένας άντρας νορμάλ δεν πεθαίνει

για μια γυναίκα – ονειρεύεται μονάχα πως πεθαίνει

στο περιβόλι της.

Κρατάω τα πόδια σου ψηλά

σε κρατάω μακριά από την  ποταπότητα των σ’ αγαπώ!

Από το βιβλίο: Θωμάς Γκόρπας, «Τα ποιήματα [1957-1983], Κέδρος, Αθήνα 2006, σελ. 201.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΠΗΤΕΡ ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο PETER GABRIEL: MY BODY IS A CAGE

ΘΕΣΑΡ ΜΟΡΟ!

CÉSAR MORO

A VISTA PERDIDA

No renunciaré jamás al lujo insolente al desenfreno suntuoso de pelos
              como fasces finísimas colgadas de cuerdas y de sables
Los paisajes de la saliva inmensos y con pequeños cañones de
              plumas-fuentes
El tornasol violento de la saliva
La palabra designando el objeto propuesto por su contrario
El árbol como una lamparilla mínima
La pérdida de las facultades y la adquisición de la demencia
El lenguaje afásico y sus perspectivas embriagadoras
La logoclonia el tic la rabia el bostezo interminable
La estereotipia el pensamiento prolijo
El estupor
El estupor de cuentas de cristal
El estupor de vaho de cristal de ramas de coral de bronquios y de
                plumas
El estupor submarino y terso resbalando perlas de fuego impermeable
                a la risa como un plumaje de ánade delante de los ojos
El estupor inclinado a la izquierda flameante a la derecha de columnas
                de trapo y de humo en el centro detrás de una escalera
                vertical sobre un columpio
Bocas de dientes de azúcar y lenguas de petróleo renacientes y
                 moribundas descuelgan coronas sobre senos opulentos bañados
                 de miel y de racimos ácidos y variables de saliva
El estupor robo -de estrellas gallinas limpias labradas en roca y tierna
                 tierra firme mide la tierra del largo de los ojos
El estupor joven paria de altura afortunada
El estupor mujeres dormidas sobre colchones de cáscaras de fruta
                 coronadas de cadenas finas desnudas
El estupor los trenes de la víspera recogiendo los ojos dispersos en
                 las praderas cuando el tren vuela y el silencio no puede seguir
                 al tren que tiembla
El estupor como ganzúa derribando puertas mentales desvencijando
                la mirada de agua y la mirada que se pierde en lo umbrío de la
                madera seca Tritones velludos resguardan una camisa de mujer
                que duerme desnuda en el bosque y transita la pradera limitada
                por procesos mentales no bien definidos sobrellevando
                interrogatorios y respuestas de las piedras desatadas y feroces
                teniendo en cuenta el último caballo muerto al nacer el alba de
                las ropas íntimas de mi abuela y gruñir mi abuelo de cara a la
                pared
El estupor las sillas vuelan al encuentro de un tonel vacío cubierto
                de yedra pobre vecina del altillo volador pidiendo el encaje y
                el desagüe para los lirios de manteleta primaria mientras una
                mujer violenta se remanga las faldas y enseña la imagen de la
                Virgen acompañada de cerdos coronados con triple corona y
                moños bicolores.
La medianoche se afeita el hombro izquierdo sobre el hombro derecho
                crece el pasto pestilente y rico en aglomeraciones de minúsculos
                carneros vaticinadores y de vitaminas pintadas de árboles de
                fresca sombrilla con caireles y rulos
Los miosotis y otros pesados geranios escupen su miseria
El grandioso crepúsculo boreal del pensamiento esquizofrénico
La sublime interpretación delirante de la realidad
No renunciaré jamás al lujo primordial de tus caídas vertiginosas
                oh locura de diamante

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΙΤΑ ΜΕΡΕΓΙΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η TITA MERELLO: CADENA DE AMOR

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ALICE WARD

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ

ΣΤΗΝ ALICE WARD

Τα τριαντάφυλλ’ αυτά, Καλή μου, αχ! συ με ήθος

ιδές τα γαληνό στα πόδια σου πεσμένα,

αλλ’ ως με των ανθιών της τ’ άλλο πλούσιο στήθος

της πατρίδας μου η γη τ’ ανάδωσε για σένα,

όμοια για την υγειά σου ολόχαρη στο στήθος

την ελπίδα αναδίνει και η καρδιά μου εμένα·

και σ’ εσέ βλέπ’ ο Απρίλης νάρχεται μ’ εκείνη

κ’ ευωδιαστό φιλί στη θύρα σου ν’ αφίνει.

Μετάφραση: Γεώργιος Καλοσγούρος.
Από το βιβλίο: «Δ. Σολωμού: Τα ιταλικά ποιήματα», πρόλογος και μετάφρασις Γεωργίου Καλοσγούρου, Αθήναι 1921, σελ. 60.

ΕΥΑ

ELSE LASKER-SCHÜLER (1869-1945)

ΕΥΑ

Έσκυψες πάνωθέ μου το κεφάλι σου βαθιά,

το κεφάλι με τ’ ανοιξιάτικα, χρυσά μαλλιά

και τα χείλη σου τα ρόδα μεταξένια απαλά,

σαν τους ανθούς στα δέντρα της Εδέμ.

Κι είν’ η ψυχή μου της αγάπης ο βλαστός.

Αχ, η ψυχή μου ο καταδιωγμένος πόθος,

κι εσύ διαισθάνεσαι τον έρωτα και τρέμεις

... Και δεν ξέρεις, γιατί στενάζουν τα όνειρά σου.

Και κείμαι ’γώ βαριά επάνω στη ζωή σου,

μνήμη χιλιόριζη,

και είσαι τόσο νέος, αδαμιαία νέος...

Έσκυψες πάνωθέ μου το κεφάλι σου βαθιά –.

Μετάφραση: Εύη Μαυρομμάτη.

Από το βιβλίο: Έλζε Λάσκερ-Σούλερ, «Εβραϊκές μπαλάντες», Εισαγωγή – μετάφραση Εύη Μαυρομμάτη, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2008, σελ.81.

ΡΙΛΚΕ!

RAINER MARIA RILKE

DER ABEND KOMMT VON WEIT GEGANGEN

Der Abend kommt von weit gegangen
durch den verschneiten, leisen Tann.
Dann preßt er seine Winterwangen
an alle Fenster lauschend an.

Und stille wird ein jedes Haus;
die Alten in den Sesseln sinnen,
die Mütter sind wie Königinnen,
die Kinder wollen nicht beginnen
mit ihrem Spiel. Die Mägde spinnen
nicht mehr. Der Abend horcht nach innen,
und innen horchen sie hinaus.

ΔΕ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΙΩΑΝΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΕ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Πόσα φαρμάκια έχω πιει
ώσπου να σ' αποχτήσω

κι όμως μικρή μου δεν μπορώ
μαζί σου πια να ζήσω

δεν είν' ζωή να σ' αγαπώ
κι εσύ να με πληγώνεις

και το φτωχό μου το κορμί
σαν το κερί να λιώνει

δε θέλω πια τα χάδια σου
ούτε την ομορφιά σου

κι όπου κι αν θέλεις χάρισε
τα ψεύτικα φιλιά σου

δε θέλω πια να σ' αγαπώ
δε θέλω να σε ξέρω

κι έτσι θα πάψω να πονώ
και δε θα υποφέρω

ΣΑΛΒΑΤΟΡΕ ΚΟΥΑΖΙΜΟΝΤΟ!

SALVATORE QUASIMODO

S’ODE ANCORA IL MARE

Già da più notti s'ode ancora il mare,
lieve, su e giù, lungo le sabbie lisce.
Eco d'una voce chiusa nella mente
che risale dal tempo; ed anche questo
lamento assiduo di gabbiani: forse
d'uccelli delle torri, che l'aprile
sospinge verso la pianura. Già
m'eri vicina tu con quella voce;
ed io vorrei che pure a te venisse,
ora, di me un'eco di memoria,
come quel buio murmure di mare.

ΠΛΩΤΗ ΜΟΥΣΕΛΙΝΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΛΩΤΗ ΜΟΥΣΕΛΙΝΑ

Επίθεση σε απόκρημνα επουράνια

που τα στεγάζουν χείλη με άγρια σάρκα,

δαμάσκηνα καλά, λαφύρων πάρκα·

επίθεση σε απόκρημνα επουράνια

κι η θερινή αλουργίδα, με δικράνια

εξοπλισμένη, μπαινοβγαίνει τσάρκα.

Επίθεση σε απόκρημνα επουράνια –

τα υφάσματα των στίχων σκίζει η βάρκα.

ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

HANS MAGNUS ENZENSBERGER

ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

Θα ήταν πλεονασμός να μιλούσαμε για ελπίδα,

αλλά όταν ένα διπλό ουράνιο τόξο εμφανίζεται

πάνω από τα λεηλατημένα χωριά,

τότε, για μερικά λεπτά,

χαμηλώνουν τα ξίφη τους 

και το παρατηρούν καθώς αργοσβήνει απαλά

μπροστά στα αιματοβαμμένα τους μάτια.

Μετάφραση: Γιώργος Πρεβεδουράκης.

Από το υπό διαμόρφωση βιβλίο: Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, «Η Ιστορία των Νεφών», εκδόσεις Πανοπτικόν.

ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ

ΦΑΡΟΚΙ

(11ος αιώνας)

ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ

Μια τόσο όμορφη που όλες οι άλλες χάνονται κοντά της,

χαρά ονείρου μού ’δινε ώς την ώρα της προσευχής.

Κλεισμένοι είμαστε στην κάμαρά της, με συντροφιά μονάχα το κρασί.

Της κάμαρας η πόρτα ολόκλειστη. Ορθάνοιχτ’ η πόρτα της ηδονής.

Κοντά-κοντά καθόμαστε. Το στήθος μου άγγιζε το δικό της.

Τα χείλη μας, με φιλιά λέγανε πόθων μυστικά.

Ξαφνιαζόταν στον ουρανό το φεγγάρι, όταν την κούπα

η δική μου σελήνη στα χείλη της έφερνε αργά.

Σκοτάδι βαθύ γινόταν η ολοφώτεινη μέρα,

όταν άπλωνε με χάρη στο πρόσωπό της τα μαλλιά.

Χάιδευε της κιθάρας τις χορδές όσο για κείνη τραγουδούσα.

Χαμογελούσ’ ευτυχισμένη όταν μ’ αγάπη την κοιτούσα.

Ω! αν ήθελε η μοίρα, η ζωή μου πριν τελειώσει,

σαν αυτή άλλη μια νύχτα κάποτε να μου δώσει.

Μετάφραση: Ι. Βασιλείου.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Εστία», τ. 91, τχ. 1079, 15 Ιουνίου 1972 (Αφιέρωμα στην Περσία), σελ. 865.

ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΦΟΥΓΚΑ

ΠΑΙΖΕΙ Ο FRIEDRICH GULDA

JOHANN SEBASTIAN BACH: CHROMATISCHE PHANTASIE UND FUGE in d moll, BWV 903

Εδώ

ΠΕΡΕ ΧΙΜΦΕΡΡΕΡ!

PERE GIMFERRER

RONDÓ

Quisiera tener un revólver para escuchar solamente
el sonido de la sangre, y saber que no moriré:
que el chasquido de las cápsulas o el fogonazo sulfúreo,
como guardado por ángeles, no arrasarán mi jardín.
Qué claridad de relámpagos cuando mis ojos se cierran.
Tan cercanas las imágenes del amor, aquí, en mi pecho,
como canto de sirenas o recuerdos de niñez.
Con paso quedo, despacio: no despertéis a las rosas.
El momento de la lluvia tras los cristales velados,
y el momento en que se escuchan tu mirada y tu sonrisa,
y el momento en que tu voz descubre cielo y planetas,
y el momento en que tu piel gime un fulgor susurrante,
y el momento en que tus labios, y tus ojos, y la lluvia...
Quisiera tener un revólver para escuchar solamente
el sonido de la sangre, y saber que no moriré.

ΧΡΩΜΑΤΑ

ΓΕΒΓΕΝΗ ΓΕΦΤΟΥΣΕΝΚΟ (1933)

ΧΡΩΜΑΤΑ

Σαν ανάτειλε η όψη σου

πάνω απ’ όλη τη ζαρωμένη ζωή μου

κατάλαβα επί τέλους πως ό,τι κι αν έχω

φτωχός είμαι εν τέλει

και τίποτα δεν μπορώ να σου δώσω – τίποτα.

Εσύ όμως – εσύ

μου χάρισες

τα δάση, τα ποτάμια, τις θάλασσες. Εσύ με κατήχησες

στα χρώματα αυτού εδώ του κόσμου,

Μα φοβάμαι, εγώ φοβάμαι τώρα

το ξαφνικό σβήσιμο της χαραυγής σου,

τις αποκαλύψεις, τα δάκρυα,

τη χαρά μην ξεθωριάσει.

Φοβάμαι, κι ωστόσο δεν τον πολεμάω τον φόβο μου.

Η αγάπη μου είναι ο φόβος.

Τον φόβο αγαπάω απ’ αυτή την αγάπη.

Είναι η μοναδική μου φυλακή – είναι...

αλλά γρήγορα θα είμαι και πάλι ελεύθερος.

Τα χρώματα ξεβάφουν

όποτε χάνω

την όψη σου.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.