Σάββατο, 23 Μαΐου 2020

Η ΠΕΘΑΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



GEORG TRAKL


Η ΠΕΘΑΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Σε στασίδια σκοτεινά κάθονται στριμωγμένοι
και τα σβησμένα έχουν βλέμματά τους προς τον σταυρό
υψώσει. Τα φώτα τρεμοπαίζουνε σαν σκεπασμένα και θαμπά·
κι επίσης σάμπως σκεπασμένη και η πληγωμένη κεφαλή.
Το θυμίαμα ανεβαίνει από θυμιατήρια χρυσαφένια
και πάει ψηλά: ύμνος είναι ημιθανής
που πνέει τα λοίσθια· και αβέβαιος σκυθρωπιάζει και γλυκύς
σα στοιχειωμένος εκεί μέσα ο χώρος. Ο ιερέας προχωράει
προς την Αγία Τράπεζα· πλην όμως με πνεύμα κουρασμένο ασκεί
τα νενομισμένα και τα ευλαβή ειωθότα – οικτρός αυτός ηθοποιός,
μπροστά σε ποίμνιο άθλιο με καρδιά σφιγμένη,
σ’  έν’ άψυχο έργο που παίζεται με άρτον και οίνον.
Χτυπά η καμπάνα! Θολά τα φώτα τρεμοπαίζουν –
και πιο χλομή σαν σκεπασμένη η πληγωμένη κεφαλή!
Το όργανο στριγγλίζει! Ένα ρίγος σε νεκρές καρδιές
κάποιαν ανάμνηση ξυπνάει! Μια ματωμένη όψη
τυλίγεται μες στο σκοτάδι, και με πλήθος μάτια
την κοιτάζει η απελπισία που ατενίζουν το κενό.
Και μια φωνή, που σαν τις άλλες όλες τις φωνές ηχούσε,
ξεσπάει τότε σε λυγμούς – ενώ στον χώρο μέσα εμεγάλωνε η φρίκη,
η φρίκη του θανάτου εμεγάλωνε: Ελέησόν με ο Θεός,
κατά το μέγα έλεός Σου!



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου