ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΟΥΡΟΛΟ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO MUROLO


DESIDERIO

Tenevo na chitarra e s'è scurdata,
na piantulélla 'e rose e s'è appassuta...
Tenevo a te, funtana 'e chesta vita,
e mo, st'ammore mio, se more 'e sete...

Desiderio!
Desiderio 'e stu core...
primmo e ùrdemo ammore,
ca more cu me!
Si' na spina,
si' turmiento, si' pena...
ma io nun voglio a nisciuna,
io desidero a te.

Comm'a nu sciore, 'e ffronne, a una a una,
da 'o core mio, sceppaste cu sti mmane...
Faje mille 'nfamitá...ma io te perdono,
pecché nun campo senza stu veleno!

Desiderio!
Desiderio 'e stu core...

Σ’ ΕΧΩ ΤΟΣΟ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ

ROBERT DESNOS


Σ’ ΕΧΩ ΤΟΣΟ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ

Τόσο σ’ έχω ονειρευτεί
μα τόσο σ’ έχω ονειρευτεί
που χάνεις και το πόσο πραγματική είσαι.
Νά ’ν’ άραγε καιρός ακόμα για να φτάσω
     το σώμα τούτο το ολοζώντανο
και να φιλήσω στο στόμα αυτό τη γέννηση
     της φωνής που τόσο αγαπάω;

Τόσο μα τόσο σ’ έχω ονειρευτεί
που τα χέρια μου εθισμένα τον ίσκιο σου να σφίγγουν
έρχονται και σταυρώνονται στο στήθος μου
χωρίς νά ’χουν διπλωθεί γύρω απ’ το κορμί σου, ίσως.
Και μπροστά στην απτή παρουσία αυτού που με στοιχειώνει
και με κυβερνά εδώ και μέρες εδώ και χρόνια τώρα
θα εγινόμουνα κι εγώ το δίχως άλλο ίσκιος.
Ω ζυγοί εσείς των αισθημάτων!

Τόσο μα τόσο σ’ έχω ονειρευτεί
που αναμφίβολα δεν μένει πια καιρός για να ξυπνήσω.
Κοιμάμαι ορθός, με το σώμα εκτεθειμένο
     σ’ όλες της ζωής τις παρουσίες
και του έρωτα και τις δικές σου, και είσαι η μόνη
     που σήμερα μετράει για μένα·
θα μπορούσα πιο λίγο να σ’ αγγίξω το μέτωπό σου και τα χείλη
απ’ ό,τι τα πρώτα χείλη που τυχόν θα απαντούσα
     και το πρώτο τυχόν μέτωπο.

Τόσο μα τόσο σ’ έχω ονειρευτεί,
τόσο μα τόσο έχω περπατήσει, μιλήσει, κοιμηθεί
     παρέα με το φάντασμά σου
που ίσως δεν μου μένει πια –και παραταύτα– πάρεξ
νά ’μαι φάντασμα στων φαντασμάτων τη χορεία και
μάλλον ίσκιος εκατό φορές πιο πάνω από τον ίσκιο
     που βαδίζει και
θα περπατάει χαρούμενος στο δίσκο πάνω τον ηλιακό
     όλης της ζωής σου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ROSA BALISTRERI: A CURUNA

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΝΕΛΛΥ ΒΑΣΚΕΣ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η NELLY VÁZQUEZ


MENTIRA

Vos, sabés que fuiste para mí
la luz de mi cabeza alocada,
el porqué de mi pobre vivir
que vos alimentaste de amor...
Muñequita de trapo
que yo adoré santamente
y fingías quererme...
¡Mentira, mentira! ¡No tiene perdón!

Me pregunto cuáles son
las causas por que vos
quebraste mi felicidad,
por qué razón fatal
vos me causaste tanto mal...
No te vengo a mendigar
cariños que tal vez
a otros le entregaste
como a mí,
ni me arrepiento
de haberte querido así.

Y pensar que yo te vi llorar
de amor entre mis brazos de hombre,
que escuché jurarme tu querer
por todo lo más grande que hay,
por tu santa viejita,
que Dios la tenga en la gloria...
¡Y eran todas mentiras,
mentiras, mentiras de mala mujer!


Στίχοι: Celedonio Esteban Flores.
Μουσική: Francisco Pracánico.

Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΩΝ ΠΕΠΕΙΡΑΜΕΝΩΝ ΤΖΟΚΕΫ

JAN SKÁCEL


Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΩΝ ΠΕΠΕΙΡΑΜΕΝΩΝ ΤΖΟΚΕΫ

Ο αλογίσιος ιδρώτας μοσχοβόλησε σαν τους θάμνους
του μαύρου φραγκοστάφυλου και το χαντάκι γεμάτο νερό
πλησιάζει γοργά.

Κι οι έπιβάτες που η σκέψη του θανάτου
μούδιασε στις φτέρνες τους
επαναλαμβάνουν με το νου τους τον κανόνα:

«Πρώτα πρώτα πρέπει να πετάξεις πάνω από το εμπόδιο την καρδιά σου».

Πολλοί κάνουν έτσι,
κι όταν πηδήσουν καμαρωτά το χαντάκι,
δεν προφταίνουν να κοιτάξουν πίσω τους.
Ο καιρός προς τα πίσω είναι στην απαγορευμένη κατεύθυνση.

Στις κερασιές εν τω μεταξύ τινάζεται το αίμα και το φονικό
ανεμίζει σα λάβαρο.
Η κούρσα τελειώνει και το καλοκαίρι τέλειωσε κι αυτό.
Άρχισε πάλι ένα ήρεμο, κάπως πιο μουντό φθινόπωρο.
Κι οι καβαλάρηδες που πήδησαν το εμπόδιο γυρίζουν
σε κείνο το μέρος
όπου πέταξαν την καρδιά τους προς τα εμπρός
και με σκυμμένο το κεφάλι ψάχνουν ανάμεσα στα χόρτα.

Ίσως βρεθεί. Ίσως και όχι.



Μετάφραση: Κάρολος Τσίζεκ.
Δημοσιευμένο στη διεύθυνση http://kopanatzis.blogspot.com/

Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ ΚΑΙ ΣΠΗΛΙΟ ΜΕΝΤΗ

Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ ΚΑΙ ΣΠΗΛΙΟ ΜΕΝΤΗ: ΦΤΩΧΟΠΟΑΙΔΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΑΡΛΟΣ ΔΑΝΤΕ

Ο CARLOS DANTE ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ALFREDO DE ANGELIS: PREGONERA

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ!

VICTOR HUGO (1802-1885)


ELLE ÉTAIT DÉCHAUSSÉE, ELLE ÉTAIT DÉCOIFFÉE

Elle était déchaussée, elle était décoiffée,
Assise, les pieds nus, parmi les joncs penchants ;
Moi qui passais par là, je crus voir une fée,
Et je lui dis : Veux-tu t'en venir dans les champs ?

Elle me regarda de ce regard suprême
Qui reste à la beauté quand nous en triomphons,
Et je lui dis : Veux-tu, c'est le mois où l'on aime,
Veux-tu nous en aller sous les arbres profonds ?

Elle essuya ses pieds à l'herbe de la rive ;
Elle me regarda pour la seconde fois,
Et la belle folâtre alors devint pensive.
Oh ! comme les oiseaux chantaient au fond des bois !

Comme l'eau caressait doucement le rivage !
Je vis venir à moi, dans les grands roseaux verts,
La belle fille heureuse, effarée et sauvage,
Ses cheveux dans ses yeux, et riant au travers.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Monique L.

Ο ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ


Ο ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ

Μάθε πρώτα πως με λένε, που γεννήθηκα
κι από τα μικρά μου χρόνια πως τραβήχτηκα.

Είμαι μάγκας, Πειραιώτης
βέρος Πασαλιμανιώτης,
βέρος Πασαλιμανιώτης,
είμαι μάγκας, Πειραιώτης.

Μη μου κάνεις την Κοτρνάζα και τη βλάμισσα,
μάθε πρώτα στη ζωή μου πως περπάτησα.

Είμαι μάγκας, Πειραιώτης
βέρος Πασαλιμανιώτης,
βέρος Πασαλιμανιώτης,
είμαι μάγκας, Πειραιώτης.

Μη μου κάνεις ζοριλίκια και δεν σφάξανε,
λάθος έκανες την πόρτα, σε γελάσανε.

Είμαι μάγκας, Πειραιώτης
βέρος Πασαλιμανιώτης,
βέρος Πασαλιμανιώτης,
είμαι μάγκας, Πειραιώτης.



Στίχοι: Γιάννης Παπαϊωάννου, Ψηλός, Πατσάς.
Μουσική: Γιάννης Παπαϊωάννου, Ψηλός, Πατσάς.
Πρώτη εκτέλεση: Στράτος Διονυσίου.

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ & ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ

ΤΑ "ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΑΝΤΙΑ" ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΑΔΑ ΑΠΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΓΛΟΡΙΑ ΒΕΛΕΣ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η GLORIA VELEZ


HASTA EL ÚLTIMO MINUTO

Hasta el último minuto
hasta el fin absurdamente
como si la vida se acabara hoy
como turbia desatada correntada
te arrastra los sentidos la razon
hasta el último minuto
hasta el fin enteramente
como si la vida se acabara hoy
así así tu boca junto a mi
así así hasta después del fin
no importa tu pasado o tu futuro
si ahora estas conmigo siempre así
así así tu boca junto a mi
y el último minuto es una llama
que puede arder así
hasta el último minuto
sin pensar como si fuera
cada beso tuyo el final final
como dos que se encontraron y se amaron
después de la esperanza de soñar
hasta el fin sin hablar ardientemente
como si la vida se acabara hoy
así así tu boca junto a mi
y el último minuto es una llama
que puede arder así.


Στίχοι: Federico Silva.
Μουσική: Luis Stazo.

Η ΓΙΟΒΑΝΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ

Η ΓΙΟΒΑΝΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ: Η ΜΥΡΤΙΑ

Ο Β. Καρδής είναι βεβαίως ο Νϊκος Γκάτσος!
Την ορχήστρα τη διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΙΒΕΡΤΑΔ ΛΑΜΑΡΚ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η LIBERTAD LAMARQUE


EL FIRULETE

¿Quién fue el raro bicho
que te ha dicho, che pebete
que pasó el tiempo del firulete?
Por más que ronquen
los merengues y las congas
siempre fue tiempo para milonga.
Vos dejá nomás que algún chabón
chamuye al cuete
y sacudile tu firulete,
que desde el cerebro al alma
la milonga lo bordó.
Es el compás criollo y se acabó.

Pero escuchá, fijate bien,
prestale mucha atención
y ahora batí si hay algo igual
a este compás compadrón.
Batí, por Dios, si este compás
repicadito y dulzón
te burbujea en la piel
y te hace mas querendón.
Pero escuchá... fijate bien,
prestale mucha atención.
Y ahora batí si este compás
no es un clavel reventón;
es el clavel, es el balcón,
es el percal, el arrabal,
el callejón, y es el loco firulete
de algún viejo metejón.



Μουσική: Mariano Mores.
Στίχοι: Rodolfo Taboada.

ΘΑ 'ΝΑΙ ΚΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΙΤΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ


ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΡΩ ΠΕΙΡΑΙΩΤΗ

Στην Αθήνα δεν μπορώ
έναν άνδρα για να βρω
μες στην πιάτσα μπεσαλή
και στο σπίτι μερακλή.

Εγώ θα πάρω Πειραιώτη,
τ’ αποφάσισα διότι
θά ’ναι φίνος και γλυκός,
θά ’ναι κι Ολυμπιακός.

Μπαίνω στον Ηλεκτρικό
και στον Πειραιά τραβώ
που ’χει έξυπνα παιδιά
στο γιαλό και στη στεριά.

Εγώ θα πάρω Πειραιώτη,
τ’ αποφάσισα διότι
θά ’ναι φίνος και γλυκός,
θά ’ναι κι Ολυμπιακός.



Μουσική: Λυκούργος Μαρκέας.
Στίχοι: Πυθαγόρας.

ΜΠΛΑΙΖ ΣΑΝΤΡΑΡ!

BLAISE CENDRARS


CLAIR DE LUNE

On tangue on tangue sur le bateau
La lune la lune fait des cercles dans l’eau
Dans le ciel c’est le mât qui fait des cercles
Et désigne toutes les étoiles du doigt
Une jeune Argentine accoudée au bastingage
Rêve à Paris en contemplant les phares qui dessinent
  la côte de France
Rêve à Paris qu’elle ne connaît qu’à peine et qu’elle
  regrette déjà
Ces feux tournants fixes doubles colorés à éclipses lui
  rappellent ceux qu’elle voyait de sa fenêtre d’hôtel sur
  les Boulevards et lui promettent un prompt retour
Elle rêve de revenir bientôt en France et d’habiter Paris
Le bruit de ma machine à écrire l’empêche de mener son
  rêve jusqu’au bout.
Ma belle machine à écrire qui sonne au bout de chaque
  ligne et qui est aussi rapide qu’un jazz
Ma belle machine à écrire qui m’empêche de rêver à
  bâbord comme à tribord
Et qui me fait suivre jusqu’au bout une idée
Mon idée


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η καλή φίλη του ιστολογίου κ. Adriana Sklenarikova.