ΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΙΞΕΙΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΟΥΤΑΡΗΣ


ΑΛΑ

Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα
και την κοινωνία τώρα
τηνε παίζω ένα παρά
βίβα, τα φαρμάκια που 'ταν στίβα
ποτηράκι ποτηράκι
λες και κάνανε φτερά
βάνε, όσα έρθουν κι όσα πάνε
που θα βρούμε τέτοιο βράδυ
στη ζωή μας τη ρηχή
δώσε, το τραπέζι ξαναστρώσε
φέρε καθαρά ποτήρια
κι άντε φτου κι απ' την αρχή

Ρώτα, το κορίτσι πρώτα πρώτα
τι γουστάρει να του παίξεις
μπουζουξή μου σεβνταλή
βάρα, την κρυφή σου την λαχτάρα
που ίσως να 'ναι η αγάπη
το πιοτό ή το φιλί
ώπα, η καρδιά μου η σορόπα
σάμπως και θα σπάσει απόψε
και στα δέκα θα κοπεί
φτου σου, οι πενιές του μπουζουκιού σου
μου επήρανε τα ρέστα
και μ' αφήσανε ταπί

Άλα, έχω στρώσει μια κεφάλα
και τα βλέπω όλα σαν μπέης
και τα νοιώθω σαν πασσάς
άιντε, στα ποτήρια ξαναβάλτε
κι άιντε βίβα μου κι εμένα
κι άιντε βίβα σας κι εσάς
σβήνω, πω πω Θεέ μου τι θα γίνω
αγκαλιά μου το κορίτσι
και τριγύρω τα βιολιά
σπάστα, κι όλα ας γίνουνε ανάστα
και μπαρντόν αν μπουμπουνίσει
και καμία τουφεκιά



Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος & Χρήστος Γιαννακόπουλος.
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ.
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Γούναρης ή Κουρνάζος.

ΝΑ 'ΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ 'ΜΟΥΝ ΕΤΟΙΜΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ


ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

ΝΑ ’ΝΑΙ σαν νά ’μουν έτοιμος. Και νά ’ναι
Σαν νά ’χω χάσει το εισιτήριο. Οι κάβοι
Ν’ αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνε
Μες στους καπνούς του –όρνιο– ένα καράβι.

Κι εγώ να ψάχνουμαι εδωχάμω. Και όλο-όλο
... το... ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ να λέω συντρόφοι ωραίοι!...
και να μην έρχεται μια βάρκα έως το μώλο
να μην φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι...

Οι βαρκαρέοι!... Το εισιτήριο!... Να τρέμει
–ζαγάρι εντός μου– η Χαλκίδα και τα όρη.
Κι εκεί να τό ’χουν συνεπάρει οι ανέμοι
Μετέωρο – μες τστις αχλές του- το βαπόρι…

Ω διάολε!... όλα νά ’χουν χαθεί και νά ’χουν πάει
Κι οι άνθρωποι δραπετεύσει από τους τόπους
Κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει
Χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους...

Και χώρις φώτα. Ακυβέρνητο. Και όλο
Να χλιμιντράει στο χάος. Κι ως θα κλαίω
– κιόλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο
και όλο για ’κείνο το εισιτήριο να λεω...

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΖΩΗ ΤΗΓΑΝΟΥΡΙΑ

ΔΙΧΩΣ ΤΥΨΕΙΣ

CHARLES BAUDELAIRE


Η ΛΗΘΗ

Ψυχή ανελέητη, ω έλα στην καρδιά μου,
τίγρη σκληρή και ράθυμη που σ’ αγαπά·
μες στη βαριά, πλούσια χαίτη σου ζητάω
να βάλω τα τρεμάμενα τα δάχτυλά μου·

μες στο φουστάνι σου, με σάρκα μυρωμένο,
το λυπημένο μου κεφάλι εκεί να θάψω.
Τ’ άρωμα τη παλιάς λατρείας δεν θα πάψω,
οσμή από τεφρό λουλούδι, να ανασαίνω.

Όχι να ζήσω πια, να κοιμηθώ ζητάω!
Μες σ’ έναν ύπνο σαν το θάνατο γαλήνιο
τον έρωτά μου δίχως τύψεις θα σου δίνω,
το μπρούτζινο, στιλπνό κορμί σου θα φιλάω.



Μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς.
Από το βιβλίο: Μπωντλαίρ, «Τα άνθη του κακού – Τα απαγορευμένα ποιήματα», μετάφραση Ερρίκος Σοφράς, Μεταίχμιο, Αθήνα 2009.

ΜΟΥ ΓΝΕΦΟΥΝ

ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ


NOTTURNO

Κάποιος έχει φύγει από το σπίτι
Κάποιος άλλος περπατάει στο δώμα
Νύχτα και δεν φάνηκεν ακόμα
Το παιδί που μπαίνει απ' το φεγγίτη

Εμπνοές σαλεύουν τις κουρτίνες
Όνειρα κι αράχνες με μουδιάζουν
Τα φεγγάρια ασίγαστα κοάζουν
Γέμισε το δέρμα μου λειχήνες

Ίσκιοι τού ανυπόστατου επιστρέφουν
Κύλησαν νομίσματα στο χώμα
Νούφαρα σου σκέπασαν το σώμα
Δυο τρελοί απ' το ξέφωτο μου γνέφουν

Σαν να ψάχνω κάποιο μονοπάτι
Σαν ν' αναγνωρίζω τα σημάδια
Προχωρώ στ' αδιάλυτα σκοτάδια
Μ' ανοιχτό το μέσα μόνο μάτι



Από την ποιητική συλλογή «Μου γνέφουν», 2000.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΓΛΟΡΙΑ ΕΣΤΕΦΑΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η GLORIA ESTEFAN


CON LOS AÑOS QUE ME QUEDAN

Se que aun me queda una oportunidad
Se que qun no es tarde para recapacitar
Qe que nuestro amor es verdadero
Y con los anos que me quedan por vivir
Demostrare cuanto te quiero

Con los anos que me quedan
Yo vivire por darte amor
Borrando cada dolor
Con besos llenos de pasion
Como te ame por vez primera

Con los anos que me quedan
Te hare olvidar cualquier error
No quise herite mi amor
Sabes que eres mi adoracion
Y lo seras mi vida entera

No puedo imaginar vivir sin ti
No quiero recordar como te perdi
Quizas fue inmadurez de me parte
No te supe querer
Y te aseguro que los anos que me quedan

Los voy a dedicar a ti
Hacerte tan feliz
Que te enamores mas de mi
Yo te amare hasta que muera

Como comprobar que no soy quien fui
El tiempo te dira si tienes fe en mi
Que como yo te ame
Mas nadie
Te podra amar jamas
Dime que no es el final

Se que aun me queda una oportunidad
Se que aun no es tarde para recapaciitar
Se que nuestro amor es verdadero
Y con los anos que me quedan por vivir
Demostrare, cuanto te quiero
Cuanto te quiero

ΤΡΑΚΛ!

GEORG TRAKL


IM ROTEN LAUBWERK VOLL GUITARREN…

Im roten Laubwerk voll Guitarren
Der Mädchen gelbe Haare wehen
Am Zaun, wo Sonnenblumen stehen.
Durch Wolken fährt ein goldner Karren.

In brauner Schatten Ruh verstummen
Die Alten, die sich blöd umschlingen.
Die Waisen süß zur Vesper singen.
In gelben Dünsten Fliegen summen.

Am Bache waschen noch die Frauen.
Die aufgehängten Linnen wallen.
Die Kleine, die mir lang gefallen,
Kommt wieder durch das Abendgrauen.

Vom lauen Himmel Spatzen stürzen
In grüne Löcher voll Verwesung.
Dem Hungrigen täuscht vor Genesung
Ein Duft von Brot und herben Würzen.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Daniela Freitas.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΝΙΝΑ ΛΟΤΣΑΡΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΝΙΝΑ ΛΟΤΣΑΡΗ: Η ΑΣΠΙΔΑ

Η ΘΛΙΨΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΑΣΤΕΙΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ


ΥΠΟΤΑΓΗ

Θα ρθώ κοντά σου πάλι
σαν παιδί που τ’ αγαπούν οι γυναίκες.

Είσαι το πλατύ ποτάμι.

Στην ερημιά σου,
νά ’ρχονται τ’ απόγευμα οι βοσκοί
να πλένουν τη φωνή τους.



Από τη συλλογή «Η θλίψις του προαστίου», 1976.

ΩΣ ΜΑΙΤΡ ΜΕΓΑΛΟΣ

LOUIS ARAGON


ΤΟ ΕΣΧΑΤΟ ΤΩΝ ΜΑΔΡΙΓΑΛΙΩΝ

Επιτρέψτε μου μαντάμ
Να μιλώς ως μαιτρ μεγάλος
Αναντάμ γνωρίζω παπαντάμ
Πως προσβλέπετε στο κάλλος
Σας το λέγω είστε τέλεια
Και δεν είναι πια για γέλια
Ακριβώς ειπείν ιππεύω
   Κι είν’ για κλάματα

Τρόπους θελκτικούς και σάμπως
Της βεντάλιας σας τ΄ ακόντια
Έχετε κυρίας μες σε θάμπος
Σμάλτινο με φίνα δόντια
Και σιωπές που συγκρατούν ακόμη
Τη χαρά στη γκρί σας κόμη
Σα ρολόι είναι οι λόγοι
   Κι είν’ για κλάματα



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΙΟ ΦΩΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ

Μεγάλα εκτυφλωτικά ηλιοτρόπια σ’ έρημους κήπους.
Τα χίλια μάτια του μεσημεριού κίτρινα.
Κίτρινη λάμψη, κίτρινη αδειοσύνη του καλοκαιριού
καίγοντας πέτρες, καλαμπόκια, σώματα. Η ποίηση
τυφλωμένη απ’ το φέγγος, γυρεύει έναν ίσκιο,
φτιάχνει έναν ίσκιο, γίνεται πιο φως.



Από τη συλλογή «Θερινό φροντιστήριο».

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΠΑΜΕΛΑ ΡΟΔΡΙΓΕΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η PAMELA RODRIGUEZ: TU SONRISA

ΡΥΚΕΡΤ!

FRIEDRICH RÜCKERT (1788-1866)


ABENDFEIER

Ein Schein der ew’gen Jugend glänzt
Ins Erdenthal,
Die Höh’n mit Offenbarung kränzt
Der Abendstrahl.

Die Lerche singt der Sonne nach
Von hohem Ort,
Dann wird die Nachtviole wach
Und duftet fort.



Το υλικό της ανάτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου Betty J.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΤΑΛΓΚΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΤΑΛΓΚΑΣ


ΧΑΣΑΠΑΚΙ

Εσύ αν δε με θέλεις και δεν με αγαπάς
τί θες στη γειτονιά μου κι όλο συχνοπερνάς

Ώπα βλάμη δε σε θέλω πια
να μην περάσεις πάλι από τη γειτονιά
χασαπάκι δε σε θέλω πια
να μην περάσεις πάλι από τη γειτονιά

Περνάς, γυρνάς με βλέπεις κι όλο χαμογελάς
νομίζεις δεν το ξέρω πως άλλη αγαπάς

Ώπα βλάμη δε σε θέλω πια
να μην περάσεις πάλι από τη γειτονιά
ώπα βλάμη δε σε θέλω πια
να μην περάσεις πάλι από τη γειτονιά

Το ξέρω πως βρε βλάμη για άλληνε πονείς
μ' εμέ τί θες και παίζεις και να με τυραννείς

Χασαπάκι δε σε θέλω πια
να μην περάσεις πάλι από τη γειτονιά
χασαπάκι δε σε θέλω πια
να μην περάσεις πάλι από τη γειτονιά

Εσύ αν δε με θέλεις και δεν με αγαπάς
μου είπε η μαμά μου στο διάβολο να πας

Βρε χασάπη δε σε θέλω πια
να μην περάσεις πάλι από τη γειτονιά

ΧΑΙΝΤΕΛ: ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ!

GEORG FRIEDRICH HÄNDEL: HALLELUYAH


Τραγουδούν οι Ambrosian Singers.
Διευθύνει ο Charles Mackerras.