ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ


ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ

Άρχισαν τα όργανα, σήκω απ' τη θέση σου
Χόρεψε ζεϊμπέκικο, λύγισε τη μέση σου
Χτύπησε τα πόδια σου πάνω στον ασίκικο σκοπό
Έτσι μου γουστάρεις, έτσι σ' αγαπώ

Άρχισαν τα όργανα το παλιό ντερβίσικο
Να μη μου το χόρευες θα 'τανε αφύσικο
Χόρεψ' το κορίτσι μου, παλαμάκια εγώ θα σου χτυπώ
Έτσι μου γουστάρεις, έτσι σ' αγαπώ

Άρχισαν τα όργανα, το μπουζούκι εργάζεται
Νάτο το κορίτσι μου, σειέται και τινάζεται
Φτου σου κοπελλάρα μου, ε βρε τι μου κάνεις πω-πω-πω
Έτσι μου γουστάρεις, έτσι σ' αγαπώ



Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ.
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος.

ΛΟΥΙ ΣΑΝΤΟΥΡΝ!

LOUIS CHADOURNE (1890-1925)


INCERTITUDE

Calme des nuits sur l'Océan
Étoiles et feux du navire,
Et l'éternel balancement
Des houles et de mon désir.

Qui donc es-tu, maîtresse amère,
Ô volupté de l'abandon ?
Le coeur nourri de tes poisons
N'atteindra jamais sa chimère.

Penché sur ton changeant visage
Où se reflètent tour à tour
La fuite éperdue du voyage
Et le feu lointain de l'amour,

Je cherche la trace ambiguë
Du dieu malin qui me poursuit
Et ne l'ai pas sitôt saisie
Que je l'ai déjà reperdue.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Σάρα Μποντζόρνου. Την ευχαριστούμε πολύ.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΒΑΡΒΑΡΙΤΟ ΔΙΕΣ, Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο BARBARITO DIEZ, Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ


LAS PERLAS DE TU BOCA

Esas perlas que tú guardas con cuidado
en tan lindo estuche de peluche rojo
me provocan nena linda, el loco antojo
de contarlas beso a beso enamorado

Quiero verlas cómo chocan con tu risa
quiero verlas alegrar con ansia loca
para luego arrodillarme ante tu boca
¡ay! pedirle de limosna una sonrisa

Quiero verlas cómo chocan con tu risa
quiero verlas alegrar con ansia loca
para luego arrodillarme ante tu boca
¡ay! pedirle de limosna una sonrisa

ΝΕΟΥ ΦΩΤΟΣ Τ' ΑΓΝΩΣΤΟ ΡΙΓΟΣ

EMILIO BALLAGAS (1908-1954)


Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Στου καθρέφτη την παγωμένη λίμνη
τη μοναξιά όταν χύνω της μορφής μου
βλέπω με πόσο ζήλο η ύπαρξή μου
θέλει απ’ το γέρον άντρα να χωρίσει.

Είναι η μάχη όπου δίχως φόβο αφήνω
το πετσί μου απ’ το κάψιμο οργωμένο,
το φόρεμα το καταμαυρισμένο
του αρχαίου σερπετού που καθρεφτίζω.

Μα αυτή η εικόνα δεν είναι ό,τι ιστορίζω
μήτε και νέου φωτός τ’ άγνωστο ρίγος
παρά η πυρά απ’ το καθαρτήριό μου.

Κι αν το ξεδίπλωυο άγχος μου αντικρύζω,
Είν’ η ψυχή μου αδιαίρετο βασίλειο:
Το οχυρό το ζωσμένο απ’ το Θεό μου.



Μετάφραση: Ηλίας Ματθαίου.
Από το βιβλίο: Ποίηση ισπανόφωνης Αμερικής, Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1987, σελ. 227-228.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο FABRIZIO DE ANDRÈ


CANZONE DELL’AMORE PERDUTO

Ricordi sbocciavan le viole
con le nostre parole
"Non ci lasceremo mai, mai e poi mai",

vorrei dirti ora le stesse cose
ma come fan presto, amore, ad appassire le rose
così per noi

l'amore che strappa i capelli è perduto ormai,
non resta che qualche svogliata carezza
e un po' di tenerezza.

E quando ti troverai in mano
quei fiori appassiti al sole
di un aprile ormai lontano,
li rimpiangerai

ma sarà la prima che incontri per strada
che tu coprirai d'oro per un bacio mai dato,
per un amore nuovo.

E sarà la prima che incontri per strada
che tu coprirai d'oro per un bacio mai dato,
per un amore nuovo.

ΣΑΝ ΚΥΑΝΗ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


ΤΟ ΧΕΡΙ

              Στον Paul Eluard

Ψιλή κραυγή και συνεχώς αποψιλούται
Σαν μίσχος μιας νεάνιδος στον άνεμο
Φεύγουν τα πέταλά της ένα-ένα
Μέσ’ στην ανταύγεια του φουστανιού της.

Η ρώμη τέτοιου πάθους πια δεν χάνεται
Μένει δεμένη στις ψυχές των φορεμάτων
Μεσ’ στα γαλάζια βλέφαρα και την λευκή την μπλούζα
Που φάνταξε σαν κυανή πριν γίνει στεναγμός.

ΚΑΙ ΠΑΡΕ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΡΑΒΑ ΣΤΟ ΚΑΛΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ


ΑΤΑΚΤΗ

Ήθελα να σ’ αντάμωνα
να σού ’λεγα καμπόσα,
κι αν δε σου γύριζα το νου
αχ... να μού ’κοβαν τη γλώσσα.

Δε σε θέλω, δε σε θέλω,
πια δε σ’ αγαπώ.
Δε σε θέλω και πάρε και δρόμο
και τράβα στο καλό.

Μου τό ’πανε οι μάγισσες
κι όλες οι καφετζούδες,
μου τό ’πε μια απ’ την Αίγυπτο
αχ... με τις φαρδιές πλεξούδες.

Δε σε θέλω, δε σε θέλω,
πια δε σ’ αγαπώ.
Δε σε θέλω και πάρε και δρόμο
και τράβα στο καλό.

Και τί δεν έκανα για σε
για να σε διορθώσω,
μα εσύ ’σαι τόσο άταχτη
αχ... φύγε για να γλιτώσω.

Δε σε θέλω, δε σε θέλω,
πια δε σ’ αγαπώ.
Δε σε θέλω και πάρε και δρόμο
και τράβα στο καλό.


Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Μάρκος Βαμβακάρης.

ΓΑΜΟΝΕΔΑ!

ANTONIO GAMONEDA


PAVANA

El mirlo en la incandescencia de tus labios se extingue.
Yo siento en ti grandes heridas y te desnudas en mis fuentes.
Se extingue el mirlo en las alcobas blancas donde soy ciego,
donde, algunas veces, suenan en ti grandes campanas.

Ha venido tu lengua; está en mi boca
como una fruta en la melancolía.
Ten piedad en mi boca: liba, lame,
amor mío, la sombra.

Existe el mar en las ciudades blancas,
coágulos en el aire dulcemente sangriento,
sábanas en la serenidad.
Existen los perfumes inguinales, lenguas en las heridas femeninas
y el corazón está cansado.
Entra con tus campanas en mi casa, pastora ciega, sin embargo,
como si no tuviera la dulzura su fin aún en las ciudades blancas.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Elena Santarelli.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΩΛΜΑΝ ΜΠΡΑΔΕΡΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ALLMAN BROTHERS


IN MEMORY OF ELIZABETH REED

Say you want to be a rolling stone
Get your sail out in the wind
Get out on the highway and let 'er roll on
Roll on back to someplace you ain't never been
Hey, hey

When I was younger I was hard to hold
Seem like I was always goin'
Which ever way the wind would blow
Now that travelin' spirit calls me again

Callin' me back to where it all begins

Moon rise and sun go down
Turn my whole world around
Little star up in the sky
Tell my sweet baby please don't cry
Please don't cry

Moon rise and sun go down
Turn my whole world around
Little star up in the sky
Tell my sweet baby please don't cry
Please don't cry

Travel out across the burnin' sand
Cross the ocean to some distant land
We'll reach the end we'll all be singin'
and we'll all be friends
Back where it all begins

Back where it all begins

ΕΣΤΙΑ ΑΡΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΗΣ ΔΡΟΣΙΑΣ

PAUL ELUARD


ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΦΑΝΗ ΛΕΞΗ

Στην πρώτη διάφανη λέξη στο πρώτο της σάρκας σου γέλιο
Ο δρόμος ο βαρύς αφανίζεται
Και αμέσως διαφαίνονται όλα εκ νέου.

Το άνθος το δειλό το άνθος που ’μεινε χωρίς αέρα
Ουρανού νυχτερινού
Τα χέρια μες στους πέπλους της ανεπιττηδειότητας
Του μικρού παιδιού τα χέρια.

Στην όψη σου εγέρθησαν τα μάτια στη γη χάραξε η μέρα
Η πρώτη-πρώτη κλεισμένη νιότη στεγανή
Η μόνη αληθινή η μόνη ηδονή.

Εστία χωμάτινη εστία αρωμάτων και καλής δροσιάς
Χωρίς ηλικία άνευ λόγου δίχως δεσμά.

Η λήθη στερημένη δια παντός των ίσκιων τα έθη
Εδέθη ελύθη.




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΚΤΕΙ ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΧΩΜΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ

Έτσι που σμίξαν τα σπαθιά και τα χαρτιά, δυό στίχοι στο ίδιο
  το τραγούδι,
μετράει κι ο στίχος του λαού το μπόι, όπως μετράει το μπόι
  της ομορφιάς κι η σπάθα
μέσα στο φως ομοιοκαταληκτεί ουρανός και χώμα
σπαθί και πένα παίρνουν βόλια απ’ την ποδιά της λευτεριάς
παίρνουν απ’ την ποδιά της άνοιξης το πράσινο
και γράφουν με ήλιο στο ντουβάρι της νυχτιάς: είμαι άνθρωπος.
Μιά λέξη ανάβοντας το λύχνο πάνου απ’ τον καημό μας
λέξη προσάναμμα καρδιάς καρδιά προσάναμμα της θάλασσας
μιά λέξη ξεκλειδώνοντας το μόχτο μας με το κλειδί του
  αποσπερίτη
μιά λέξη που μαζεύει γύρω της πλατάνια και λιακάδες κι άρματα
όπως μαζεύει η μάννα τα παιδιά της γύρω απ’ το σκαμνί της –
δεν είναι πια μακριά το πρωί που δοξάζει τα δέντρα μας
κι είναι σιμά το στόμα σου που λέει την ίδια ελπίδα σε μιάν
  άλλη γλώσσα
στον ίδιο δρόμο το ίδιο σήμα του ήλιου που γεννάει φωτιά
  και χρώμα
το ίδιο σημάδι ανάμεσα στα φρύδια μας σα χαραμάδα φως
  σ’ ένα κλεισμένο σπίτι
σα μιά σπαθιά ουρανός πάνου στο θάνατο
σαν αυλακιά στη σκληρή γη απ’ τ’ αλέτρι της περφάνιας.
Σ’ ανταμώσαμε από πριν στο ίδιο σφίξιμο των δοντιών
στην ίδια φωτιά στην ίδια σκανδάλη στον ίδιο στόχο
στην ίδια σιδερογραμμή Παρίσι-Αθήνα ανάμεσα στα χαμομήλια
  και στους σκοτωμένους
στο ίδιο θαλασσινό φανάρι που δε συχωρνούσε τη φουρτούνα
στο ίδιο κομμένο χέρι που ποτές δε φώναξε: έλεος.
Όταν ανέβαινες απ’ την πρωτεύουσα της θλίψης στ’ αετοράχια
  της δόξας
μ’ ένα φεγγάρι σαν ξερό παξιμάδι στην τσέπη σου
με το μολύβι σου καρφωμένο στην καρδιά του χάρου
με το φιλί του λαού σου στ’ αψηλό σου κούτελο
ξάγρυπνος πάντα ανάβοντας στου γαλαξία τη φλόγα το
   τσιγάρο σου
σαν το βιγλάτορα πάμω απ’ τους άφωνους στρατιώτες
  που κρεμάν στον ώμο τις αρβύλες τους
και παν ξυστά στον τοίχο μ’ ανοιχτά του ντουφεκιού τους
  τα ρουθούνια να μυρίσουν τον αγέρα
οι λαοί σε ξέραν και σε φώναζαν με τ’ όνομά τους
όπως η αυγή φωνάζει: σ’ αγαπώ, κι όπως το βράδυ
  λέει: θυμήσου.
Σε ξέραμε από πριν δίπλα στη λέξη ζεστασιά δίπλα στη λέξη
  εμπιστοσύνη
μαζί με τους διακόσους μας μαζί με την Ηλέκτρα
ένα καινούργιο αστέρι κρεμασμένο ανάμεσα στα
  κυπαρίσσια μας
σαν του ήρωα το χαμόγελο μεσ’ απ’ τις λόγχες του εκτελεστικού
  αποσπάσματος
ένα ψωμί σταρένιο στο τραπέζι του φτωχού
ένα σπαθί στης λεβεντιάς το χέρι

                    ΑΘΗΝΑ, 22.5.46


Το ποίημα του Γιάννης Ρίτσου για τον Paul Eluard πρωτοδημοσιεύθηκε στα «Ελληνικά Γράμματα», αρ. 44, 1 Ιουνίου 1946, σελ. 161.
Περιλαμβάνεται στο βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Συντροφικά τραγούδια», 3η έκδοση συμπληρωμένη, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1988, σελ. 57-58.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΜΑΡΙΟ ΝΤΕΛ ΜΟΝΑΚΟ

Ο MARIO DEL MONACO ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ GIOACCHINO ROSSINI


LARGO AL FACTOTUM DELLA CITTÀ

Largo al factotum della città, largo
Presto a bottega che l'alba è già, presto
Ah, che bel vivere, che bel piacere, che bel piacere
per un barbiere di qualità! di qualità!
Ah, bravo Figaro!
Bravo, bravissimo! bravo!
Fortunatissimo per verità! bravo!
Pronto a far tutto,
la notte e il giorno
sempre d'intorno in giro sta.
Miglior cuccagna per un barbiere,
vita più nobile, no, non si da.
Rasori e pettini
lancette e forbici,
al mio comando
tutto qui sta.
V'è la risorsa,
poi, del mestiere
colla donnetta... col cavaliere...
colla donnetta... col cavaliere...
Tutti mi chiedono, tutti mi vogliono,
donne, ragazzi, vecchi, fanciulle:
Qua la parrucca... Presto la barba...
Qua la sanguigna...
Presto il biglietto...
Qua la parrucca, presto la barba,
Presto il biglietto, ehi!
Figaro! Figaro! Figaro!, ecc.
Ahimè, che furia!
Ahimè, che folla!
Uno alla volta, per carità!
Ehi, Figaro! Son qua.
Figaro qua, Figaro là,
Figaro su, Figaro giù,
Pronto prontissimo son come il fulmine:
sono il factotum della città.
Ah, bravo Figaro! Bravo, bravissimo;
a te fortuna non mancherà.

ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ!

IDEA VILARIÑO (1920-2009)


CUANDO UNA BOCA SUAVE BOCA DORMIDA BESA...

Cuando una boca suave boca dormida besa
como muriendo entonces,
a veces, cuando llega más allá de los labios
y los párpados caen colmados de deseo
tan silenciosamente como consiente el aire,
la piel con su sedosa tibieza pide noches
y la boca besada
en su inefable goce pide noches, también.
Ah, noches silenciosas, de oscuras lunas suaves,
noches largas, suntuosas, cruzadas de palomas,
en un aire hecho manos, amor, ternura dada,
noches como navíos...
Es entonces, en la alta pasión, cuando el que besa
sabe ah, demasiado, sin tregua, y ve que ahora
el mundo le deviene un milagro lejano,
que le abren los labios aún hondos estíos,
que su conciencia abdica,
que está por fin él mismo olvidado en el beso
y un viento apasionado le desnuda las sienes,
es entonces, al beso, que descienden los párpados,
y se estremece el aire con un dejo de vida,
y se estremece aún
lo que no es aire, el haz ardiente del cabello,
el terciopelo ahora de la voz, y, a veces,
la ilusión ya poblada de muertes en suspenso.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η νέα φίλη του ιστολογίου κ. Teresa Moore.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΠΑΝΤΑ ΣΚΑΛΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η BANDA SCALA: EL MINESTRUN & L’UVA FOGARINA

ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ (1970)


ΤΟ ΑΒΑΡΕΣ ΠΟΙΗΜΑ

υπάρχει ένα πουλί που
τις νύχτες δεν κατεβαίνει ποτέ
να κοιμηθεί στα δέντρα
   αυτό κοιμάται με κλειστά φτερά
   ακίνητο στο κέντρο του αέρα

Δεν το κρατάει κανείς από ψηλά

όσο είναι μέρα, κουράζεται πετώντας
χτυπά με βία τα φτερά·    γιατί
   τα πόδια του έμειναν στ’ αυγό, δεν έχει
   που να ξέρει ότι άλλοι πατάνε κιόλας
   έτσι, χτυπά με βία τα φτερά

όμως τις νύχτες βαλσαμώνει
κοιμάται κάθετο
κι είναι μικρή όρθια κάσα
   μα δεν πατάει, μπορείς να το πεις
Και ξαπλωμένο

Τη μέρα πετάει πάλι



Από το βιβλίο: Βασίλης Αμανατίδης, «Υπνωτήριο», Εκδόσεις Εντευκτηρίου, Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 39.