ΧΑΝΣ ΓΚΥΝΤΕΡ ΑΝΤΛΕΡ!

H[ANS] G[ÜNTHER] ADLER (1910-1988)


AUS ALTEN HINDERNISSEN

Nach mir verblieben Wunder des Gedächtnisses.
Fremd glühn die Farben meiner Kleider, heraus
Gesucht, da alles fremd im Traum zerinnert
Allen Flüssen fast verschwommen ist. Lebt wohl,

Ihr ärmelweiten Bogenschützen, Rede nun aus
Steilen Dämmerungen! Kümmert ihr euch um der
Verblaßten willen, in geheime Länder jählings
Fortgefahren! Zerrissen fern versiedelt in

Die Fremde! Ihr guten Stammesbrüder, keiner weiß
Euch recht, der Heimat in den Grund gesunken.
Mich, der nichts kennt von mir, will mich ins
Neue fahren. In jedem Schweigen türmt das Leid

Sich seine Gräber. So zieht das Alter in das
Bewußte abschiedstrocken hin in die Verluste.
Mühsam erhebt sich, was ich bin, sehr unbekannt
Ein Ausflug nur von mir aus alten Hindernissen

ΜΠΟΡΡΙΚΙΤΟ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο PERET: BORRIQUITO

"ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΚΙΘΑΡΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ / ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ "ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΚΙΘΑΡΑ

Κιθάρα: Γεράσιμος Μηλιαρέσης.

ΗΡΘΕΣ ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΔΕ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ

ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ Ο ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ


ΗΡΘΕΣ ΟΤΑΝ ...

Ήρθες όταν εγώ δε σε περίμενα. Σαν κάθε νύχτα
Καίοντας την ανάμνηση πικρών θανάτων
Ανημποριά των γηρατειών, τρόμος της γέννησης,
Σε τρώγλες σκοτεινές, στην αγκύλη της ηδονής
Πέρα απ’ τους άδειους κάμπους των αποσπασμάτων
Ήρθες όταν εγώ δε σε περίμενα. Α πώς θα ζούσες
Εσύ κι εγώ μια τέτοιαν εποχή
Σάπιο φορτίο στ’ αμπάρι ενός
Μεθυσμένου καραβιού που πέθαναν όλοι
Βουλιάζοντας με χίλιες τρύπες στα κορμιά μας
Μάτια θολά που χλεύασαν το φως
Στόματα αδέσποτα στη φλούδα της ζωής
Καίοντας την ανάμνηση – Νεκροί
Σε μια εποχή ανέκκλητου θανάτου
Ήρθες όταν εγώ δε σε περίμενα. Κι ούτε ένα νεύμα
Μια λέξη, όπως η σφαίρα στο στίγμα του λαιμού
Ούτε μι’ ανθρώπινη φωνή γιατί δεν είχε
Ακόμα γεννηθεί καμιά φωνή
Δεν είχε γεννηθεί τ άγριο ποτάμι
Που ρέει στις άκρες των δακτύλων και σωπαίνει.
Ανάμνηση ζωής – πότε ν’ αρχίζεις
Αδίστακτος και πράος να βγάζω λόγους
Να εκφωνώ στα κενοτάφια τούς θρήνους
Φθαρμένους στων φθόγγων την πολυκαιρία
Και να κλειδώνεις τις μικρές μικρές χαρές
Όχι πατώντας στους νεκρούς σου πάνω στίχους
Γιατί αν είναι κόκαλα, έρωτες ή χαμόσπιτα
Με την κουβέρτα στην ξώπορτα χωρίζοντας τον κόσμο
Στα δυό, κρύβοντας τον σπασμό και την απόγνωση
Κι έξω να ψάλλουν οι περαστικοί στο πείσμα των πιστών
Στο πείσμα του άρρωστου παιδιού και του χειμώνα
Α πως θα ζούσες μια εποχή. Κι αυτός αδίσταχτος,
Ο χρόνος, θρυμματίζοντας τη σκέψη
Τα στέρεα σχέδια και τις βίαιες αποφάσεις
Τα αιωρούμενα γιατί, τα υγρά χαμόγελα
Ήρθες όταν εγώ δε σε περίμενα. Μη με γελάσεις
Αυτά δεν είναι τα κατώφλια που έχω σκύψει
Αυτές οι κρύπτες που ριγούν τα τρωκτικά
Δεν έχουν τίποτε από τ’ άρωμα της λάσπης
Ούτε απ’ το χάδι των νεκρών στα όνειρα μας
Γιατί έχει μείνει κάτι –αν έχει μείνει–
Πέρα από θάνατο, φθορά, λόγια και πράξη,
Άφθαρτο μες στην τέφρα αυτή που καίω
Σαν κάθε νύχτα την ανάμνηση θανάτων
Πικρών και ανεξήγητων θανάτων
Γράφοντας ποιήματα χωρίς ήχους και λέξεις.



Από την ποιητική συλλογή «Η συνέχεια».
Από το βιβλίο: Μανόλης Αναγνωστάκης «Τα ποιήματα (1941-1971», δεύτερη έκδοση, Πλειάς, Αθήνα 1975, σελ. 91-92.

ΡΟΛΛΙΝΓΚ ΣΤΟΟΥΝΣ!

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ROLLING STONES: SATISFACTION

"ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΣΑΝ ΜΙΛΑΣ, ΦΟΒΕΡΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ / ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ "ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΣΑΝ ΜΙΛΑΣ, ΦΟΒΕΡΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ

Τραγουδάει ο Γιώργος Ζωγράφος.

ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!

GUILLAUME APOLLINAIRE

VOIE LACTÉE Ô SŒUR LUMINEUSE

Voie lactée ô soeur lumineuse
Des blancs ruisseaux de Chanaan
Et des corps blancs des amoureuses
Nageurs morts suivrons nous d'ahan
Ton cours vers d'autres nébuleuses

Regret des yeux de la putain
Et belle comme une panthère
Amour vos baisers florentins
Avaient une saveur amère
Qui a rebuté nos destins

Ses regards laissaient une traîne
D'étoiles dans les soirs tremblants
Dans ses yeux nageaient les sirènes
Et nos baisers mordus sanglants
Faisaient pleurer nos fées marraines

Mais en vérité je l'attends
Avec mon coeur avec mon âme
Et sur le pont des Reviens-t'en
Si jamais reviens cette femme
Je lui dirai Je suis content

Mon coeur et ma tête se vident
Tout le ciel s'écoule par eux
O mes tonneaux des Danaïdes
Comment faire pour être heureux
Comme un petit enfant candide

Je ne veux jamais l'oublier
Ma colombe ma blanche rade
O marguerite exfoliée
Mon île au loin ma Désirade
Ma rose mon giroflier

Les satyres et les pyraustes
Les égypans les feux follets
Et les destins damnés ou faustes
La corde au cou comme à Calais
Sur ma douleur quel holocauste

Douleur qui doubles les destins
La licorne et le capricorne
Mon âme et mon corps incertains
Te fuient ô bûcher divin qu'ornent
Des astres des fleurs du matin

Malheur dieu pâle aux yeux d'ivoire
Tes prêtres fous t'ont-ils paré
Tes victimes en robe noire
Ont-elles vainement pleuré
Malheur dieu qu'il ne faut pas croire

Et toi qui me suis en rampant
Dieu de mes dieux morts en automne
Tu mesures combien d’empans
J'ai droit que la terre me donne
O mon ombre ô mon vieux serpent

Au soleil parce que tu l'aimes
Je t'ai mené souviens-t'en bien
Ténébreuse épouse que j'aime
Tu es à moi en n'étant rien
O mon ombre en deuil de moi-même

L'hiver est mort tout enneigé
On a brûlé les ruches blanches
Dans les jardins et les vergers
Les oiseaux chantent sur les branches
Le printemps clair l'Avril léger

Mort d'immortels argyraspides
La neige aux boucliers d'argent
Fuit les dendrophores livides
Du printemps cher aux pauvres gens
Qui ressourient les yeux humides

Mais moi j'ai le coeur aussi gros
Qu'un cul de dame damascène
O mon amour je t'aimais trop
Et maintenant j'ai trop de peine
Les sept épées hors du fourreau

Sept épées de mélancolie
Sans morfil ô claires douleurs
Sont dans mon coeur et la folie
Veux raisonner pour mon malheur
Comment voulez-vous que j'oublie

Tο υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Carka Fiore.

ΛΕΟΠΟΛΔΟ ΜΑΡΕΤΣΑΛ!

LEOPOLDO MARECHAL (1900-1970)


DEL ADIÓS A LA GUERRA

¡No ya la guerra de brillantes ojos,
La que aventando plumas y corceles
Dejó un escalofrío de broqueles
En los frutales mediodías rojos!

Si el orgullo velaba sus despojos
Y el corazón dormía entre laureles,
¡Mal pude, Amor, llegarme a tus canceles,
Tocar aldabas y abolir cerrojos!

¡Armaduras de sol, carros triunfales,
Otros dirán la guerra y sus metales!
Yo he desertado y cruzo la frontera

Detrás de mi señora pensativa,
Porque, a la sombra de la verde oliva,
Su bandera de amor es mi bandera.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Elisa Nájera.

ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

ROBERT DESNOS


ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

Στη νύχτα μέσα υπάρχουν φυσικά τα επτά θαύματα
του κόσμου και το μεγαλείο και το τραγικό και η χάρις.
Εκεί μέσα τα δάση εναντιώνονται εν συγχύσει
με πλάσματα του θρύλου κρυμμένα στις λαγκάδες.
Υπάρχεις εσύ.

Στη νύχτα μέσα υπάρχει του περιπατητή το βήμα
κι αυτό του δολοφόνου κι αυτό του χωροφύλακα
και του φανοστάτη το φως
κι εκείνο του φαναριού που ’χουνε οι ρακοσυλλέκτες.
Υπάρχεις εσύ.

Στη νύχτα μέσα περνούν τα τραίνα και τα πλοία
και ο αντικατοπτρισμός των χωρών που ξημερώνει.
Του λυκόφωτος οι έσχατες πνοές
και οι πρώτες της αυγής φρικιάσεις.
Υπάρχεις εσύ.

Ένας σκοπός στο πιάνο, μιά έκλαμψη φωνής.
Μιά πόρτα χτυπάει. Ένα ρολόι.
Και όχι μόνο τα όντα και τα πράγματα και
ο υλικός τους θόρυβος.
Αλλά και εγώ που κυνηγώ τον εαυτό μου
και που τον ξεπερνάω ακαταπαύστως.
Είσαι εσύ, της θυσίας το ολοκαύτωμα,
εσύ που εγώ περιμένω.

Πότε-πότε γεννιούνται κάτι μορφές μυστήριες
επ’ ευκαιρία του ύπνου και ύστερα χάνονται.
Όποτε κλείνω τα μάτια,
ανθοφορίες κάνουν την εμφάνισή τους φωσφορίζουσες
και μαραίνονται και ξαναγεννιούνται
σάμπως τίποτα πυροτεχνήματα ένσαρκα.
Άγνωστοι τόποι που τους διασχίζω με συντροφιά μου
διάφορα πλάσματα.
Υπάρχεις εσύ το δίχως άλλο, ω πανέμορφη
και διακριτική μου κατάσκοπε.

Και η ψηλαφητή ψυχή της διάρκειας.
Και τ’ αρώματα τ’ ουρανού και τ’ αστέρια
και το λαλητό του κόκορα εδώ και 2000 χρόνια
και η στριγκλιά του παγωνιού στα φλεγόμενα πάρκα
και τα φιλιά.

Χέρια που σφίγγονται αδέξια σ’ ένα φως μέσα αχνό
και άξονες που τρίζουν σε δρόμους που σε πετρώνουν
σα μέδουσες.
Υπάρχεις το δίχως άλλο εσύ, εσύ που δεν γνωρίζω
που αντίθετα γνωρίζω.

Αλλά εσύ, παρούσα στα όνειρά μου,
επιμένεις ν’ αφήνεσαι να σε μαντεύουν δίχως
να εμφανίζεσαι.
Εσύ, εσύ που μένεις ανεξείκαστη
στην πραγματικότητα μέσα και στ΄ όνειρο.

Εσύ που μου ανήκεις απ’ τη θέλησή μου
να σε κατέχω αυταπατώμενος
και που δεν πλησιάζεις το πρόσωπό σου στο δικό μου
παρά μόνο τα μάτια τα κλειστά μου τόσο στ΄ όνειρο
όσο και στην πραγματικότητα.

Εσύ που πας πέρα από μιάν εύκολη ρητορική
όπου το κύμα πεθαίνει στο γιαλό
ή όπου η κουρούνα πετάει στα ερειπωμένα εργοστάσια
ή όπου το ξύλο σαπίζει σκάζοντας μες στο λιοπύρι.

Εσύ που είσαι των ονείρων μου η βάση
και που ταράσσεις το πνεύμα μου,
όταν σφύζει από μεταμορφώσεις,
και που μου αφήνεις το γάντι σου,
όποτε φιλάω το χέρι σου.
Στη νύχτα μέσα υπάρχουνε τ’ άστρα
και η ερεβώδης της θάλασσας κίνηση,
υπάρχουν ποταμοί, δάση, πόλεις, χόρτα,
υπάρχουν πνεύμονες σ’ εκατομμύρια
και εκατομμύρια όντα.

Στη νύχτα μέσα υπάρχουν τα θαύματα του κόσμου.
Στη νύχτα μέσα δεν υπάρχουνε φύλακες άγγελοι,
αλλά υπάρχει ο ύπνος.
Στη νύχτα μέσα υπάρχεις εσύ. Όπως επίσης και μες στην ημέρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΧΟΥΑΝ ΧΕΛΜΑΝ!

JUAN GELMAN


SONETO

es una gran tristeza señora
no verla por aquí/llueven las penas
los huesos empapados piden paz
y el aire es guerra con su gran batalla

de hálitos pasados donde su
boca tembló como el verano y
ahorita apenas es recuerdo o penas
que llueven absolutamente/sos

eso que eras/noche encaminada
a la más vida en esta noche como
cuatro paredes de la soledad

o respirás acostadita clara
dormida entre los tiros de la noche
clavada a estos corajes como vos



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Birgit Mathiassen.

ΒΙΡΧΙΝΙΑ ΣΕΓΡΕΤ ΜΟΟΥΡΟ!

VIRGINIA SEGRET MOURO (1953)


TANGO NOCTURNO PARA EL BANDONEÓN DE TAIO

Tocame un tango, Taio.
Un tango desconocido.
Una provocación inquietante.

Todo acorde tuyo desgarra
las amapolas desdeñosas de la intemperie.

Tocame un tango, Taio.
Un tango imposible.
Un tango de sudestada en el río.
Una inundación incesante
que encrespe el límite vacilante
entre la piel de la noche
y el tuétano sangrante de los vinos.

Traeme acá tu bandoneón temblón,
que nos va de trinchera
la noche y sus lagartos y vigías.

Llename de aluvión de tango, Taio.

Tu música,
en el embrujo de esta noche
descampadamente azul,
tatuada con sus propias estrellas.

Para esta mirada que deshila
la penumbra insolente,
tango.
Para tanta extrañeza poseída
por el privilegio del secreto,
tango.
Para esta trashumante
acodada en el filo del iris de su gato,
el temblor de ese beso.

El temblor de tu fueye adolescente,
Taio.

"ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ / ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ "ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ

ΕΝΑ ΓΡΑΝΙΤΙΝΟΝ ΟΡΑΜΑ

ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ


[ΕΚΛΥΤΗ, ΕΝΑ ΓΡΑΝΙΤΙΝΟΝ ΟΡΑΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΣΜΕΝΗ]

Έκλυτη, ένα γρανίτινον όραμα, είναι πλασμένη
για των αισθήσεων τις μακρές, δεινές επιληψίες.
Όταν την κόμη λύνοντας, μια άναστρη νύκτα απλώνει
στους ουρανούς τους πολικούς βαθύγηρων κατόπτρων,
λάμπει, μαστίγιο πύρινο των ληθαργούντων πόθων,
επίφοβη σα βάραθρο κι ωραία σαν αμαρτία.
Δεν είναι πλάσμα των φθαρτών, κρυστάλλινων ερώτων.
μιας λυρικής παραφοράς η φλόγα η θαλασσιά:
Σφίγγα ορειχάλκινη, είδωλο μιας σκοτεινής μαγείας,
για τις σκληρές προορίζεται των Ασιανών λατρείες,
για τους μοιραίους, υστερικούς φετιχισμούς των Μαύρων.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΝΤΑΛΙΝΤΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η DALIDA: NON LO SAI

ΧΟΥΑΝ ΡΑΜΟΝ ΧΙΜΕΝΕΘ!

JUAN RAMÓN JIMÉNEZ


EL NOMBRE CONSEGUIDO DE LOS NOMBRES

Si yo, por ti, he creado un mundo para ti,
dios, tú tenías seguro que venir a él,
y tú has venido a él, a mí seguro,
porque mi mundo todo era mi esperanza.

Yo he acumulado mi esperanza
en lengua, en nombre hablado, en nombre escrito;
a todo yo le había puesto nombre
y tú has tomado el puesto
de toda esa nombradía.

Ahora puedo yo detener ya mi movimiento,
como la llama se detiene en ascua roja
con resplandor de aire inflamado azul,
en el ascua de mi perpetuo estar y ser;
ahora yo soy ya mi mar paralizado,
el mar que yo decía, mas no duro,
paralizado en olas de conciencia en luz
y vivas hacia arriba todas, hacia arriba.

Todos los nombres que yo puse
al universo que por ti me recreaba yo,
se me están convirtiendo en uno y en un
dios.

El dios que es siempre al fin,
el dios creado y recreado y recreado
por gracia y sin esfuerzo.
El Dios. El nombre conseguido de los nombres.