ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1925 ΙΔΡΥΘΗΚΕ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΤΙΤΟ ΣΚΙΠΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο TITO SCΗIPA


DICITENCELLO VUJE

Dicitencello a 'sta cumpagna vosta
ch'aggio perduto 'o suonno e 'a fantasia
ca 'a penzo sempre.
Che é tutta 'a vita
mia i' nce 'o vvulesse dicere,
ma nun nce 'o ssaccio di!

A' voglio bbene,
A' voglio bbene assaie,
Dicitencello, vuie ca nun m' 'a scordo maie!
E''na passiona...
cchiù forte 'e 'na catena,
ca me turmenta ll'anema
e nun me fa campá.

Dicitencello ch' è na rosa 'e maggio.
ch'è assaje cchiù bella 'e 'na jurnata 'e sole...
D''a vocca soia, cchiù fresca d''e vviole...
I' già vulesse sentere
ch' è nnammurata 'e me!

'Na lacrema lucente v' è caduta...
Diciteme 'nu poco a che penzate...
Cu' st'uocchie doce
vuie sola me guardate...
Levámmece 'sta maschera,
dicimmo 'a veritá.

Te voglio bbene, te voglio bbene assaie
si' ttu chesta catena
ca nun se spezza maie!
Suonno gentile, suspiro mio carnale
te cerco comm'all'aria
e nun me fa campá!


Στίχοι: Enzo Fusco.
Μουσική: Rodolfo Falvo.

ΦΡΑΝΤΙΣΕΚ ΓΡΟΥΜΠΙΝ!

FRANTIŠEK HRUBÍN (1910-1971)


ZPĚV LÁSKY K ŽIVOTU

Jednou vás opustím, modré hladiny vod,
vás, kopce, k horám tam v dálce nizoučký schod,
vás, noci srpnové, k dávným milenkám zvoucí,
vás, lípy s bzučivým rouchem, lučiny skvoucí,
divizny, proti nimž chudnou plápoly svic,
jednou vás opustím navždy, nebude nic.

Pro mne nic nebude, slunce zpod mračen léta
však rozpeří svůj jas v krásné končině světa,
křídlovky o pohřbech do snů družiček dál
třást budou s mrazením cizí sváteční žal,
tirády cvrčků dál slavně budou znít v trávě,
jež vědět nebude o mé blouznivé hlavě,
dál budou křídlovky čerpat mladý dech z plic,
z toho však na věky pro mne nebude nic.

Vše jednou opustím, smutku, opojný blude,
kraj všecek zpívá však, vždy že sladko žít bude,
dále si budou dva lunu se sluncem plést,
navzájem snímat si z očí něžný třpyt hvězd,
dál budou chocholem olší potřásat břehy,
běžící za řekou, kde jsem sníval pln něhy,
dál moře Mléčných drah budou kypět a z pěn
snílkové budou tkát nový kosmický sen
a oči hvězdáren hloub se, ještě hloub vnoří
do noci bezedné, mágům zrcadla zboří,
dál poutník po kopcích půjde hvězdám svým vstříc,
dál měsíc bude jak žena v spanilé mdlobě
z té dálky strašlivě vábit člověka k sobě.

I kdybych, podzime, stokrát opustil víc,
s tvou cháskou plačtivých větrů nechci mít nic,
ať pro mne skončí vše, všechna příkoří, hoře,
jež ryly v srdci jak larvy, nečasy v koře,
ať pro mne skončí se lásky blažený žel,
dál máj se bude skvít skrze závoje včel,
hlína se za pluhy bude zdvíhat a klesat
jak křídla, z porob se budou revolty křesat
a chudý s bohatci, s tlupou beranních skal
bojovat o půdu, které všechen pot dal,
dál prales, oceán cestám budou se vzpouzet,
dál bude budoucnost závrať v člověku vzbouzet,
na světě bude dál širší a širší kruh
zabírat lidský hlas, ať si se všech stran metá
mrazy a černě smrt, věčná sudička světa.

Než všechno opustím, kéž mě strhuje zas
to, čím jsem dosud žil, dějů kovový hlas
a radost hluboká z díla rvaného smrti,
náklonost k člověku, který okovy drtí,
a touha, z které jsem tento vroucí zpěv psal,
vždy znovu přemoci těžký ze smrti žal,
kéž strhuje mě zas láska k životu, k zemi,
ta láska, s níž obzírám modré hladiny vod
a kopce, k horám tam v dálce nizoučký schod,
a noci srpnové, k dávným milenkám zvoucí,
a lípy s bzučivým rouchem, lučiny skvoucí,
kéž slyším blíž a blíž, a všechen lidský rod,
oceán budoucna šumět, z něhož kéž všechnu
širokou volnost svých dětí zhluboka vdechnu!



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Caroline Francischini.

ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

SEBBEN CHE SIAMO DONNE

Sebben che siamo donne,
Paura non abbiamo:
Per amor dei nostri figli,
Per amor dei nostri figli;

Sebben che siamo donne,
Paura non abbiamo,
Per amor dei nostri figli
In lega ci mettiamo.

A oilì oilì oilà e la lega la crescerà
E noialtri socialisti, e noialtri socialisti
A oilì oilì olià e la lega la crescerà
E noialtri socialisti vogliamo la libertà .

E la libertà non vien
Perchè non c'è l'unione:
Crumiri col padrone
Son tutti da ammazzar.

A oilì oilì oilà ...

Sebben che siamo donne,
Paura non abbiamo:
Abbiamo delle belle buone lingue
E ben ci difendiamo.

A oilì oilì...

E voialtri signoroni
Che ci avete tanto orgoglio,
Abbassate la superbia
E aprite il portafoglio.

A oilì oilì oilà e la lega la crescerà
E noialtri socialisti, e noialtri socialisti
A oilì oilì olià e la lega la crescerà
E noialtri socialisti i voroma vess pagà .

A oilì oilì olià ...

ΒΟΚΚΑΚΚΙΟΣ!

GIOVANNI BOCCACCIO (1313-1375)


SULLA POPPA SEDEA D'UNA BARCHETTA

Sulla poppa sedea d'una barchetta,
che 'l mar segando presta era tirata,
la donna mia con altre accompagnata,
cantando or una or l'altra canzonetta.

Or questo lito ed. or quest'isoletta,
ed ora questa ed or quella brigata
di donne visitando, era mirata
qual discesa dal cielo un'angioletta.

Io, che seguendo lei vedeva farsi
da tutte parti incontro a rimirarla
gente, vedea come miracol nuovo.

Ogni spirito mio in me destarsi
sentiva, e con amor di commendarla
sazio non vedea mai il ben ch'io provo.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Irina Sheik.

ΚΙΛΕΛΕΡ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ


ΚΙΛΕΛΕΡ

Πυρκαγιά, πυρκαγιά
μες στο μυαλό μου πυρκαγιά
πυρκαγιά στη Θεσσαλία
και στα δώδεκα χωριά.

Κιλελέρ, ω Κιλελέρ.

Μαύρο ζώο και τυφλό μαστιγωμένο
σε ποιο χαντάκι σκοτεινό
με κουβαλάς μ’ έναν παλμό
αγριεμένο.

Στρατός περνούσε όλη τη νύχτα
με τρένα και με φορτηγά
κι είχανε κλείσει όλοι οι δρόμοι
για τη Λάρισα.

Έξη Μαρτίου χίλια εννιακόσια δέκα.

Τραγούδι τρύπιο και στιχάκι μπαλωμένο
πού θα με κρύψεις, πες μου πού
ακούω φωνές από παντού
και φοβάμαι το καημένο.

ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ


ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

Πόσο σου μοιάζει η σκιά
που από μακριά πλησιάζει,
ο κάθε ίσκιος που περνά
νομίζω πως σου μοιάζει

Μες στις βιτρίνες είσαι εσύ,
μέσα στα πλοία είσαι εσύ,
μες στις αφίσες είσαι εσύ
και τρέχω και πετάω

Όλη η πόλη είσαι εσύ,
εσύ που πια δε μ' αγαπάς,
όλος ο κόσμος είσαι εσύ,
και που αλλού να πάω,
όλη η πόλη είσαι εσύ,
εσύ που πια δε μ' αγαπάς,
όλος ο κόσμος είσαι εσύ,
και που αλλού να πάω

Όταν μιλάνε σιγανά,
εσύ μιλάς νομίζω,
σε κάθε βήμα που περνά
το βήμα σου γνωρίζω

Μες στο σκοτάδι είσαι εσύ,
μέσα στα φώτα είσαι εσύ,
μέσα στα τρένα που περνούν
εσένα κυνηγάω

Όλη η πόλη είσαι εσύ,
εσύ που πια δε μ' αγαπάς,
όλος ο κόσμος είσαι εσύ,
και που αλλού να πάω,
όλη η πόλη είσαι εσύ,
εσύ που πια δε μ' αγαπάς,
όλος ο κόσμος είσαι εσύ,
και που αλλού να πάω


Μουσική: Κώστας Χατζής.
Στίχοι: Σώτια Τσώτου.

ΜΑΖΙΚΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ


ΜΑΖΙΚΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

συσχετίζοντας μελανότητες

ο Βούδας είχε βιβλιοθήκη;
   (ούτε ο Ιησούς)
αναπάυσου στο σκοτάδι πηγολαμπίδα μου

η κατασίγαση μυχός της αγιοσύνης

επικοινωνούσαμε τηλεφωνικώς από τάφο
  σε τάφο
αντλούσαμε δισυπόστατο· τί εκχύμωση
να ορνιθοσκαλίζουμε καρτεσιανά φρούτα



Από τη συλλογή: «Φαρέτριον», 1981.
Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα, Β΄, (1979-1991)», Ίκαρος, Αθήνα 1994, σελ. 226.

ΦΡΑΝΤΙΣΕΚ ΓΑΛΑΣ!

FRANTIŠEK HALAS


NAHOŘE

Jihnutí ptačího hlasu v zeleni
slzy pryskyřic na koře
čím jen čím jsme zmámeni
když je tak ticho nahoře

Tmy bouřek dusna děsivá
ďáblův pták krákoře
čím jen čím srdce omdlívá
když je tak mrtvo nahoře

Mdlo v ústech hrdlo zúžené
bezděká sténání v pokoře
proč jen proč pláčeme
když je vše zjevno nahoře

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΑΝ ΦΡΕΝΚΕΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο Ян Френкель


Страдания

Я ходил по белу свету,
Знался с умными людьми.
Счастье есть - и счастья нету,
Есть любовь - и нет любви.

Уж я к ней и так и этак,
Со словами и без слов.
Обломал немало веток,
Наломал немало дров.

Вроде гляну, всё в порядке,
А выходит ерунда.
Разместились на трёхрядке
Все страданья в три ряда.

Всё бы ты, гармошка, пела,
Переборами звеня.
А кому какое дело,
Что на сердце у меня.

Ни хозяйки, ни усадьбы,
Отчего же не везёт?
У людей сплошные свадьбы,
У меня сплошной развод!

Уж я к ней и так и этак,
Со словами и без слов.
Обломал немало веток,
Наломал немало дров



Μουσική: Ян Френкель.
Στίχοι: Михаил Танич.

ΦΩΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΛΗΘΗ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


Η ΛΑΜΠΑ

  Κάθε φορά που αρχίζω να μιλώ, ξέρω πως τίποτα δε θα πω: τα λόγια θα με προδώσουν, ο χρόνος θα προσπεράσει, οι άλλοι θα σταθούν αδιάφοροι έξω απ’ το σπίτι. Ώσπου, τέλος, δε θά ’μαι παρά κάποιος που κρατώντας μια λάμπα πήγαινε από κάμαρα σε κάμαρα
  φωτίζοντας τη λήθη.



Από την ποιητική συλλογή: «Εγχειρίδιο ευθανασίας» (1979).
Από το βιβλίο: Τάσος Λειβαδίτης, «Ποίηση», τόμος τρίτος, Κέδρος, Αθήνα 1988, σελ. 74.

Ο ΟΥΓΟ ΔΟΥΒΑΛ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΡΟΔΟΛΦΟ ΒΙΑΧΙ

Ο HUGO DUVAL ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ RODOLFO BIAGI: MI PECADORA

ΑΝΤΙΟ, ΛΟΥΤΣΙΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο LUCIO DALLA: UN UOMO COME ME

ΑΣΤΟΡ ΠΙΑΣΣΟΛΛΑ: ΓΚΟΟΟΛ!

Άνάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ASTOR PIAZZOLLA: GOOOAL

ΧΟΥΑΝ ΡΑΜΟΝ ΧΙΜΕΝΕΘ!

JUAN RAMÓN JIMÉNEZ


EL COLOR DE TU ALMA

Mientras que yo te beso, su rumor
nos da el árbol que mece el sol el oro
que el sol le da al huir, fugaz tesoro
de un árbol que es el árbol de mi amor.

No es fulgor, no es ardor y no es rubor
lo que me da de ti lo que te adoro,
con la luz que se va: es el oro, es el oro,
es el oro hecho sombra: tu color.

El color de tu alma: pues tus ojos
se van haciendo ella, y a medida
que el sol cambia sus oros por sus rojos

y tú te quedas pálida y fundida,
sale el oro hecho tú de tus dos ojos
que son mi paz, mi fe, mi sol: ¡mi vida!



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Giorgia Surina.