ΠΙΑΣΑΜΕ ΤΑ ΠΕΝΗΝΤΑΔΥΟ

Χρόνια μας πολλά! Σπέσιαλ αφιερωμένο.


ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ SHOCKING BLUE


NEVER MARRY A RAILROAD MAN

Have you been broken-hearted once or twice
If it's yes how did you feel at his first lies
If it's no you need this good advice

Never marry a Railroad man
He loves you every now and then
His heart is at his new train. No, no , no
Don't fall in love with a Railroad man
If you do forget him if you can
You're better off without him ah...

Have you ever been restless in your bed
And so lonely that your eyes became wet
Let me tell you then one thing mmm...

Never marry a Railroad man
He loves you every now and then
His heart is at his new train. No, no , no
Don't fall in love with a Railroad man
If you do forget him if you can
You're better off without him ah...

ΘΡΑΠΑΚΙΑΖΑΝ, ΧΛΙΧΛΙΒΑΝ, ΤΟΥΜΠΟΚΟΡΔΩΜΠΑΧΛΙΑΖΟΝΤΑΝ Κ.ΛΠ.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα ανεξαιρέτως τα αστέρια της ελληνικής πολιτικής σκηνής, δεξιά και αριστερά, που "εναλλασσοπθακίζονταν κι' αλληλοσφιχτομπλάφαν" χρόνια και χρόνια.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΧΙΝΑΣ


ΘΡΑΠΑ

Ο Γαβουνές, ο Μαμουνές, ο Παστροκωλαράκης,
ο λαγναρμένιος Μπιθουλιάν και οι δυό σιαμαίοι Βούζοι,
ολόκληρα μερόνυχτα συνέχεια θραπακιάζαν:
μες στο βουρκί του μαγαζιού του Μπιθουλιάν χλιχλίβαν,
τουμποκορδωμπαχλιάζονταν, λυσσοβουτοπαφτιάζαν,
τρεμουλοπεφτοθρίαζαν, ιαχογαυλιούσαν,
εναλλασσοπθακίζονταν κι' αλληλοσφιχτομπλάφαν,
κάναν ο ένας τ' αλλονού λαχτάρ-καπουλοφρίξεις,
κοιλιοδοντοτσικδισμούς και φτερνοσβερκοτρίγγια.
Ο Γαβουνές βαυλάκισε τον Παστροκωλαράκη.
Οι Βούζοι μακλατέψανε του Γαβουνέ τα οπίσθια,
και ξαναβαυλακίσανε τον Παστροκωλαράκη,
ο Μπιθουλιάν γλιβδίκωσε τρία αφτιά των Βούζων,
κι ο Μαμουνές τζιτζίφτισε του Μπιθουλιάν τα ούλα.

Την πρώτη μέρα πλάνταξε ο Παστροκωλαράκης.
Κι ό,τι έμενε απ' τον Μπιθουλιάν τη δεύτερη εβυθίσθη
και θάσπιφε μεσ' στο βουρκί, που πηχτογλοιογλούσε
απ' τον κρεατοσίελο και την ιδρωμυελόρροια
των θραπικών. Και το πρωί της τρίτης πιά ημέρας
οι μεν ήταν του θανατά, κι οι Βούζοι ξεκολλούσαν.



ΠΕΡΙ ΥΠΕΡΛΕΞΙΣΜΟΥ, ΚΕΙΜΕΝΟΚΟΛΛΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ
Περιοδικό "ΠΑΛΙ", τ. 2-3 (1965).

ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΑΡΑΓΕ Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ;

Ρωτήθηκε η Υπουργός Παιδείας κ.λπ. κυρία Άννα Διαμαντοπούλου από τη δημοσιογράφο κ. Βούλα Κεχαγιά («Νέα»): «Μετανιώσατε για το προεκλογικό σας σύνθημα ότι "λεφτά υπάρχουν;"»

Ιδού η απάντηση:

«Οι συνθήκες κάνουν επιτακτική την ανάγκη της αυτογνωσίας, της αυτοκριτικής και της ευθύνης, για όλους μας, πολιτικούς και πολίτες. Πιστεύω ότι κάθε πράξη μας και κάθε λόγος μας αφορούν τη χώρα συνολικά και όχι επιμέρους ομάδες. Η μακράς διάρκειας εποχή που όλοι πίεζαν και όλοι λειτουργούσαν στη λογική ατομικών στόχων έχει τελειώσει. Οι ευθύνες για λεφτά, που βεβαίως υπήρξαν, και βεβαίως χάθηκαν θα αποδοθούν αλλά τώρα προέχει η πατρίδα».

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΟΛΥ

Χρόνια Πολλά, Πόλυ!


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο HARRY NILSSON


WITHOUT YOU

No, I can't forget this evening
Or your face as you were leaving
But I guess that's just the way the story goes
You always smile but in your eyes your sorrow shows
Yes, it shows

No, I can't forget tomorrorow
When I think of all my sorrows
When I had you there but then I let you go
And now it's only fair that I should let you know
What you should know

I can't live if living is without you
I can't live, I can't give any more
Can't live if living is without you
I can't give, I can't give any more

No, I can't forget this evening
Or your face as you were leaving
But I guess that's just the way the story goes
You always smile but in your eyes your sorrow shows
Yes, it shows

Can't live if living is without you
I can't live, I can't give anymore
I can't live if living is without you
Can't live, I can't give anymore

ΣΤΟΝ ΡΗΝΟ

Η ανάρτηση χαρίζεται στην Πολυξένη για τα γενέθλιά της


GUILLAUME APOLLINAIRE


ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΜΦΙΛΥΚΗΝ

Ερείπια που κρεμόσαστε στου γερο-Ρήνου
το ρέμα κάποιοι μές στους ίσκιους σας φιλιούνται
βαρκάρηδες σάς βλέπουνε και σας καλλύνου-
νε με φιλιά απ’ απέναντι που δεν μετριούνται

Και απροσδοκήτως νά τη η νύχτα φτάνει πέφτει
σαν έρωτας στα ρέπια τούτα που ’ναι μές στους
τριγμούς και βγαίνουν απ’ του Ρήνου τον καθρέφτη
οι Νιμπελούνγκεν μ’ όλες τις νεράιδές τους

Δεν τρέμουμε καθόλου νάνους με γενειάδες
στ’ αμπέλια να θρηνοκοπιούνται και θα πιούμε
γιατί δεν ήπιαμε πολύ τις Ναϊάδες
που τραγουδάν ακούγαμε κι αυτές θ’ ακούμε



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΟΥΤΕ ΑΓΑΛΜΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟ ΑΝΕΜΟ

Ένας άνεμος σιγανός φυσούσε μέσα της
κι έπαιζε μ’ ένα μόνο φύλλο – το χαμόγελό της.
Όλοι αγαπήσαν το χαμόγελό της.
Εκείνη δεν αγάπησε κανέναν.
Έμεινε μόνη με τον άφαντο άνεμό της
χάνοντας το μόνο εκείνο φύλλο. «Το άπειρο, είπε,
είναι ο τέταρτος τοίχος της μοναξιάς μας, όχι η στέγη.»

Έμεινε ανύπαντρη, γέρασε, δεν έγινε ούτε άγαλμα.
Σχολαστική στην καθαριότητα· απ’ τα χαράματα,
χειμώνα καλοκαίρι, σκούπιζε ώς πέρα το πεζοδρόμιο.
Μια μέρα μάλιστα φωτογραφήθηκε έτσι με τη σκούπα της
στο δρόμο εκεί, μπρος σε μια ξένη πόρτα. Κι αυτή η φωτογραφία της
απόμεινε όλο κι όλο από κείνον τον άνεμο και το χαμόγελό της.



Από την ποιητική συλλογή: Ασκήσεις (1950-1960).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Γ΄.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΧΟΣΕ ΓΑΛΑΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο JOSÉ GALÁN: A LA MISMA SEPULTURA

ΤΑ ΚΑΡΑΒΑΚΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ


ΤΑ ΚΑΡΑΒΑΚΙΑ

Στο Πόρτο Χέλι στην Ερμιόνη
κι από την Κόστα στο Γαλατά
κάνουν σινιάλο απ' το τιμόνι
τα καραβάκια στο Ματαπά.

Την τράτα λεν Μαρίτσα,
τη σκούνα Βαγγελή,
Σουλτάνα τη μαούνα,
τη βάρκα Παντελή.

Από την Ύδρα στον Κάβο Ντόρο
στη Σαλαμίνα, Μονεμβασιά
καραβοκύρη έχουν μαγγιώρο
τα καραβάκια με το βοριά.

Απ' το Τσιρίγο και τη Ραφήνα
Καβοκολώνες και Ωρωπό
γοργόνες φτιάχνουν στη λαμαρίνα
τα καραβάκια με τον αφρό.



Στίχοι: Κ.Χ. Μύρης.
Μουσική: Βασίλης Κουμπής.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΡΙΑ

EUGENIO MONTALE (1896-1981)


ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Να μπορούσα τουλάχιστον να κλείσω
Σ’ αυτό μου το ρυθμό που αγκομαχά
Κάτι απ’ το παραμιλητό σου·
Να μου δινόταν να ταιριάσω
Στις δικές σου φωνές την τραυλή μιλιά μου, –
Εγώ που ονειρευόμουν να σου κλέψω
Τα λόγια τ’αρμυρά
Όπου φύση και τέχνη γίνονται ένα
Για να διαλαλήσω πιο καλά τη μελαγχολία μου
Γερασμένου παιδιού που δεν έπρεπε να συλλογάται.
Κι ωστόσο δεν έχω άλλα απ΄τα φθαρμένα γράμματα
Των λεξικών, και τη σκοτεινή
Φωνή που για έρωτα μιλεί, σβήνει
Γίνεται αξιοθρήνητη φιλολογία.
Δεν έχω άλλα από τα λόγια αυτά
Που σαν δημόσιες γυναίκες
Προσφέρονται σ’ όποιον τις θέλει·
Δεν έχω άλλες απ’ τις κουρασμένες τούτες φράσεις
Που κι αύριο μπορεί να μου τις κλέψουν
Ρέμπελοι φοιτητές γι’ αληθινούς στίχους.
Κι η βοή σου αυξαίνει κι απλώνεται
Γαλάζιος ο νέος ίσκιος.
Μ’ αφήνουν οι σκέψεις μου για δοκιμή.
Αισθήσεις δεν έχω, ούτε νου. Δεν έχω όρια.



Μετάφραση: Δημήτρης Νικολαρεΐζης.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΟΥΡΟΛΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο ROBERTO MUROLO


LACREME NAPULITANE

Mia cara madre
sta pe' trasi' natale
e a sta' luntano chiu'
me sape amaro
comme vurria appiccia'
duje tre biancal
comme vurria senti' nu zampugnaro
'e ninne mie facitele 'o presepio
e a tavola mettite 'o piatto mio
facite quanno e' a sera da' vigilia
comme si' mmiezo a vuje
stesse pur' io
e 'nce ne costa lacreme st' america
a nuje napulitane
pe' nuie ca 'nce chiagnimmo
o cielo e napule
comme e' amaro stu' pane
mia cara madre che sso'
che sso' 'e denare ?
pe' chi se chiagne a patria
nun so' niente
mo tengo quacche dollaro e me pare
ca nun so' stato maie tanto pezzente
me sonno tutt 'e notte a casa mia
e d''e criature meie ne sento 'a voce
ma a vuie ve sonno comm 'a na' maria
cu 'e spade 'mpietto
'nnanz 'o figlio 'ncroce
e 'nce ne costa lacreme st' america
a nuje napulitane
pe' nuje ca 'nce chiagnimmo
'o cielo e napule
comm' e' amaro stu' pane
m'avite scritto
che assuntulella chiamma
chi l'ha lassata
sta' luntana ancora
che v'aggia di'
si 'e figlie vonno 'a mamma
facitela turna' a chella signora
io no nun torno me ne resto fore
e resto a fatica' pe tutte quante
jo c'aggio perzo a casa patria e onore
io so' carne 'e maciello so' emigrante
e 'nce ne costa lacreme st' america
a nuje napulitane
pe' nuje ca 'nce chiagnimmo
'o cielo e napule
comme e' amaro stu pane

ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ!

CHARLES BAUDELAIRE (1821-1867)


CIEL BROUILLÉ

On dirait ton regard d'une vapeur couvert ;
Ton oeil mystérieux (est-il bleu, gris ou vert ?)
Alternativement tendre, rêveur, cruel,
Réfléchit l'indolence et la pâleur du ciel.

Tu rappelles ces jours blancs, tièdes et voilés,
Qui font se fondre en pleurs les coeurs ensorcelés,
Quand, agités d'un mal inconnu qui les tord,
Les nerfs trop éveillés raillent l'esprit qui dort.

Tu ressembles parfois à ces beaux horizons
Qu'allument les soleils des brumeuses saisons...
Comme tu resplendis, paysage mouillé
Qu'enflamment les rayons tombant d'un ciel brouillé !

Ô femme dangereuse, ô séduisants climats !
Adorerai-je aussi ta neige et vos frimas,
Et saurai-je tirer de l'implacable hiver
Des plaisirs plus aigus que la glace et le fer ?



Το υλικό της ανάρτησης με τις ιστορικές φωτογραφίες του Nadar μάς τις έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Adriana Karembeu.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΟΝΙΚΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η MONICA: PRETEND

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΟΖΑ ΕΣΚΕΝΑΖΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΟΖΑ ΕΣΚΕΝΑΖΥ


ΤΡΑΒΑ ΒΡΕ ΜΑΓΚΑ ΚΑΙ ΑΛΑΝΗ

Μη περάσεις απ' τη γειτονιά μου
Μάγκα, μη σε ξαναδώ μπροστά μου
Έμαθα μες το Πασαλιμάνι
Aγαπάς μια μόρτισσα, αλάνι

Τράβα, ρε μάγκα και αλάνι
Tράβα για το Πασαλιμάνι

Απ' τη μόρτισσα γλυκά φιλάκια
Kάθε βράδυ γλέντι και χαδάκια
Κι έτσι την περνάς μαζί της φίνα
Kαι ξεχνάς ν' ανέβεις στην Αθήνα

Τράβα, ρε μάγκα και αλάνι
Tράβα για το Πασαλιμάνι

Τώρα πια, ρε μάγκα, για να ξέρεις
M' έχασες για πάντα, δε θα με βρείς
Θα γλεντάω μες το Καλαμάκι
Kάθε βράδυ με το χασαπάκι

Τράβα, ρε μάγκα και αλάνι
Tράβα για το Πασαλιμάνι

ΘΑ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

ARCHIBALD MAC LEISH(1892-1982)


ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Ναι κι όταν φτάνει ο ζεστός κι αταίριαστος με την εποχή
Καιρός στο τέλος του χρόνου του επόμενου αργοπορημένου χρόνου
Κι ο άνεμος ο νοτιοδυτικός μυρίζοντας βροχή και καλοκαίρι
Γδύνει τα πελώρια κλώνια απ’ τα νεκρά τους φύλλα.
Κι εσύ το σούρουπο πέρα στη Φρίντριχστράσσε
Ή εσύ στην προκυμαία την ανεμόδαρτη του Παρισιού
Τα φύλλα ανασκαλεύεις τα ρηχά που έπεσαν μπροστά σου
Μέσα σε σκέψεις που αλλάζουνε σα σύννεφα σταχτιά
Ούτε που θα το νιώσεις πως απότομα μια γλύκα
Γεμίζει την καρδιά σου και δάκρυα σταλάζουνε στα μάτια
Θα σταθείς στο θερμό σαν τον Ιούνιο άνεμο κι ως τα φύλλα
Θα πέφτουν Πότε ξανάγινε θα λες αυτό Με ποιαν
Διόλου δε θα το θυμηθείς θα σταθείς εκεί
Νιώθοντας τον άνεμο στο λαιμό τον άνεμο στα μανίκια
Θα μυρίζεις τα φύλλα τα νεκρά στο γρασίδι ενός κήπου
Θα κλείνεις τα μάτια σου Με ποιάν θα λες Αχ πού;


Μετάφραση: Κλείτος Κύρου.

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ ΚΑΙ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ


ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Παράξενη Πρωτομαγιά
μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ηρθ' ο καιρός του "έχε γεια"
τί να την κάνεις πια την περηφάνια

Στα δυό σου μάτια τα χρυσαφιά
σκοτάδι πέφτει και συννεφιά
ποιές μπόρες φέρνεις και ποιές βροχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές

Παράξενη Πρωτομαγιά
ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση
μα της καρδιάς την πυρκαγιά
πού θα βρεθεί ποτάμι να τη σβήσει

Στα δυό σου μάτια τα χρυσαφιά
σκοτάδι πέφτει και συννεφιά
ποιές μπόρες φέρνεις και ποιές βροχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές

Παράξενη Πρωτομαγιά
μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ηρθ' ο καιρός του "έχε γεια"
τί να την κάνεις πια την περηφάνια

Παράξενη πρωτομαγιά, παράξενη πρωτομαγιά.