ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

ATTILIO BERTOLUCCI

ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

Κι έρχεται καιρός που η όψη σου

ωριμάζει πιο γλυκά, το πρόσωπό σου

σημαδεύεται από κάτι μαυράκια όπως τ’ άνθη

που αγαπάς, τα γαρύφαλλα και τα γεράνια

την άνοιξη εδώ πέρα τη μουλιασμένη.

Έχουν πια περάσει τα χρόνια, και στον πρασινισμένο τώρα

απ’ τη μούχλα σοβά φως και σκιά

φιλιούνται, τούτη την ώρα που αλλάζει

με τόση μα τόση απελπισμένη τρυφερότητα

του αποχαιρετισμού ο παρατεταμένος χρόνος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΑΧΤΙΔΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ

[Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΑΧΤΙΔΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ]

Η κίτρινη αχτίδα του φθινόπωρου

ζωγραφίζει το μουσκεμένο δάσος

πόση ευγένεια παλαιϊκιά πόσο πάθος

Έρημος ακούω εδώ τη δροσιά

να μιλάει ο αχός του κόσμου

Χρωματισμένα σύννεφα χρυσαφιά λυωμένα

ξεπροβοδούν έναν ήλιο νεκρό πέρα στην άφωνη δύση

Έρχεται: – το κρυερό σουρούπωμα

οι σκιεροί χρωματισμοί

το νύχτιο σιωπηλό περπάτημα των άστρων

Από το βιβλίο: Αναστάσιος Δρίβας, «Τα έργα», φιλολογική επιμέλεια Ευριπίδης Γαραντούδης & Μαίρη Μικέ, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2012, σελ.276.

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

ΠΑΝΩ ΣΤ'  ΑΡΓΥΡΟ ΣΚΑΜΝΙ

Πάνω στ' αργυρό σκαμνί
θρονιασμένη νια στα μαύρα
κι όλο πλέκει σιωπηλή
με χρυσάφι δυο γαϊτάνια

Πέρασε του Ρήγα ο γιος
και του Βασιλιώς τ' αγγόνι
δυο λεφούσια από μπρος
και την πέρδικα ζυγώνει

Πλέκε τα και κρώσαινέ τα
δώδεκα λογιώ κάνε τα
σε κανένα μη τα δώσεις
κι ύστερα το μετανιώσεις

Δως μου τα για χίλια γρόσα
κι άμα θέλεις κι άλλα τόσα
δως μου τα να σε θυμάμαι
τις βραδιές που δεν κοιμάμαι

Δε μου τα δωκες με γρόσα
μ' εκατό και με διακόσα
μα τα δίνεις σαν ορίσω
πιο σιμά και σε φιλήσω

Στίχοι: Γιάννης Κακουλίδης.

Μουσική: Χριστόδουλος Χάλαρης.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΟΖΑ ΜΠΑΛΙΣΤΡΕΡΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ROSA BALISTRERI: MATRI C'AVITI FIGGHI A LA BADIA

Ο ΦΟΒΟΣ

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΚΑΠΛΑΝΗ (1961)

Ο ΦΟΒΟΣ

Υπόγειος κόσμος της σύγχρονης λήθης

φώτα εκτυφλωτικά

συσκοτίζουν τις διαδρομές των ονείρων

στάζουν τα απόνερα

από τη σοφίτα της ιστορίας

μια ψιλή βροχή

στα πρόσωπα της νεότητας

νήματα αμέτρητα σε πολύπλοκους συνδυασμούς

το καλειδοσκόπιο φωτίζει

κάθε φορά διαφορετική επιφάνεια

η φωνή του ζώου στα ερείπια

ένα κρυπτογράφημα του όλου

στροβιλίζεται αδιάκοπα η σφαίρα

το κέντρο παντού

αόρατη η περιφέρεια

το αλφάβητο του κόσμου ασύλληπτο

ο φόβος του φωτός

δυναμώνει τους προβολείς

παραμορφώνει τα χρώματα

βήματα αντίλαλοι

το χθες ο έρωτας οι νεκροί

ο σφυγμός του χρόνου

σιωπή

τα ακροδάχτυλα στο σώμα ψηλαφούν

τον ανεπαίσθητο χτύπο

από το κοινό κέντρο

την τελική λέξη

απ’ όλους τους φθόγγους

όλους τους συνδυασμούς

σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου

αίφνης ο ήχος της ρωγμής

το σεντούκι αποκαλύπτει

σύμβολα φυλαχτά

οιονεί σχήματα πιθανών κόσμων

η ζωή συνεχίζεται

τώρα πια αλλιώς.

Από το βιβλίο: Βικτωρία Καπλάνη, «Η άγνωστη φίλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 46-47.

ΧΟΣΕ ΕΜΙΛΙΟ ΠΑΤΣΕΚΟ!

JOSÉ EMILIO PACHECO (1939-2014)

DICHTERLIEBE

La poesía tiene una sola realidad: el sufrimiento.
Baudelaire lo atestigua, Ovidio aprobaría
afirmaciones semejantes.
Y esto por otra parte garantiza
la supervivencia amenazada de un arte
que pocos leen y al parecer
muchos detestan,
como una enfermedad de la conciencia, un regazo
de tiempos anteriores a los nuestros,
cuando la ciencia cree disfrutar
del monopolio entero de la magia. 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1990 ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΣΙΩΠΗ

Όταν οι άνθρωποι έγιναν μουγκοί, τότε κατάλαβες

πως είχαν μάθει πια την αλήθεια ή, τουλάχιστον,

είχαν εγγίσει εκείνη την κρυφή περηφάνια

να μην επαναλαμβάνουν το αποστηθισμένο ψεύδος.

Τα βράδια κάθονται στα σκοτεινά, μες στο σπίτι,

έχοντας και τα δυο τους πόδια σε μια πήλινη λεκάνη

με χλιαρό νερό, κι ακούγοντας έξω να περνάει

το παλιό τραίνο στην ώρα του, φορτωμένο βαρέλια,

σακιά τσιμέντο, σιδερόβεργες, ψυγεία, στρατιώτες

και μια τεράστια φάλαινα κομμένη σε ίσα κομμάτια.

            Αθήνα, 17.IV.71

Από την ποιητική συλλογή «Θυρωρείο» (1971).

Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Ι, Κέδρος, Αθήνα 1989, σελ. 354.