ΝΙΚΟΛΑΗ ΓΚΟΥΜΙΛΙΩΦ!

Николая Степановича Гумилёв (1886-1921)


Современность

Я закрыл Илиаду и сел у окна,
На губах трепетало последнее слово,
Что-то ярко светило — фонарь иль луна,
И медлительно двигалась тень часового.

Я так часто бросал испытующий взор
И так много встречал отвечающих взоров,
Одиссеев во мгле пароходных контор,
Агамемнонов между трактирных маркеров.

Так, в далекой Сибири, где плачет пурга,
Застывают в серебряных льдах мастодонты,
Их глухая тоска там колышет снега,
Красной кровью — ведь их — зажжены горизонты.

Я печален от книги, томлюсь от луны,
Может быть, мне совсем и не надо героя,
Вот идут по аллее, так странно нежны,
Гимназист с гимназисткой, как Дафнис и Хлоя.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Anahi Gonzales.

"ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΑΝ Η ΝΥΧΤΑ, ΑΡΓΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΗ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ / ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ "ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΑΝ Η ΝΥΧΤΑ, ΑΡΓΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΗ

Τραγουδάει ο Γιώργος Ζωγράφος.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΣΟΥΖΥ ΛΕΪΒΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η SUZY LEIVA


¡ QUÉ FALTA QUE ME HACES !

¡No estás!
Te busco y ya no estás.
Espina de la espera
que lastima
más y más...
Gritar
tu nombre enamorado.
Desear
tus labios despintados,
como luego de besarlos...
¡No estás!
Te busco y ya no estás.
¡Qué largas son las horas
ahora que no estás!...

Qué ganas de encontrarte
después de tantas noches.
Qué ganas de abrazarte,
¡qué falta que me haces!...
Si vieras que ternura
que tengo para darte,
capaz de hacer un mundo
y dártelo después.
Y entonces, si te encuentro,
seremos nuevamente,
desesperadamente,
los dos para los dos.



Μουσική: Armando Pontier / Miguel Caló.
Στίχοι: Federico Silva.

ΑΛΦΡΕ ΖΑΡΡΥ!

ALFRED JARRY


MADRIGAL

Ma fille – ma, car vous êtes à tous,
Donc aucun d’eux ne fut valable maître,
Dormez enfin, et fermons la fenêtre :
La vie est close, et nous sommes chez nous.

C’est un peu haut, le monde s’y termine
Et l’absolu ne se peut plus nier ;
Il est si grand de venir le dernier
Puisque ce jour a lassé Messaline,

Vous voici seule et d’oreilles et d’yeux,
Tomber souvent désapprend de descendre.
Le bruit terrestre est loin, comme la cendre
Gît inconnue à l’encens bleu des dieux.

Tel le clapotis des carpes nourries
A Fontainebleau
A des voix meurtries
De baisers dans l’eau.

Comment s’unit la double destinée ?
Tant que je n’eus point pris votre trottoir
Vous étiez vierge et vous n’étiez point née,
Comme un passé se noie en un miroir.

La boue à peine a baisé la chaussure
De votre pied infinitésimal,
Et c’est d’avoir mordu dans tout le mal
Qui vous a fait une bouche si pure.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Adriana Volpe.

ΦΡΑΝΚΟ ΦΟΡΤΙΝΙ!

FRANCO FORTINI


FORSE IL TEMPO DEL SANGUE

Forse il tempo del sangue ritornerà.
Uomini ci sono che debbono essere uccisi.
Padri che debbono essere derisi.
Luoghi da profanare bestemmie da proferire
incendi da fissare delitti da benedire.
Ma più c’è da tornare ad un’altra pazienza
alla feroce scienza degli oggetti alla coerenza
nei dilemmi che abbiamo creduto oltrepassare.
Al partito che bisogna prendere e fare.
Cercare i nostri eguali osare riconoscerli
lasciare che ci giudichino guidarli essere guidati
con loro volere il bene fare con loro il male
e il bene la realtà servire negare mutare.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Maria Grazia Cucinotta.

"ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΒΙΟΛΟΝΤΣΕΛΛΟ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ / ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ "ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΒΙΟΛΟΝΤΣΕΛΛΟ

Βιολοντσέλλο: Σωτήρης Ταχιάτης

ΑΡΑΓΚΟΝ!

LOUIS ARAGON


LA BELLE ITALIENNE

L’azur et ses voiles
Les bras de santé
Crèmes estivales
Sa grande beauté

Mais qu’elle en impose
A qui veut l’aimer
(Parler de la mer
Autrement qu’en prose)

La plus idiote
Avec son œil rond
Luit intelligente
Auprès de ce front

O chère adorée
Au soleil de plomb
Ton regard d’aplomb
Et ta chair dorée

Quand on te décrit
Toutes les chevilles
Comme des salives
Montent à l’esprit

Dans ta chevelure
Reflet du passé
Tu gardes l’allure
Du papier glacé

Qu’amènent tes lèvres
Les maux mots et fièvres

Mais la voix dit Non
Sur un ton de lave

ΡΙΧΤΕ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ ΦΑΡΜΑΚΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: ΡΙΧΤΕ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ ΦΑΡΜΑΚΙ

Η ΕΡΩΤΟΠΑΛΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ


ΧΑΡΑ

Ελπίζω το λουλούδι και απ' τα σχίνα.
Γελάει το χλόισμα σαν τον έρωτά μου.
Το πεύκο παίζει αβρό με την αχτίνα.
Θα ευώδιασαν οι τάφοι, κλίνες γάμου.

Παλμός του δάσους, φεύγει μια ελαφίνα.
Και δίπλα που ξαπλώσαμε 'δώ χάμου,
την ψυχούλα τους στάζουν άγρια κρίνα
κι ανοίγει, ρόδο αιμάτινο, η χαρά μου.

Τη βλέπω -στα μαλλιά σου πνέει- την αύρα.
Είναι βαθιά τα μάτια σου όπως νά 'βρα
το δρόμο της ζωής μου, τον Απρίλη.

Πια δεν πονώ μηδέ την ανεμώνη,
στης γης η ερωτοπάλη που τη λειώνει,
καθώς ορμάω για να σου πιω τα χείλη.

ΑΛΙΘΙΑ ΓΚΡΙΝΒΑΝΚ

ALICIA GRINBANK


TANGUITO

Vuelve tu rostro esta noche:
la mesa la copa y el vino
son el ruedo fantasmal
para el inútil olvido.

Aquí empino el más amargo
el más triste de los vinos:
brebaje del dolor uvas de la sequía.

Y ése que juntos bebimos
-el vino del frenesí-
ahora ya es sólo borrasca
charco en la soledad.

ΠΑΒΕΖΕ!

CESARE PAVESE


PIACERI NOTTURNI

Anche noi ci fermiamo a sentire la notte
nell'istante che il vento è più nudo: le vie
sono fredde di vento, ogni odore è caduto;
le narici si levano verso le luci oscillanti.

Abbiam tutti una casa che attende nel buio
che torniamo: una donna ci attende nel buio
stesa al sonno: la camera è calda di odori.
Non sa nulla del vento la donna che dorme
e respira; il tepore del corpo di lei
è lo stesso del sangue che mormora in noi.

Questo vento ci lava, che giunge dal fondo
delle vie spalancate nel buio; le luci
oscillanti e le nostre narici contratte
si dibattono nude. Ogni odore è un ricordo.
Da lontano nel buio sbucò questo vento
che s'abbatte in città: giù per prati e colline,
dove pure c'è un'erba che il sole ha scaldato
e una terra sventrata che esala all'inverno
il respiro del fondo. Si è spento ogni odore
lungo il buio, e in città non ci giunge che il vento.

Torneremo stanotte alla donna che dorme,
con le dita gelate a cercare il suo corpo,
e un calore ci scuoterà il sangue, un calore di terra
annerita di umori: un respiro di vita.
Anche lei si è scaldata nel sole e ora scopre
nella sua nudità la sua vita più dolce,
che nel giorno scompare, e ha sapore di terra.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Beatrice Dalle.

"ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΑΝ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΟΡΑΛΛΙΩΝ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ / ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ "ΜΠΟΛΙΒΑΡ": ΑΝ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΟΡΑΛΛΙΩΝ

ΜΠΟΡΧΕΣ!

JORGE LUÍS BORGES


LAS CALLES

Las calles de Buenos Aires
ya son mi entraña.
No las ávidas calles,
incómodas de turba y de ajetreo,
sino las calles desganadas del barrio,
casi invisibles de habituales,
enternecidas de penumbra y de ocaso
y aquellas más afuera
ajenas de árboles piadosos
donde austeras casitas apenas se aventuran,
abrumadas por inmortales distancias,
a perderse en la honda visión
de cielo y de llanura.
Son para el solitario una promesa
porque millares de almas singulares las pueblan,
únicas ante Dios y en el tiempo
y sin duda preciosas.
Hacia el Oeste, el Norte y el Sur
se han desplegado–y son también la patria–las calles:
ojalá en versos que trazo
estén esas banderas.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η παλιά φίλη του ιστολογίου κ. Almudena Fermandez.

ΠΕΙΡΑΙΩΤΑΚΙΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΟΚΟΤΑΣ


ΠΕΙΡΑΙΩΤΑΚΙΑ

Πλούτη και παλάτια δε ζηλέψαμε
Άκου που σου λέω Γιακουμή
Βγήκαμε στον κόσμο και παλέψαμε
Ίσια να κρατήσουμε γραμμή
Ένα χαμόγελο γυρέψαμε
Και μιά μπουκιά ψωμί

Πειραιωτάκια δίχως λεφτά
Στη βιοπάλη απ’ τις εφτά
Πειραιωτάκια ντόμπρα παιδιά
Με καθαρή καρδιά

Όνειρα τα χρόνια και κυλήσανε
Σπάσανε στο μώλο τα κουπιά
Τώρα τις καρδιές τους όλοι κλείσανε
Χάθηκε που λες η ανθρωπιά
Κι όσα κορίτσια μάς φιλήσανε
Δεν μας θυμούνται πιά


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΝΑΚΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΪΤΖΗ