ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ


ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ

Κορίτσι με τα παντελόνια
και τ' αγορίστικα μαλλιά
πού σεργιανούσες τόσα χρόνια
σε ποιά χελιδονοφωλιά

Κορίτσι που 'χες το τσιγάρο
στα χέρια σου τα παιδικά
ξωκλήσι θά ’σουνα στη Πάρο
γλαστρίτσα με μυριστικά

Κορίτσι δροσερά μου χείλη
Κορίτσι "ώρα μου καλή"
σε ποιό γυαλό ήσουν κοχύλι
και σ' είχα δει με το γυαλί



Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Μουσική: Λίνος Κόκοτος.

ΘΡΥΛΙΚΟΝ ΑΝΑΚΛΙΝΤΡΟΝ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


ΘΡΥΛΙΚΟΝ ΑΝΑΚΛΙΝΤΡΟΝ

O ειρμός του ποταμού διεκόπη. H συνοχή όμως του τοπείου είταν τόση που και ο ποταμός κυλούσε. Mέσα από τα φύλλα των αγρών προς το γεφύρι που χτυπούσε ο ήλιος τα σπαρτά τα λευκά στήθη τα λουλούδια μέσα στα διάφανα πουκάμισα που ακκουμπούσαν στα χαράματα τα κορίτσια σκύβαν γυμνά ή σχεδόν γυμνά να συνθλίψουν και να χαϊδέψουν γενικά τα σώματά τους και τα σώματα των ανθών. O περιφερειακός δρόμος του έγινε δρόμος ολοκλήρου πόλεως και το ποτάμι που την χωρίζει σε έξη μέρη αγκαλιάζει την ώρα που συνελήφθη το τοπείο στα δάχτυλα του πεπρωμένου.


Από το βιβλίο: Ανδρέας Εμπειρίκος, «Yψικάμινος», Άγρα, Αθήνα 1980, σελ. 47.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΤΑΟΥΑΛΠΑ ΓΙΟΥΠΑΝΚΙ

ATAHUALPA YUPANQUI: CRUZ DE SUR

ΕΛΥΤΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ: ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΙΜΑΤΑ

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ!

OCTAVIO PAZ


EL CÁNTARO ROTO

La mirada interior se despliega y un mundo de vértigo y llama
  nace bajo la frente del que sueña:
soles azules, verdes remolinos, picos de luz que abren astros
  como granadas,
tornasol solitario, ojo de oro girando en el centro de una
  explanada calcinada,
bosques de cristal de sonido, bosques de ecos y respuestas y
  ondas, diálogo de transparencias,
¡viento, galope de agua entre los muros interminables de una
  garganta de azabache,
caballo, cometa, cohete que se clava justo en el corazón de la
  noche, plumas, surtidores,
plumas, súbito florecer de las antorchas, velas, alas, invasión
  de lo blanco,
pájaros de las islas cantando bajo la frente del que sueña!

Abrí los ojos, los alcé hasta el cielo y vi cómo la noche
  se cubría de estrellas.
¡Islas vivas, brazaletes de islas llameantes, piedras ardiendo,
  respirando, racimos de piedras vivas,
cuánta fuente, qué claridades, qué cabelleras sobre una
  espalda oscura,
cuánto río allá arriba, y ese sonar remoto de agua junto
  al fuego, de luz contra la sombra!
Harpas, jardines de harpas.

Pero a mi lado no había nadie.
Sólo el llano: cactus, huizaches, piedras enormes que estallan
  bajo el sol.
No cantaba el grillo,
había un vago olor a cal y semillas quemadas,
las calles del poblado eran arroyos secos
y el aire se habría roto en mil pedazos si alguien hubiese
  gritado: ¿quién vive?
Cerros pelados, volcán frío, piedra y jadeo bajo tanto esplendor,
  sequía, sabor de polvo,
rumor de pies descalzos sobre el polvo, ¡y el pirú en medio
  del llano como un surtidor petrificado!

Dime, sequía, dime, tierra quemada, tierra de huesos remolidos,
  dime, luna agónica,
¿no hay agua,
hay sólo sangre, sólo hay polvo, sólo pisadas de pies desnudos
  sobre la espina,
sólo andrajos y comida de insectos y sopor bajo el mediodía impío
  como un cacique de oro?
¿No hay relinchos de caballos a la orilla del río, entre las grandes
  piedras redondas y relucientes,
en el remanso, bajo la luz verde de las hojas y los gritos de
  los hombres y las mujeres bahándose al alba?
El dios-maíz, el dios-flor, el dios-agua, el dios-sangre, la Virgen,
¿todos se han muerto, se han ido, cántaros rotos al borde
  de la fuente cegada?
¿Sólo está vivo el sapo,
sólo reluce y brilla en la noche de México el sapo verduzco,
sólo el cacique gordo de Cempoala es inmortal?

Tendido al pie del divino árbol de jade regado con sangre,
  mientras dos esclavos jóvenes lo abanican,
en los días de las grandes procesiones al frente del pueblo,
  apoyado en la cruz: arma y bastón,
en traje de batalla, el esculpido rostro de silex aspirando
  como un incienso precioso el humo de los fusilamientos,
los fines de semana en su casa blindada junto al mar, al lado
  de su querida cubierta de joyas de gas neón,
¿sólo el sapo es inmortal?

He aquí a la rabia verde y fría y a su cola de navajas
  y vidrio cortado,
he aqui al perro y a su aullido sarnoso,
al maguey taciturno, al nopal y al candelabro erizados, he
  aquí a la flor que sangra y hace sangrar,
la flor de inexorable y tajante geometría como un delicado
  instrumento de tortura,
he aquí a la noche de dientes largos y mirada filosa, la noche
  que desuella con un pedernal invisible,
oye a los dientes chocar uno contra otro,
oye a los huesos machacando a los huesos,
al tambor de piel humana golpeado por el fémur,
al tambor del pecho golpeado por el talón rabioso,
al tam-tam de los tímpanos golpeados por el sol delirante,
he aqui al polvo que se levanta como un rey amarillo y todo
  lo descuaja y danza solitario y se derrumba
como un árbol al que de pronto se le han secado las raíces, como
  una torre que cae de un solo tajo,
he aquí al hombre que cae y se levanta y come polvo y se arrastra,
al insecto humano que perfora la piedra y perfora los siglos y
  carcome la luz,
he aquí a la piedra rota, al hombre roto, a la luz rota.

¿Abrir los ojos o cerrarlos, todo es igual?
Castillos interiores que incendia el pensamiento porque otro más
  puro se levante, sólo fulgor y llama,
semilla de la imagen que crece hasta ser árbol y hace estallar
  el cráneo,
palabra que busca unos labios que la digan,
sobre la antigua fuente humana cayeron grandes piedras,
hay siglos de piedras, años de losas, minutos espesores sobre
  la fuente humana.

Dime, sequía, piedra pulida por el tiempo sin dientes, por el
  hambre sin dientes,
polvo molido por dientes que son siglos, por siglos que
  son hambres,
dime, cántaro roto caído en el polvo, dime,
¿la luz nace frotando hueso contra hueso, hombre contra
  hombre, hambre contra hambre,
hasta que surja al fin la chispa, el grito, la palabra,
hasta que brote al fin el agua y crezca el árbol de anchas
  hojas de turquesa?

Hay que dormir con los ojos abiertos, hay que soñar
  con las manos,
soñemos sueños activos de río buscando su cauce, sueños de sol
  soñando sus mundos,
hay que soñar en voz alta, hay que cantar hasta que el canto eche
  raíces, tronco, ramas, pájaros, astros,
cantar hasta que el sueño engendre y brote del costado del dormido
  la espiga roja de la resurrección,
el agua de la mujer, el manantial para beber y mirarse y reconocerse
  y recobrarse,
el manantial para saberse hombre, el agua que habla a solas en la
  noche y nos llama con nuestro nombre,
el manantial de las palabras para decir yo, tú, él, nosotros, bajo el
  gran árbol viviente estatua de la lluvia,
para decir los pronombres hermosos y reconocernos y ser fieles a
  nuestros nombres
hay que soñar hacia atrás, hacia la fuente, hay que remar
  siglos arriba,
más allá de la infancia, más allá del comienzo, más allá de las
  aguas del bautismo,
echar abajo las paredes entre el hombre y el hombre, juntar de
  nuevo lo que fue separado,
vida y muerte no son mundos contrarios, somos un solo tallo
  con dos flores gemelas,
hay que desenterrar la palabra perdida, soñar hacia dentro y
  también hacia afuera,
descifrar el tatuaje de la noche y mirar cara a cara al mediodía
  y arrancarle su máscara,
bañarse en luz solar y comer los frutos nocturnos, deletrear la
  escritura del astro y la del río,
recordar lo que dicen la sangre y la marea, la tierra y el cuerpo,
  volver al punto de partida,
ni adentro ni afuera, ni arriba ni abajo, al cruce de caminos,
  adonde empiezan los caminos,
porque la luz canta con un rumor de agua, con un rumor de
  follaje canta el agua
y el alba está cargada de frutos, el día y la noche reconciliados
  fluyen como un río manso,
el día y la noche se acarician largamente como un hombre y
  una mujer enamorados,
como un solo río interminable bajo arcos de siglos fluyen las
  estaciones y los hombres,
hacia allá, al centro vivo del origen, más allá de fin y comienzo.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Daniela Freitas.

ΑΝΤΙΠΕΡΑ ΤΑ ΧΑΗ ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΣΕΙΣΤΡΟ

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ


ΑΝΑΣΚΑΦΗ

Η λέξη Κέα κατάγαυζε το πέλαγο.
Ο τάφος θολωτός. Η λέξη Κέα.
Αλειμμένος λάδι επικούρειος
νυν λιθάνθρακας
φώταε ακόμα ίσα που να βλέπει
που να μη μιλεί
να λιώνει.
Το δαχτυλίδι άφαντο.
Δυό ελληνιστικά εικοσιτετράωρα
τα τελευταία του Αμύντα
λίγα κτερίσματα όχι σπάνια
και κάτι κρύσταλλοι ουρικού οξέος
μια φιάλη, υπογραφή Δομέτιος·

δε λέγεται η λύπη των αξίνων...


Ω ποίηση κεραμουργία με φωνήεντα
έφευγες σφαίρα στον αυτοκινητόδρομο
πιο πολύ αιώρα ή Σέριφος
αντίπερα τα χάη κι εγώ το σείστρο.

            (1973)



Από την ποιητική συλλογή «Διήγηση» (1974).
Από το βιβλίο: Έκτωρ Κακναβάτος, «Ποιήματα 1943-1987», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2010, σελ. 182.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΥΣ ΓΚΩΤΥ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η LYS GAUTY: SOUVIENS-TOI DE CE DIMANCHE

ΑΛΦΡΕ ΖΑΡΡΥ!

ALFRED JARRY


A LA DECOUVERTE DE LA FEMME

Une forme nue et qui tend les bras,
Qui désire et qui dit : Est-ce possible ?
Yeux illuminés de joie indicible,
— Qui peut, diamants, nombrer vos carats !

Bras si las quand les étreintes les rompent.
Chair d’un autre corps pliée à mon gré,
Et grands yeux si francs, surtout quand ils trompent,
— Salez moins vos pleurs, car je les boirai.

Au frisson debout elle est, endormie,
Un cher oreiller en qui bat un cœur ;
Mais rien n’est plus doux que sa bouche amie,
Que sa bouche amie, et c’est le meilleur.

Nos bouches, formez une seule alcôve,
Comme on unit deux cages par leurs bouts
Pour célébrer un mariage fauve
Où nos langues sont l’épouse et l’époux.

Tel Adam qu’animé une double haleine
A son réveil trouve Ève à son côté,
Mes sommeils enfuis, je découvre Hélène,
Vieux mais éternel nom de la beauté.
Au fond des temps par un cor chevroté :

Hélène,
La plaine
Hellène
Est pleine
D’Éros.
Vers Troie
La proie,
S’éploie
La joie
D’Argos.

L’agile
Achille
Mutile
La ville
Où pâme
Priam.
Le sillon de son char qui traîne
Hector à l’entour des remparts
Encadre un miroir où la reine
Toute nue et cheveux épars,
La reine
Hélène
Se pare.

Hélène,
La plaine
Hellène
Est pleine
D’amour.

Le vieux Priam implore sur la tour :

— Achille, Achille, ton coeur est plus dur
Que l’or, l’airain, le fer des armures,
Achille, Achille, plus dur que nos murs,
Que les rochers bruts de nos remparts !

A son miroir Hélène se pare :

— Mais non, Priam, il n’est rien si dur
Que le bouclier d’ivoire de mes seins ;
Leur pointe s’avive au sang des blessures,
De corail comme l’œil de blancs oiseaux marins :
Dans la prunelle froide on voit l’âme écarlate.
Il n’est rien si dur, non, non, non, Priam.

Paris archer
Comme Cupidon
S’en vient flécher
Achille au talon ;

Pâris Éros
Si blond et si rosé,
Le beau Paris, juge des déesses,
Qui choisit d’être amant d’une femme ;
Le ravisseur d’Hélène de Grèce,
Fils de Priam,
Paris l’archer est découvert :
Sur sa trace éperdue exulte un char de guerre,
Son sexe et ses yeux morts nourrissent les vautours :

Hélène,
La plaine
Hellène
Est pleine
D’amour.

Destin, Destin, trop cruel Destin !
Le buveur du sang des mortels festoie :
Les corps hellènes jonchent la plaine de Troie,
Destin et vautours font même festin.
Trop cruel Destin, dur aïeul des dieux !

Destin n’est qu’un mot, et les cieux sont vides.
S’il était des cieux autres que mes yeux.
Mortels, osez en scruter sans pâlir
L’abîme de bleu, l’arrêt s’y peut lire :
L’époux et l’amant, Ménélas, Pâris,
Sont morts et de morts la plaine est couverte
Pour faire à mes pieds un plus doux tapis,
Un tapis d’amour qui palpite et bouge ;
Et puis j’ai souvent une robe verte

Et… je ne sais pas… ces jours là, j’aime le rouge.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Marie Lasse.

ΡΟΚΑΝΙΖΩ ΜΟΙΡΑ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ


ΤΕΛΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αγριεύει ο τόπος μου
Σε αποκρούω Ελλάδα.
Η λογική σώνεται· τί
θ’ ακολουθήσει;
Αττική διαύγεια· τί άλλοθι!
Τέλειωσέ με Θεέ μου. Συν
  άπειρο.
Τα μάτια μου τί μεταφράζουν;
  Ερήμωση.
Ροκανίζω μοίρα.



Από την ποιητική συλλογή «Ερυθρογράφος» (1988).
Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα», τ. Β΄ (1979-1991), Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, Αθήνα 1994, σελ. 488.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΙΟ ΜΑΛΙΟΝΕ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο MARIO MAGLIONE


A MARECHIARE

Quanno sponta la luna a Marechiare
pure li pisce nce fann' a l'ammore,
se revotano l'onne de lu mare,
pe la priezza cagneno culore
quanno sponta la luna a Marechiare.

A Marechiare nce sta na fenesta,
pe' la passione mia nce tuzzulea,
nu carofano adora int'a na testa,
passa l'acqua pe sotto e murmuléa,
A Marechiare nce sta na fenesta
Ah! Ah!
A Marechiare, a Marechiare,
nce sta na fenesta.

Chi dice ca li stelle so lucente
nun sape l'uocchie ca tu tiene nfronte.
Sti doje stelle li saccio io sulamente.
dint'a lu core ne tengo li ponte.
Chi dice ca li stelle so lucente?

Scetate, Carulì, ca l'aria è doce.
quanno maie tanto tiempo aggio aspettato?
P'accompagnà li suone cu la voce
stasera na chitarra aggio portato.
Scetate, Carulì, ca l'aria è doce.
Ah! Ah!
O scetate, o scetate,
scetate, Carulì, ca l'area è doce.



Στίχοι: Salvatore Di Giacomo.
Μουσική: Francesco Paolo Tosti.

ΑΡΑΓΚΟΝ!

LOUIS ARAGON (1897-1982)


SECOND INTERMÈDE

Dans ce pays plein de cendres amères
Il va germer ce que les cieux semèrent
C’est un avril avant le temps venu
C’est un enfant de parents inconnus

Et comme au vent un peu d’eau qui frissonne
C’est un enfant qui ne tient de personne
C’est un enfant entre hier et demain
Tout le passé dans le creux de sa main

Bien sûr la vie est toujours la plus forte
Quand le soleil s’assied devant la porte
On a repeint tous les volets en vert
Les jours s’en vont pourtant comme en hiver

Mais déjà l’oeil de l’herbe s’écarquille
Pour laisser voir le jaune des jonquilles
Un long parfum fleurit dans les passants
Une musique à leur lèvre se sent

Tout semble prêt au venir des vertiges
L’air semble fait pour ce pas du prodige
Comme un joueur cachant son point aux dés
Trahit des yeux son secret mal gardé

Un mot ferait que tout s’évanouisse
Laissez le lin traîner pour qu’il rouisse
Taisez même à dieu ce que vous rêviez
Faites semblant que c’est toujours janvier

Laissez venir cette mer haute et lente
Laissez grandir en vous comme une plante
Ce doux bonheur facilement brisé
Laissez la force aboutir au baiser

Laissez former le chant dans votre bouche
La main frémir de la main qui la touche
Et regardez dans vos miroirs troublés
Lever en vous la jeunesse du blé

En quelle année où sommes-nous mon âme
Tout peut changer mais non l’homme et la femme
Tout peut changer de sens et de nature
Le bien le mal les lampes les voitures

Mêmes le ciel au-dessus des maisons
Tout peut changer de rime et de raison
Rien n’être plus ce qu’aujourd’hui nous sommes
Tout peut changer mais non la femme et l’homme


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Adriana Volpe.

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ME TON ΑΛΦΡΕΔΟ ΣΙΤΑΡΡΟΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALFREDO ZITARROSA: ZAMBA POR VOS


ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ - ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ 3-0
Δύο γκολ πέτυχε ο Φορλάν και ένα ο Σουάρες.

Το Kόπα Αμέρικα για 15η φορά στο Μοντεβιδέο!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΜΑΝΟ ΤΖΑΝΟΤΤΙ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ROMANO ZANOTTI: CANNETELLA

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΟΣΙΤΑ ΚΙΝΤΑΝΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ROSITA QUINTANA


EL ÚLTIMO CAFÉ

Llega tu recuerdo en torbellino,
vuelve en el otoño a atardecer
miro la garúa, y mientras miro,
gira la cuchara de café.

Del último café
que tus labios con frío,
pidieron esa vez
con la voz de un suspiro.

Recuerdo tu desdén,
te evoco sin razón,
te escucho sin que estés.
"Lo nuestro terminó",
dijiste en un adiós
de azúcar y de hiel...

¡Lo mismo que el café,
que el amor, que el olvido!
Que el vértigo final
de un rencor sin porqué...

Y allí, con tu impiedad,
me vi morir de pie,
medí tu vanidad
y entonces comprendí mi soledad
sin para qué...

Llovía y te ofrecí, ¡el último café!



Μουσική: Héctor Stamponi.
Στίχοι: Cátulo Castillo.

ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!

GUILLAUME APOLLINAIRE


CON LARGE COMME UN ESTUAIRE

Con large comme un estuaire
Où meurt mon amoureux reflux
Tu as la saveur poissonnière
L’odeur de la bite et du cul
La fraîche odeur trouduculière

Femme ô vagin inépuisable
Dont le souvenir fait bander
Tes nichons distribuent la manne
Tes cuisses quelle volupté
Même tes menstrues sanglantes
Sont une liqueur violente

La rose-thé de ton prépuce
Auprès de moi s’épanouit
On dirait d’un vieux boyard russe
Le chibre sanguin et bouffi
Lorsqu’au plus fort de la partouse
Ma bouche à ton noeud fait ventouse.