Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012
Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012
ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΜΑΣ
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ
Φθινόπωρο ήσυχο, αφηρημένο – τα φύλλα θά ’λεγες πέφτουν από μιάν άλλη ζωή και μόνο τα χρυσάνθεμα επιμένουν, σαν τις πλάνες μας. Είμαι μόνος, η κάμαρα άδεια και δεν έχω παρά ένα μοναδικό στόμα
για τόσα χαμένα πράγματα.
Από την ποιητική συλλογή: «Εγχειρίδιο ευθανασίας» (1979).
Από το βιβλίο: Τάσος Λειβαδίτης, «Ποίηση», τόμος τρίτος, Κέδρος, Αθήνα 1988, σελ. 94.
ΛΥΣΙ ΝΤΕΛΑΡΥ-ΜΑΡΝΤΡΥ!
LUCIE DELARUE-MARDRUS (1874-1945)
SI TU VIENS
Si tu viens, je prendrai tes lèvres dès la porte,
Nous irons sans parler dans l'ombre et les coussins,
Je t'y ferai tomber, longue comme une morte,
Et, passionnément, je chercherai tes seins.
À travers ton bouquet de corsage, ma bouche
Prendra leur pointe nue et rose entre deux fleurs,
Et t'écoutant gémir du baiser qui les touche,
Je te désirerai, jusqu'aux pleurs, jusqu'aux pleurs !
- Or, les lèvres au sein, je veux que ma main droite
Fasse vibrer ton corps - instrument sans défaut -
Que tout l'art de l'Amour inspiré de Sapho
Exalte cette chair sensible intime et moite.
Mais quand le difficile et terrible plaisir
Te cambrera, livrée, éperdument ouverte,
Puissé-je retenir l'élan fou du désir
Qui crispera mes doigts contre ton col inerte !
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2012
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΙΟΥΤΙΟΥΜΠΑΚΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗ ΠΕΤΡΙΔΟΥ
ΕΞΗ ΓΚΟΜΕΝΕΣ ΑΦΡΑΤΕΣ
Έξη γκόμενες αφράτες
έμορφες και μαυρόματες
τσάρκα βγαίνουνε στην πιάτσα
σ' όλους κάνουνε στραπάτσα
Ψάχνουν για κοροϊδάκι
ή κανένα καψουράκι
και οι έξη τού κολλάνε
το μασούρι να τού φάνε
Σαν του φάνε τα ψιλά του
θα τραβάει τα μαλλιά του
τόνε κάνουνε και λυώνει
κι ύστερα το μετανοιώνει
Γειά σου Μάρκο με την Έλλη
ΣΤΗΣ ΦΥΛΛΩΣΙΑΣ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΝ ΠΑΧΥ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΕΙΜΑΙ
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
[ΣΤΗΣ ΦΥΛΛΩΣΙΑΣ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΝ ΠΑΧΥ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΕΙΜΑΙ]
Εν τη σκιά αυτού επεθύμησα και εκάθησα
Άσμα Ασμάτων 2.3
Στης φυλλωσιάς τον ίσκιο τον παχύ επί τέλους εί-
μαι εδώ, από κάτω, και μακριά πολύ απ’ τα εγκόσμια τείχη
που από τα μαύρα και επικίνδυνά τους ύψη τύχη
κακή στην αμαρτία σπρώχνει την ψυχή μου. Ση-
μερα νιώθω αγέρας να μου αγγίζει την καρδιά, όπως κείμαι
στου πράσινου την άθικτη γυαλάδα, και σεμνοί ήχοι
να βγαίνουν μέσ’ από τη χθόνια σκοτεινιά, μύχι-
ες έκλαμψες φωτός να μου προσφέρουν. Ταιριαστή με
της σκιάς την ευκρασία συμβαδίζει του Χριστού
η Βασιλεία – αθώρητος Εκείνος τριγυρίζει
παντού και στοχασμούς βαθιούς κεντρίζει μες εις τού
μυαλού τις έλικες. Τον ίσκιο ο λογισμός ζητάει
και όποτε το βλέμμα, σκεφτικό, τον αντικρύζει,
αχ, παύει κι η καρδιά μου να πονεί και να θρηνάει!
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΤΟ ΣΟΝΕΤΤΟ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥ
ΕΙΡΗΝΗ ΣΟΥΡΓΙΑΔΑΚΗ
ΤΟ ΣΟΝΕΤΤΟ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥ
Αυτές οι μέρες έχουν πάντα αίσιο τέλος
Μάγισσες ηττημένες που θα φύγουν
Χρυσές πλεξίδες σε παράθυρα που ανοίγουν
Δράκοι που πέφτουνε νεκροί από ένα βέλος
Μη βγεις ποτέ μέσα από τις σελίδες
Εκεί θα είσαι η δική μου αγαπημένη
Με μάγους και με ξωτικά τριγυρισμένη
κι απ’ τις δικές μου τις στεγνές ελπίδες
Θα ρθώ και θα σε πάρω κάποιο βράδυ
Σαν πρίγκιπας με το άτι σαν ιππότης
Κουτσός και μολυβένιος στρατιώτης
Ή ακόμα, με της μάχης το σημάδι
Σα βάτραχος, σαν κύκνος ή σα λύκος
Μα όπως και νά 'χει, πληγωμένος ως συνήθως
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΕΝΤΣΟ ΓΙΑΝΝΑΤΣΙ
Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ENZO JANNACCI
HO VISTO UN RE
Dai dai, conta su...ah be, sì be....
- Ho visto un re.
- Sa l'ha vist cus'e'?
- Ha visto un re!
- Ah, beh; si', beh.
- Un re che piangeva seduto sulla sella
piangeva tante lacrime, ma tante che
bagnava anche il cavallo!
- Povero re!
- E povero anche il cavallo!
- Ah, beh; si', beh.
- è l'imperatore che gli ha portato via
un bel castello...
- Ohi che baloss!
- ...di trentadue che lui ne ha.
- Povero re!
- E povero anche il cavallo!
- Ah, beh; sì, beh.
- Ho visto un vesc...
- Sa l'ha vist cus'e'?
- Ha visto un vescovo!
- Ah, beh; si', beh.
- Anche lui, lui, piangeva, faceva
un gran baccano, mordeva anche una mano.
- La mano di chi?
- La mano del sacrestano!
- Povero vescovo!
- E povero anche il sacrista!
- Ah, beh; si', beh.
- e' il cardinale che gli ha portato via
un'abbazia...
- Oh poer crist!
- ...di trentadue che lui ce ne ha.
- Povero vescovo!
- E povero anche il sacrista!
- Ah, beh; si', beh.
- Ho visto un ric...
- Sa l'ha vist cus'e'?
- Ha visto un ricco! Un sciur!
- S'...Ah, beh; si', beh.
- Il tapino lacrimava su un calice di vino
ed ogni go, ed ogni goccia andava...
- Deren't al vin?
- Si', che tutto l'annacquava!
- Pover tapin!
- E povero anche il vin!
- Ah, beh; si', beh.
- Il vescovo, il re, l'imperatore
l'han mezzo rovinato
gli han portato via
tre case e un caseggiato
di trentadue che lui ce ne ha.
- Pover tapin!
- E povero anche il vin!
- Ah, beh; si', beh.
- Ho vist un villan.
- Sa l'ha vist cus'e'?
- Un contadino!
- Ah, beh; si', beh.
- Il vescovo, il re, il ricco, l'imperatore,
persino il cardinale, l'han mezzo rovinato
gli han portato via:
la casa
il cascinale
la mucca
il violino
la scatola di kaki
la radio a transistor
i dischi di Little Tony
la moglie!
- E po', cus'e'?
- Un figlio militare
gli hanno ammazzato anche il maiale...
- Pover purscel!
- Nel senso del maiale...
- Ah, beh; si', beh.
- Ma lui no, lui non piangeva, anzi: ridacchiava!
Ah! Ah! Ah!
- Ma sa l'e', matt?
- No!
- Il fatto e' che noi villan...
Noi villan...
E sempre allegri bisogna stare
che il nostro piangere fa male al re
fa male al ricco e al cardinale
diventan tristi se noi piangiam,
e sempre allegri bisogna stare
che il nostro piangere fa male al re
fa male al ricco e al cardinale
diventan tristi se noi piangiam!
Στίχοι: Dario Fo.
ΜΑΞ ΧΕΡΜΑΝ ΝΑΪΣΕ!
MAX HERMANN-NEISSE
NACHT IM STADTPARK
Ein schmales Mädchen ist sehr liebevoll
Zu einem Leutnant, der verloren stöhnt,
Ein Korpstudent mokiert sich, frech, verwöhnt,
Und eine schiefe Schneppe kreischt wie toll.
Ein Refrendar bemüht sich ohne Glück
Um eine Kellnerin, die Geld begehrt,
Ein Abgeblitzter macht im Dunkeln kehrt,
Und eine Nutte schwebt zerzaust zurück.
Zwei Unbestimmte prügeln einen Herrn,
Mit Uniformen zankt ein Zivilist,
Ein Jüngling merkt, daß er betrogen ist,
Und zwei Verschmolzne haben schnell sich gern.
Ein starker Bolzen und ein Musketier
Sind ganz in eine graue Bank verwebt,
Ein Gent an einem Ladenfräulein klebt,
Ein greiser Onkel schnuppert geil und stier.
Ein Weib mit bloßem Kopf wird sehr gemein,
Ein Louis lauert steif und rührt sich nicht,
Ein Frechdachs leuchtet jeder ins Gesicht,
Und ein Kommis umfaßt ein weiches Bein.
Es raschelt in den Sträuchern ungewiß
Und tappt gesträubt auf einen steifen Hut,
Die Bäche liegen still wie schwarzes Blut,
Und Bäume fallen aus der Finsternis.
Ein Johlen rollt die Straße hin und stirbt,
Ein Wurf ins Wasser, irgendwo, ganz dumpf,
Ein Mauerwerk wächst wie ein Riesenrumpf,
Ein unbekanntes Tier erwacht und zirpt.
Zwei Männer flüstern einen finstern Plan,
Ein welkes Wesen wehrt sich hoffnungslos,
Ein Schüler hat ein Bahnerweib im Schoß,
Im Teich zieht schwer ein ruheloser Schwan.
Und Sterne stolpern in die tiefe Nacht,
Und Obdachlose liegen wie erstarrt,
Und bleiern hängt der Mond, und hohl und hart
Glotzt breit ein Turm, verstockt und ungeschlacht.
Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)