Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΑΡΕΛ ΚΡΥΛ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο KAREL KRYL
PLAVÁČEK
Tiché listy lísek, třetí kniha běd,
jako v zubech písek skřípou slova vět,
šarlat vlčích máků v němém osení,
ztichly hlasy ptáků v mlčení.
Světle bledým nebem svítí větve bříz,
pole voní chlebem z jedovatých hlíz,
ticho s hlavou vlčí v době po moru,
lidé, kteří mlčí v hovoru.
R: Vodní tříšť břehy třísní
kde se proud řeky kroutí,
matka loučí se písní
s princem v košíku z proutí,
tichý pláč skryje houští,
košík proudem když pouští,
snad pak nad hrází bobří
najdou rybáři dobří
malého krále, malého krále.
S přeslazenou slinou v koutku rybích úst
tiše léta plynou, slyšíš trávu růst,
zrazeni se krčí v hrubém oděvu,
lidé, kteří mlčí ve zpěvu.
Řeky plné vorů, místo vody kal,
z šumějících borů mrtvé vrchy skal,
a jen šepot syčí křídlem kačením
v zemi, která křičí mlčením.
R: Spěje proud dlouhou poutí
moři vstříc krajem mírným,
nese tmou loďku z proutí
k hladinám nedozírným,
k hřbetům vln s bílou krajkou,
k fregatám s carskou vlajkou,
a pak pod přídí ostrou
zmizí koš s bílou kostrou
malého krále, malého krále ...
ΝΕΛΛΥ ΖΑΞ!
.jpg)
NELLY SACHS
DIE GEKRÜMMTE LINIE DES LEIDENS
Die gekrümmte Linie des Leidens
nachtastend die göttlich entzündete Geometrie
des Weltalls
immer auf der Leuchtspur zu dir
und verdunkelt wieder in der Fallsucht
dieser Ungeduld ans Ende zu kommen –
Und hier in den vier Wänden nichts
als die malende Hand der Zeit
der Ewigkeit Embryo
mit dem Urlicht über dem Haupte
und das Herz der gefesselte Flüchtling
springend aus seiner Berufung: Wunde zu sein –
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Ayesha Takia.
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΔΑΝΑΗ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΔΑΝΑΗ
ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ
Πού νά 'σαι αλήθεια το βράδυ αυτό,
που είμαι μόνος, μα τόσο μόνος
και που μαζί μου παίζουν κρυφτό
πότε η πλήξις και πότε ο πόνος.
Πού νά 'σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που γίναν φύλλα ξερά οι ελπίδες
να ρθείς κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου τις καταιγίδες.
Ας ερχόσουν γιά λίγο
μοναχά γιά ένα βράδυ,
να γεμίσεις με φως
το φρικτό μου σκοτάδι.
Και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν γιά λίγο
κι ας χανόσουν μετά.
Που νά 'σαι νά 'ρθεις το βράδυ αυτό
σ' αυτούς τους δρόμους που σ' αγαπούνε
το ντουετάκι μας το γνωστό
τα βήματά μας να ξαναπούνε.
Που νά 'σαι νά 'ρθεις το βράδυ αυτό
που 'γινε φύλλο ξερό η ελπίδα
να ρθείς κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου την καταιγίδα.
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ.
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος.
Τραγούδι του 1948.
ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 6
BOLESLAV ČERNÝ (1881-1930)
SNĚNÍ
Na okna rám se horká hlava klade,
v prach ulic unavený zrak se noří....
Když v prsou bouří ještě srdce mladé,
jak rádo všemu novému se koří!
Podivný cit se úlisně v hruď krade....
na konci obzoru čís pohled hoří;
zrak setká se s ním dlouhou cestou všade,
a v chvatu dne nás ve vzpomínkách moří...
A duše zvolna hebká vlákna spřádá,
prach ulic náhle v koberce se změní,
neznámá přichvátá a v roztoužení
do ucha šeptne: dítě - mám tě ráda -
a pokoj víří náhle kolem v letu,
mdlá hlava cítí dotek vlhkých retů.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΕΡΙΑ
ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ
Ο ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ
Ο παλαιστής που αποφασίζει να παλέψει με το χρόνο, αλείφει το κορμί με λάδι για να γλιστρά απ’ την πανίσχυρη λαβή του. Όμως ο χρόνος, ως γνωστον, δεν έχει χέρια, γι’ αυτό κανένας δε μπορεί να του ξεφύγει.
*
Αυτός που παραβγαίνει με το Χάρο, στην ταχύτητα, κι είναι πιο γρήγορος, φτάνει στο τέρμα πρώτος.
*
Ο πρωταθλητής του ύπνου κοιμάται κι ονειρεύεται ότι κοιμάται.
*
Κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων μέσα σ’ ένα πηγάδι.
*
«Πού πάτε μέρες μου», ρωτά, «μικρά πουλιά, γιατί πετάτε, για πού τραβάτε βιαστικά;»
«Εμείς δεν πάμε πουθενά, εμείς δεν είμαστε πουλιά, στεφάνι επτάφυλλο είμαστε, πέτρινο κιονόκρανο στου χρόνου την αμετακίνητη κολόνα. Εσύ πηδάς αδιάκοπα, εσύ αποδημείς προς μια εποχή πιο παγερή, προς ένα ατέλειωτο χειμώνα».
Από τη συλλογή «Ο ακίνητος δρομέας», 1996.
Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2010
ΤΥΦΛΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΙΟΝΙ
FRANCISCO DE QUEVEDO
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΠΩΣ Ο ΠΑΓΟΣ ΤΗΣ ΛΙΣΗΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΔΕΚΤΗ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΦΩΤΙΑ
Έτσι ως δαυλιά έγινε η βελανιδιά για τους χειμώνες
και πια έχει φίλους που δεν είχε, όταν είχε φύλλα...
κι έτσι ως του Ωρίωνος τα νέφη είν’ μέσα στη μαυρίλα
εκεί που (πιο παλιά) τα εβάφανε βιολέ ανεμώνες...
κι έτσι ως νωθρά ο Αρκτούρος ήλιο και οι Σεπτεμτριόνες
μας δίνουν λίγο, μα και μαραμένο εκεί που εκύλα
ο ποταμός νερά με μιά βαθιά αφρισμένη ασπρίλα
και γίναν πάγου φυλακές οι αστείρευτες πομόνες,
να!, σήμερα, που ψάχνουν όλοι ζεστασιά να σβήσει
το ψύχος του χειμώνα, εγώ, τυφλής αγάπης πιόνι,
που εμίσησε τον Έρωτα κι εξέχασε τη Λίσι,
στου στήθους της το κρύο κάλλος ακουμπώ τη μόνη
καρδιά μου δώρο, δίχως να νογώ αν θα το κρατήσει
να ζεσταθεί ή αν μείνει μόνη στο δικό της χιόνι.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΜΑΡΥΤΣΚΑ ΜΑΓΚΝΤΟΝΟΒΑ
PETR BEZRUČ (1867-1958)
MARYČKA MAGDÓNOVA
Šel starý Magdon z Ostravy domů,
v bartovské harendě večer se stavil,
s rozbitou lebkou do příkopy pad.
Plakala Maryčka Magdonova.
Vůz plný uhlí se v koleji zvrátil.
Pod vozem zhasla Magdonova vdova.
Na Starých Hamrech pět vzlykalo sirot,
nejstarší Maryčka Magdonova.
Kdo se jich ujme a kdo jim dá chleba?
Budeš jim otcem a budeš jim matkou?
Myslíš, kdo doly má, má srdce taky
tak jak ty, Maryčko Magdonova?
Bez konce jsou lesy markýze Gera.
Otcové když v jeho robili dolech,
smí si vzít sirotek do klínu drva,
co pravíš, Maryčko Magdonova?
Maryčko, mrzne a není co jísti…
Na horách, na horách plno je dřeva…
Burmistr Hochfelder viděl tě sbírat,
má mlčet, Maryčko Magdonova?
Cos to za ženicha vybrala sobě?
Bodák má k rameni, na čapce peří,
drsné má čelo, ty jdeš s ním do Frydku,
půjdeš s ním, Maryčko Magdonova?
Cos to za nevěstu? Schýlená hlava,
fěrtoch máš na očích, do něho tekou
hořké a ohnivé krůpěje s lící,
co je ti, Maryčko Magdonova?
Frydečtí grosbyrgři, dámy ze Frydku
jízlivou budou se smáti ti řečí,
se synky uzří tě Hochfelder žid.
Jak je ti, Maryčko Magdonova?
V mrazivé chýši, tam ptáčata zbyla,
kdo se jich ujme a kdo jim dá chleba?
Nedbá pán bídných. Co znělo ti v srdci
po cestě, Maryčko Magdonova?
Maryčko, po straně ostré jsou skály,
podle nich kypí a utíká k Frydku
šumivá, divoká Ostravice.
Slyšíš ji, rozumíš, děvucho z hor?
Jeden skok nalevo, po všem je, po všem.
Černé tvé vlasy se na skále chytly,
bílé tvé ruce se zbarvily krví,
sbohem buď, Maryčko Magdonova!
Na Starých Hamrech na hřbitově při zdi
bez křížů, bez kvítí krčí se hroby.
Tam leží bez víry samovrazi.
Tam leží Maryčka Magdonova.
Σιλεσιανά τραγούδια, 1909.
******************************
ΜΑΡΥΤΣΚΑ ΜΑΓΚΝΤΟΝΟΒΑ
Ο μπαρμπα-Μάγκντον γυρνούσε απ’ την Όστραβα σπίτι του.
Στο καπηλειό του Μπαρτά το βραδάκι σταμάτησε.
Με τσακισμένο κεφάλι από κει τον πετάξανε.
Θρηνολογούσε η Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα.
Ένα βαγόνι μπατάρησε, ολόγιομο κάρβουνο,
Κάτω του η χήρα του Μάγκντον εβρέθηκε.
Στα Στάρε Γάμρυ κλαψούριζαν πέντε πεντάρφανα,
Το πιο μεγάλο η Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα.
Ποιός θα γνοιαστεί τα ορφανά, και ψωμί ποιός θα δώσει τους;
Εσύ θα γένεις πατέρας και μάνα τους;
Εκείνος πόχει ορυχεία, μην καρδιά έχει θάρρεψες
Όπως ελόου σου, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα.
Δάσα ο μαρκήσιος ο Γκέρο έχει απέραντα.
Σαν οι γονιοί σκοτωθούν στα ορυχεία του,
Τί λές, μπορεί τ’ ορφανό να μαζέψει δυό κούτσουρα;
Τί λες, ελόου σου, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα.
Μαρύτσκα, κρύο, παγωνιά· και μπουκιά στο καλύβι σου.
Και στα βουνά, στα βουνά, πόσα ξύλα, τί κούτσουρα!
Σ’ είδεν ο δήμαρχος γοψφέλντερ κει που τα μάζευες.
Πρέπει να μη μαρτυρήσει, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα;
Τί σόι γαμπρό για τα σένανε πήγες και διάλεξες;
Λόγχη στον ‘ωμο του, να, και φτερά στο κεφάλι του,
Το κούτελό του τραχύ – και στο Φρύντεκ πορεύεσαι
Κ’ εσύ μαζί του, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα.
Για δέστε νύφη! Κεφάλι σκυφτό! Τη μπροστέλα σου
Όλο στα μάτια ανεβάζεις, κ’ εντός της σταλάζουνε
Δάκρυα πικρά και καυτά απ’ τα κερένια σου μάγουλα,
Έλα, τί τρέχει, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα;
Του Φρύντεκ οι κυρές, του Φρύντεκ οι άρχοντες
Οι φαρμακόγλωσσοι θα περιγελάνε σε.
Απ’ τον οντά του θα σέιδει ο Εβραίος ο Γοχφέλντερ.
Τί νιώθεις τάχα, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα;
Μες στο κονάκι το κρύο, τα ορφανά μείναν έρημα.
Ποιός θα γνοιαστεί τα; Ψωμί ποιός θα δώσει τους;
Ο αφέντης; Μάλιστα. Τί βόγγει μέσα σου
Καθώς παγαίνεις, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα;
Μαρύτσκα, βράχοι κοφτοί χάσκουν δίπλα σου,
Πλάι χοχλακάει, για το Φρύντεκ παγαίνοντας,
Όλη απ’ αφρό κι αγριάδα η Οστράβιτσε.
Αχ, του βουνού θυγατέρα, αφουγκράζεσαι;
Μόνο ένα σάλτο ζερβά, κι όλαπάνε, όλα πήγανε.
Τα κορακίσια μαλλιά σου στο βράχο πιαστήκανε.
Και τα χιονένια σου χέρια μες στο αίμα βαφτήκανε.
Άει, στο καλό σου, Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα.
Στα Στάρε Γάμρυ, κειδά, στο μαντρότοιχο,
Δίχως σταυρούς, μήδε ανθούς, κάτι τάφοι ζαρώνουνε.
Κείτονται οι άπιστοι εκεί που σκοτωθήκαν μόνοι τους.
Κείτεται εκεί και η Μαρύτσκα Μαγκντόνοβα.
Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος.
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ανθολογία τσέχων και σλοβάκων ποιητών», Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1966, σελ. 18-20.
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ
ΕΙΣΑΙ ΜΙΚΡΗ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΕΝΙΑ
Είσαι μικρή και τριανταφυλλένια
μικρή τριανταφυλλένια
κι άλλες φορές, μικρούλα και γυμνή
νομίζω πως χωράς μες στην παλάμη μου
που έτσι δα να κάνω,
σε σφίγγω και σε φέρνω
μπροστά στο στόμα μου.
Είσαι μικρή και τριανταφυλλένια
μικρή τριανταφυλλένια.
Του έρωτά σου η ορμή
μοιάζει πελάγου κύμα.
Τα μάτια σου πλατύτερα απ’ τον ουρανό
που μόλις τα μετράω
και σκύβω μες στο στόμα σου
τη γη για να φιλήσω.
Είσαι μικρή και τριανταφυλλένια
μικρή τριανταφυλλένια.
Δίσκος: Τα ερωτικά (1980)
Στίχοι: Pablo Neruda.
Ελεύθερη μετάφραση: Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Μουσική: Χρήστος Γκάρτζος.
ΜΙΛΤΩΝ!
JOHN MILTON
HOW SOON HATH TIME
How soon hath Time, the subtle thief of youth,
Stoln on his wing my three and twentieth year!
My hasting days fly on wtih full career,
But my late spring no bud or blossom shew'th.
Perhaps my semblance might deceive the truth,
That I to manhood am arrived so near,
And inward ripeness doth much less appear,
That some more timely-happy spirits endu'th.
Yet be it less or more, or soon or slow,
It shall be still in strictest measure even
To that same lot, however mean or high,
Toward which Time leads me, and the will of Heaven;
All is, if I have grace to use it so,
As ever in my great Taskmaster's eye.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Dayana Mendoza.
ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 5
JAN SKÁCEL (1922-1989)
SONET O MPLIVÁNÍ Z MOSTU DO VODY
Jsou věci o kterých se nepřemýšlí
a slušný člověk nemá ani kdy
než naplivat si do své vlastní tváře
to radši plivat z mostu do vody
Jaké je ticho nad plynoucí řekou
jak je to pěkné stát na mostě sám
a naklánět se dolů přes zábradlí
a šeptat vodě: plyneš ale kam?
A chválím most a rovněž řeku chválím
a zírám za tím plivanečkem malým
jak plyne dál až k moři doplyne
Něžně a tiše na vodu se dívám
svůj chleba jím a svoje písně zpívám
není jich příliš chleba také ne
Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΠΑΝΙ
ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΝΥΚΤΕΡΙΝΗ ΜΑΡΙΑ
Την επομένην ακριβώς του θανάτου μου, ή μάλλον της θανατώσεώς μου, πήρα να διαβάσω όλες τις εφημερίδες, για να μάθω όσο το δυνατόν περισσοτέρας λεπτομερείας ως προς τα της εκτελέσεώς μου. Φαίνεται ότι ωδηγήθην εις το ικρίωμα υπό αυστηράς συνοδείας. Φορούσα, λέει, κιτρίνου χρώματος επενδύτην, δικτυωτόν λαιμοδέτην και περικεφαλαίαν. Τα μαλλιά μου ήτανε όμοια με βούρτσα, ίσως μπογιατζή, ίσως πιτυοκάμπτη. Κατόπι πετάξανε το πτώμα μου μακρυά, σ’ ένα βαλτοτόπι, όπου ήτανε άλλοτε λημέρι του γάλλου Καρτεσίου κι’ όπου βρισκόταν επίσης, χρόνια τώρα, βορά των ορνέων και μιας ιεροδούλου λεγομένης Ευτέρπης, το ένδοξο πτώμα του αειμνήστου Καραμανλάκη. Κι’ ενώ πολλά ελέγοντο ιεροκρυφίως, ότι κατά την εποχήν εκείνην ευρισκόμουνα, κατ’ άλλους μεν στο Μαρακαΐμπο της Νοτίου Αμερικής, κατ’ άλλους δε στον Πειραιά, στο Πασσά Λιμάνι, εγώ βρισκόμουνα απλούστατα στο Ελμπασσάν (της Αλβανίας). Και το μόνο πράμα της προκοπής, που έτυχε να διαβάσω εκείνες τις ημέρες, ήτανε μια μακροσκελέστατη επιστολή του Ιταλού Γουλιάμου Τσίτζη, του εγκαρδίου και μοναδικού μου φίλου, τον οποίον άλλωστε δεν γνώρισα ποτέ και για τον οποίον αμφιβάλλω ακόμα κι’ αν υπάρχη. Με λίγες λέξεις, όλο το περιεχόμενο της επιστολής του αυτής ήτανε το εξής: «Είσαι», έλεγε, υπονοών βέβαια την Πολυξένην, «είσαι ένα παλιό γραμμμόφωνο με μπρούντζινο χουνί κάτω από ένα μαύρο πανί».
Από την ποιητική συλλογή «Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν», 1938.
ΝΕΡΒΑΛ!
GÉRARD DE NERVAL (1808-1855)
UNE ALLÉE DU LUXEMBOURG
Elle a passé, la jeune fille
Vive et preste comme un oiseau
À la main une fleur qui brille,
À la bouche un refrain nouveau.
C'est peut-être la seule au monde
Dont le coeur au mien répondrait,
Qui venant dans ma nuit profonde
D'un seul regard l'éclaircirait !
Mais non, - ma jeunesse est finie ...
Adieu, doux rayon qui m'as lui, -
Parfum, jeune fille, harmonie...
Le bonheur passait, - il a fui !
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Carmela de Cesare.
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ & Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ: ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)