ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΔΕ ΛΟΣ ΑΝΧΕΛΕΣ

Η VICTORIA DE LOS ÁNGELES ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ GIOACCHINO ROSSINI


UNA VOCE POCO FA

Una voce poco fa
Qui nel cor mi risuonò;
Il mio cor ferito è già,
E lindor fu che il piagò.
Sì, lindoro mio sarà;
Lo giurai, la vincerò.
Il tutor ricuserà,
Io l'ingegno aguzzerò.
Alla fin s'accheterà
E contenta io resterò.
Sì, lindoro mio sarà;
Lo giurai, la vincerò.
Io sono docile,
Son rispettosa,
Sono obbediente,
Dolce, amorosa;
Mi lascio reggere,
Mi fo guidar.
Ma se mi toccano
Dov'è il mio debole
Sarò una vipera
E cento trappole
Prima di cedere
Farò giocar.


Όπερα: Il barbiere di Siviglia.
BBC Telecast, 1962.

ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ!

Η ανάρτηση αφιερώνεται στον Αντώνη Τριφύλλη


ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


ΡΑΜΦΟΣ Ή ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΥ

Η πόλις εδραιώθηκε και στέκει
Μέσα στη δόξα της καθώς καθρέφτης του καιρού της
Οι μιναρέδες της λογχίζουνε και δρέπουν
Τα σύννεφα της ηδονής.

Η πόλις σκόρπισε τα δώρα της στο νάμα
Μιας εποχής που δεν μαραίνεται στον χρόνο
Μιας εποχής τρανής γαλανομάτας
Με ελιές της Καλαμάτας στα μαλλιά της.



Από το βιβλίο: Ανδρέας Εμπειρίκος, «Ενδοχώρα», Άγρα, Αθήνα 1997, σελ. 50.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Adriana Lima.

ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΤΣΙΜΑΡΟΖΑ

DOMENICO CIMAROSA: CONCERTO PER OBOE

Όμποε: Σεργκέη Φινογέντωφ.
Διευθυντής Ορχήστρας: Ντμίτρη Ορλώφ.
Μόσχα Απρίλιος 2006.

ΕΝΑ ΚΛΑΣΙΚΟ ΤΑΝΓΚΟ

ΠΑΙΖΕΙ Η ORQUESTA TÍPICA VÍCTOR: EL CHOCLO (1929)

ΑΛΟΓΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ


ΠΙΚΑΣΣΟ

              εις Παύλον Πικασσό


ο ταυρομάχος τώρα πλέον ζει στην Ελασσόνα
εις τη λιθόστρωτη πλατεία κάτω απ’ τα πλατάνια
κι ο καφφετζής αέναα πηγαινοέρχεται κι ανανεώνει
τον καφφέ στο φλυτζάνι και τον καπνό στον αργελέ του ταυρομάχου
ώς ότου να περάσουνε νοσταλγικά
της μέρας οι ώρες
και συναχτούν πουλιών μυριάδες
μέσ’ στις πυκνές τις φυλλωσιές των πλατανιώνε
όπου σημαίνει πως ο ήλιος δύει

τότε οι συνωμότες ένας ένας γλυστράνε στο σοκάκι
σιωπηλά ως πέφτει η νύχτα και βοηθά τους
απαρατήρητοι να συναχτούν κι αυτοί σαν
τα πουλιά
εκεί που θέλουν
και δακρυά βαρειά κυλούν από τα δόλια τους τα μάτια

και η μητέρα όπου ζητεί ν’ αναχαιτίση τους φασίστες
μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο κει που σιγομιλούν οι συνωμότες
και κρέμονται απ’ το ταβάνι πιπεριές για να στεγνώνουν
με τα ροζιάρικα τα χέρια που τα κοσμούν ροδάρια
βγάζει της λάμπας το γυαλί και την ανάφτει
και τα ροζιάρικα πάλιτα χέρια που τα λερώσαν τα πετρέλαια
ήσυχα ήσυχα τα σφουγγίζει στην ποδιά της

και καθώς είπαμε ότι ποθεί ν’ αναχαιτίση τους φονιάδες
παίρν’ η γριά τη λάμπα απ’ το τραπέζι
κι ανοίγει το παράθυρο με βιάση
κι όξω τεντώνει
―μέσ’ στη νύχτα―
τη χερούκλα που κρατά τη λάμπα

γριά μάνα! της φωνάζουν
πού την πας τη λάμπα;
όμως μέσ’ στα χωράφια της Αβίλας δες σαλέψαν
ύποπτες σκιές μ’ αυτόματα στην αμασκάλη
κι ως από μακρυά εφάνταζε σαν άστρο
το φως που είχε βγαλθή στο παραθύρι
άρχισαν λίγο λίγο ν’ αντηχούν κιθάρες

κι οι γύφτισσες επιάσαν να χορεύουν
με τις ωραίες λαγόνες και τα πολύχρωμα ανεμιζούμενα πλατειά φουστάνια
ενώ απ’ τα θερμά βαμμένα στόματά τους ίδια κραυγές πόνου
εξέφευγαν του τραγουδιού τα λόγια:
«θα σου πω τη μοναξιά μου με το Soleares»

κι οι majos λυσσάγαν πάνω στις κιθάρες
και τα φασιστικά καθάρματα πολυβολούσανε τα πλήθη
κι αυτές με τα μεταξωτά γοβάκια τους
―με τα ψηλά τακούνια―
χάμω ―πάνω στο καρντερίμι― τσαλαπατούσαν την καρδιά μου

τότες εγίνηκε «που να σου φύγη το καφάσι»
σαν ένας ταύρος κοκκινότριχος πετάχτηκε στη μέση
φλόγες καθώς του βγαίνανε απ’ τα ρουθούνια
κι οι μπαντερίλλιες τού βελόνιαζαν οδυνηρά το σβέρκο και την πλάτη

κι άρχισε δω και κει να κουτουλάη
να ξεκοιλιάζη
να λιανίζη σάρκες με τα κέρατά του
ψηλά στον αέρα να τινάζη
όσους χτυπούσε
και να σωριάζωνται βουνό κουφάρια ένα γύρο
αλόγων άνθρωπων
μέσ’ σε ποτάμια αίμα

(το σβέρκο και τη ράχη του οδυνηρά ΚΟΣΜΟΥΣΑΝ μπαντερίλλιες)

κι οι κόρες με τους ωραίους μαστούς ανάσκελα εξαπλωθήκαν χάμω
και μέσ’ στα ωραία μάτια τους δύανε
κι ανατέλλαν
ήλιοι



Από το βιβλίο: Νίκος Εγγονόπουλος, «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες», Ίκαρος, Αθήνα 1978.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΥΘΙΚΟΣ ΤΖΙΛΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο BENIAMINO GIGLI


MAMMA

Mamma, son tanto felice
perché ritorno da te.
La mia canzone ti dice
ch'è il più bel sogno per me!
Mamma son tanto felice...
Viver lontano perché?

Mamma, solo per te la mia canzone vola,
mamma, sarai con me, tu non sarai più sola!
Quanto ti voglio bene!
Queste parole d'amore che ti sospira il mio cuore
forse non s'usano più,
mamma!,
ma la canzone mia più bella sei tu!
Sei tu la vita
e per la vita non ti lascio mai più!

Sento la mano tua stanca:
cerca i miei riccioli d'or.
Sento, e la voce ti manca,
la ninna nanna d'allor.
Oggi la testa tua bianca
io voglio stringere al cuor.

Mamma, solo per te la mia canzone vola,
mamma, sarai con me, tu non sarai più sola!
Quanto ti voglio bene!
Queste parole d'amore che ti sospira il mio cuore
forse non s'usano più,
mamma!,
ma la canzone mia più bella sei tu!
Sei tu la vita
e per la vita non ti lascio mai più!
Mamma... mai più!


Τραγούδι του 1940.

ΦΙΛΙΠ ΝΤΕΠΟΡΤ!

PHILIPPE DESPORTES (1546-1606)


AMOUR EN MÊME INSTANT M’AIGUILLONE ET M’ARRÊTE

Amour en même instant m'aiguillonne et m'arrête,
M'assure et me fait peur, m'ard et me va glaçant,
Me pourchasse et me fuit, me rend faible et puissant,
Me fait victorieux et marche sur ma tête.

Ores bas, ores haut, jouet de la tempête,
Il va comme il lui plait mon navire élançant :
Je pense être échappé quand je suis périssant,
Et quand j'ai tout perdu, je chante ma conquête.

De ce qui plus me plait, je reçois déplaisir ;
Voulant trouver mon coeur, j'égare mon désir ;
J'adore une beauté qui m'est toute contraire ;

Je m'empêtre aux filets dont je me veux garder :
Et voyant en mon mal ce qui me peut aider,
Las! je l'approuve assez, mais je ne le puis faire.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η φίλη του μπλογκ κ. Anahi Gonzalez.

ΒΙΒΑ ΣΕΒΙΓΙΑ! ΚΑΜΑΡΟΝ ΔΕ ΛΑ ΙΛΑ ΚΑΙ ΠΑΚΟ ΔΕ ΛΟΥΘΙΑ

CAMARON DE LA ISLA & PACO DE LUCIA: BULERIAS

Ο ΒΙΝΙΤΣΙΟ ΚΑΠΟΣΕΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΕΝΑ ΙΤΑΛΙΚΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο VINICIO CAPOSSELA: REBETICO

ΤΟΚ ΤΟΚ

Ι. ΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ


Τ.Ο.Κ. (Ταχείες Οφθαλμικές Κινήσεις)

Αφυπνίζω το όνειρο
Αντηχεί σάρκινου,άχορδου οργάνου χτύπημα
την δρύινη πόρτα Ωθώ
την αναδεύουσα νυσταγμένη Ποθώ
φθάνω στου Ερέβους το βασίλειο
γυμνή κείτεται σε ρόδινα σεντόνια
Είχε προσφάτως λουστεί μου ψυθιρίζουν νωποί, προσφάτως αποτυπωμένοι καταρράκτες
Είχε προσφάτως κάνει έρωτα μου ψυθιρίζουν ανακατωμένα, τσαλακωμένα σεντόνια
Λαξευμένοι από ανασασμό ηδονής θαλάσσιοι βράχοι
Και φλοίσβος κυμάτων η ανάσα σου
Καυτή στο μάγουλο μου

ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ!

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ


ΠΟΛΛΑΠΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

Δεν φτάνει μία μόνο γλώσσα
για να χειρίζεσαι τα πράγματα
και πιο πολύ δεν φτάνει
για να κρατήσεις, να χάσεις έναν άνθρωπο.
Προπάντων δεν φτάνει μοναχή της
η γλώσσα του κορμιού στον έρωτα
χρειάζονται δύο και τρεις και παραπάνω
γλώσσες με λόγια, με σχέδια,
με χρώματα, με μουσική.
Γνωρίζουμε, ψηλαφούμε, γνωριζόμαστε
Μέσα σε κόσμους πολλαπλών γλωσσών.



Από την ποιητική συλογή «Η ηδονή των παρατάσεων» (1992).
Από το βιβλίο: Τίτος Πατρίκιος, «Ποιήματα, IV (1988-2002)», Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 114.

ΕΝΑ ΚΛΑΣΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΕΖΙΚΗΣ ΝΤΡΑΝΓΚΕΤΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ LAMEZIA TERME : U LUPO D’ASPROMONTE

ΠΑΒΕΖΕ!

CESARE PAVESE


INCONTRO

Queste dure colline che han fatto il mio corpo
e lo scuotono a tanti ricordi, mi han schiuso il prodigio
di costei, che non sa che la vivo e non riesco a comprenderla.

L'ho incontrata, una sera: una macchia piú chiara
sotto le stelle ambigue, nella foschía d'estate.
Era intorno il sentore di queste colline
piú profondo dell'ombra, e d'un tratto suonò
come uscisse da queste colline, una voce più netta
e aspra insieme, una voce di tempi perduti.

Qualche volta la vedo, e mi vive dinanzi
definita, immutabile, come un ricordo.
Io non ho mai potuto afferrarla: la sua realtà
ogni volta mi sfugge e mi porta lontano.
Se sia bella, non so. Tra le donne è ben giovane:
mi sorprende, e pensarla, un ricordo remoto
dell'infanzia vissuta tra queste colline,
tanto è giovane. È come il mattino, Mi accenna negli occhi
tutti i cieli lontani di quei mattini remoti.
E ha negli occhi un proposito fermo: la luce piú netta
che abbia avuto mai l'alba su queste colline.

L'ho creata dal fondo di tutte le cose
che mi sono più care, e non riesco a comprenderla.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η φίλη του ιστολογίου κ. Vittoria Belvedere.

ΓΚΡΑΝ ΣΟΥΞΕ - Η ΛΟΥΛΑ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΘΕΜΗΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ


ΛΟΥΛΑ

Ένα μπουκάλι με ουίσκι, δίχως παγάκια και νερό,
ξάπλωσε χάμω και τη βρίσκει, πρόβλημα έχει σοβαρό

Λούλα, Λούλα, πού είσαι Λούλα;
Λούλα, Λούλα, θα τρελαθώ.
Λούλα, Λούλα, πού είσαι Λούλα;
Λούλα, Λούλα, θα χαθώ!

Βγάζει τσιγάρο, το ανάβει, δαχτυλιδάκια του καπνού,
έπαθε το μυαλό του βλάβη, τού πήρε ο έρωτας το νου.

Λούλα, Λούλα, πού είσαι Λούλα;
Λούλα, Λούλα, θα τρελαθώ.
Λούλα, Λούλα, πού είσαι Λούλα;
Λούλα, Λούλα, θα χαθώ!

Έχει και μια φωτογραφία κιτρινισμένη απ’ τον καιρό,
είναι η Λούλα, η μαφία, τότε που ήτανε μωρό.

Λούλα, Λούλα, πού είσαι Λούλα;
Λούλα, Λούλα, θα τρελαθώ.
Λούλα, Λούλα, πού είσαι Λούλα;
Λούλα, Λούλα, θα χαθώ!


Μουσική & Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης.

ΒΟΑΣ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΑΒΕΑΣ


ΜΙΚΡΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ

Κι ήσουν έκεί
ανάμεσα σε τόσα αινίγματα
θαλασσωμένη
ηλιακή
χρονοβόρα
τροχιά ελλειπτική
βόας του απείρου
καράβι
χελιδόνι
μια γραμμή τρελή
στο φλοίσβο του ρυθμού
αργυροπράσινος
χορός.



Από το βιβλίο: Δημήτρης Νταβέας, «Τέσσερις ποιήσεις», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 66.