ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΠΑΡΤΙΖΑΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΖΕΡΜΑΙΝ ΣΑΜΠΛΟΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η GERMAINE SABLON

LE CHANT DES PARTISANS

Ami, entends-tu le vol noir des corbeaux sur nos plaines ?
Ami, entends-tu les cris sourds du pays qu'on enchaîne ?
Ohé partisans, ouvriers et paysans, c'est l'alarme !
Ce soir l'ennemi connaîtra le prix du sang et des larmes.
Montez de la mine, descendez des collines, camarades,
Sortez de la paille les fusils, la mitraille, les grenades ;
Ohé les tueurs, à la balle et au couteau tuez vite !
Ohé saboteur, attention à ton fardeau, dynamite ...
C'est nous qui brisons les barreaux des prisons, pour nos frères,
La haine à nos trousses, et la faim qui nous pousse, la misère.
Il y a des pays où les gens au creux des lits font des rêves
Ici, nous, vois-tu, nous on marche et nous on tue, nous on crève.
Ici chacun sait ce qu'il veut, ce qu'il fait, quand il passe ;
Ami, si tu tombes, un ami sort de l'ombre à ta place.
Demain du sang noir séchera au grand soleil sur les routes,
Chantez, compagnons, dans la nuit la liberté nous écoute.
Ami, entends-tu les cris sourds du pays qu'on enchaîne ?
Ami, entends-tu le vol noir des corbeaux sur nos plaines ?
Oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh...

Στίχοι: Maurice Druon & Joseph Kessel.
Μουσική: Anna Marly.
Τραγούδι του 1943.

ΧΕΡΑΡΔΟ ΔΙΕΓΟ!

GERARDO DIEGO (1896-1987)

ROMANCE DEL DUERO

Río Duero, río Duero,
nadie a acompañarte baja;
nadie se detiene a oír
tu eterna estrofa de agua.
Indiferente o cobarde,
la ciudad vuelve la espalda.
No quiere ver en tu espejo
su muralla desdentada.
Tú, viejo Duero, sonríes
entre tus barbas de plata,
moliendo con tus romances
las cosechas mal logradas.
Y entre los santos de piedra
y los álamos de magia
pasas llevando en tus ondas
palabras de amor, palabras.
Quién pudiera, como tú,
a la vez quieto y en marcha
cantar siempre el mismo verso
pero con distinta agua.
Río Duero, río Duero,
nadie a estar contigo baja,
ya nadie quiere atender
tu eterna estrofa olvidada,
sino los enamorados
que preguntan por sus almas
y siembra en tus espumas
palabras de amor, palabras.

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Manuela Arcuri.

Ο ΧΟΡΧΕ ΟΡΤΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΡΟΔΟΛΦΟ ΒΙΑΧΙ

Ο JORGE ORTÍZ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ RODOLFO BIAGI: TRENZAS

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΚΑΝΟΥΝ...

... οι Τροϊκανοί με την αρωγή των νεογερμανοτσολιάδων και των νεοδωσίλογων: μας λήστευαν και εξακολουθούν να μας ληστεύουν το χρήμα και τον πλούτο μας για να έχουν εκείνοι.

ΧΑΡΑΜΑΤΑ Η ΩΡΑ ΤΡΕΙΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η ΕΛΛΗ ΠΕΤΡΙΔΟΥ

ΧΑΡΑΜΑΤΑ Η ΩΡΑ ΤΡΕΙΣ

Χαράματα η ώρα τρεις
θα ρθώ να σε ξυπνήσω
κρυφά από τη μάνα σου να σε χαρώ
να βγείς να σου μιλήσω

Δε θα μας δει άλλος κανείς
μόνο το φεγγαράκι
έβγα στο παραθύρι σου να σε χαρώ
και δωσ’ μου ένα φιλάκι

Την μυστική αγάπη μας
κρυφά να την κρατήσεις
χίλια που να σου τάξουνε να σε χαρώ
να μην την μαρτυρήσεις

ΔΥΟ ΔΙΔΥΜΑ ΣΟΝΕΤΤΑ

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ

Είσ’ έμμορφη σεμνή χωριατοπούλα
Και στον ανθό της νιότης λουλουδίζεις,
Δροσερή και γελούμενη ροδίζεις,
Όπως στον ουρανό ροδίζ’ η αυγούλα.

Καθώς μες στο τριαντάφυλλο η δροσούλα,
Όμοια λάμπει το δάκρυ σου αν δακρύζεις,
Σα νύφη στο χορό γλυκογυρίζεις
Και καμαρώνεις σαν βασιλοπούλα.

Όλοι αντάμ’ ας φιλούν οι άλλοι μία
Γριά φτιασιδωμένη, άσχημη, κρύα,
Που κλαίει τα μαραμένα της τα νιάτα.

Εγώ σέν’ αγαπώ, σέν’ αγκαλιάζω.
Αν τη φωνή σου ακούσω, αναγαλλιάζω.
Λύνομαι στα φιλιά σου τα δροσάτα.

****************************

ΕΙΣ ΤΗ ΜΙΝΝΑ

Τί με νοιάζει πως είναι κελνερίνα,
Αν μ’ όλη την καρδιά της μ’ αγαπάει,
Αν τα στήθη της άσπρα είναι σαν κρίνα,
Αν σαν τα Χερουβίμ χαμογελάει;

Σαν ο τυφλός που ξάφν’ ουράνι’ αχτίνα
Το μαύρο σκότος γύρω του σκορπάει,
Όμοια κι εγώ θαμπώνομαι από κείνα
Τα δυό της μαύρα μάτια, αν με τηράει.

Άμε χάσου, ξερή Φιλολογία,
Γριά φτιασιδωμένη, άσχημη, κρύα,
Που ώ τώρα το μυαλό μου έχεις τυφλώσει.

Την εμμορφιά την κλασική σπουδάζω,
Όταν γλυκά την Μίννα μου αγκαλιάζω,
Όταν η Μίνα ένα φιλί μου δώσει.

Από το βιβλίο: Λορέντζου Μαβίλη «Τα ποιήματα», φιλολογική επιμέλεια Γιώργος Γ. Αλισανδράτιος, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 1990, σελ. 60-61.
Σημειώνεται ότι εδώ η ορθογραφία έχει προσαρμοστεί σε νεώτερα δεδομένα.

ΡΟΚΕ ΔΑΛΤΟΝ!

ROQUE DALTON

COMO TÚ

Yo como tú
amo el amor,la vida,el dulce encanto
de las cosas,el paisaje
celeste de los días de enero.
También mi sangre bulle
y río por los ojos
que han conocido el brote de las lágrimas.
Creo que el mundo es bello,
que la poesía es como el pan,de todos.
Y que mis venas no terminan en mí
sino en la sangre unánime
de los que luchan por la vida,
el amor,
las cosas,
el paisaje y el pan,
la poesía de todos.

Ο ΡΟΒΕΡΤΟ ΡΟΥΦΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΚΑΡΛΟΣ ΔΙ ΣΑΡΛΙ

Ο ROBERTO RUFINO ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ CARLOS DI SARLI: TRISTEZA MARINA

Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΠΑΡΙΣ ΣΤΟΚΟΛΩΦ

Ο Борис Штоколов ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Фёдор Тютчев

Версия для печати

Я встретил вас — и все былое
В отжившем сердце ожило;
Я вспомнил время золотое—
И сердцу стало так тепло...

Как поздней осени порою
Бывают дни, бывает час,
Когда повеет вдруг весною
И что-то встрепенется в нас, —

Так, весь обвеян дуновеньем
Тех лет душевной полноты,
С давно забытым упоеньем
Смотрю на милые черты...

Как, после вековой разлуки,
Гляжу на вас, как бы во сне,—
И вот — слышнее стали звуки,
Не умолкавшие во мне...

Тут не одно воспоминанье,
Тут жизнь заговорила вновь, —
И то же в вас очарованье,
И та ж в душе моей любовь!...

ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ

«ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ»

Το δείλι σέρνεται κι αλλάζει πάλι δέρμα
μες τις ψυχές μας, απαρνιέται όλα ξανά
τα χρώματά του – κι απομένουμε στεγνά
τοπία χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα.

Γρίφοι λυμένοι και ξανά μπλεγμένοι
χτυπιόμαστε όλη μέρα σαν τυφλοί
για μια καλύτερη θεσούλα στο κλουβί
κι όλο βρισκόμαστε σφιχτότερα δεμένοι.

Στα λόγια σπάταλοι, φιλάργυροι όμως στο αίμα
κάναμε χάος το τοσοδά μας το μυαλό
– ο φόβος είναι θερμοκήπιο καλό,
ανθίζει σ’ όλες του τις ποικιλίες το ψέμα...

Ακούς και δεν γνωρίζεις τ’ όνομά σου,
κρυώνει η μοίρα που παλιά σού ’χε δοθεί
– σε ποιές λοιπόν παγίδες έχουμε συρθεί;
Μέγα κακό είναι ν’ αρνηθείς τ’ ανάστημά σου.

Δεν είναι ο κόσμος πείραμα στους τρόμους
του απείρου, όχι, δεν είναι δοκιμή.
Μπορείς να σέρνεσαι μιά ολόκληρη ζωή
υπογραφή δειλή μέσα στους δρόμους;

Θα ’ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
μιά πίστη, έναν αγώνα, μιά κραυγή
– άνθρωποι που πεθάναν δίχως μιά αμυχή,
άνθρωποι που «διελύθησαν ησύχως...».

Από την ποιητική συλλογή: «Η ομίχλη του μεσημεριού» (1959)
Από το βιβλίο: Βύρων Λεοντάρης, «Ψυχοστασία (ποιήματα 1949-1976)», ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 1983, σελ. 112.

ΘΡΥΛΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ αφιερωμένη στον Δημήτρη

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL

HAVE YOU EVER SEEN THE RAIN?

Someone told me long ago
There's a calm before the storm
I know;
It's been comin' for some time.
When it's over so they say
It'll rain a sunny day
I know;
Shinin' down like water.

CHORUS:
I want to know
Have you ever seen the rain?
I want to know
Have you ever seen the rain
Comin' down on a sunny day?

Yesterday and days before
Sun is cold and rain is hard
I know;
Been that way for all my time.
'Til forever, on it goes
Through the circle, fast and slow,
I know;
It can't stop, I wonder.

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ!

OCTAVIO PAZ

CUERPO A LA VISTA

Y las sombras se abrieron otra vez
y mostraron su cuerpo:
tu pelo, otoño espeso, caída de agua solar,
tu boca y la blanca disciplina
de tus dientes caníbales,
prisioneros en llamas,
tu piel de pan apenas dorado
y tus ojos de azúcar quemada,
sitios en donde el tiempo no transcurre,
valles que sólo mis labios conocen,
desfiladero de la luna que asciende
a tu garganta entre tus senos,
cascada petrificada de la nuca,
alta meseta de tu vientre,
playa sin fin de tu costado.

Tus ojos son los ojos fijos del tigre
y un minuto después
son los ojos húmedos del perro.
Siempre hay abejas en tu pelo.
Tu espalda fluye tranquila bajo mis ojos
como las espalda del río a la luz del incendio.

Aguas dormidas golpean día y noche
tu cintura de arcilla
y en tus costas,
inmensas como los arenales de la luna,
el viento sopla por mi boca
y un largo quejido cubre con sus dos alas grises
la noche de los cuerpos,
como la sombra del águila la soledad del páramo.

Las uñas de los dedos de tus pies
están hechas del cristal del verano.
Entre tus piernas hay un pozo de agua dormida,
bahía donde el mar de noche se aquieta,
negro caballo de espuma,
cueva al pie de la montaña que esconde un tesoro,
boca de horno donde se hacen las hostias,
sonrientes labios entreabiertos y atroces,
nupcias de la luz y la sombra,
de lo visible y lo invisible
(allí espera la carne su resurrección
y el día de la vida perdurable).

Patria de sangre,
única tierra que conozco y me conoce,
única patria en la que creo,
única puerta al infinito.