[ΠΕΛΑΤΗ ΓΑΛΑΖΙΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ…]

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

[ΠΕΛΑΤΗ ΓΑΛΑΖΙΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ…]

 

Πελάτη γαλάζιων αναθεμάτων άσωτε σε νεφελώδεις υπολογισμούς

τραπουλόχαρτο το τραπουλόχαρτο φαίνεται ότι το κλίμα προβάλλει στις λογικές πτυχές σου

έτσι όπως πέφτει σαν μήνυμα που παίζει και διαταράσσει τις συνήθειές σου

βυθίζοντας το φως των κανόνων μ’ ένα μείγμα εχθρικών υδάτων

 

Και όταν το περιστέρι που γονιμοποιεί την επιδερμίδα σου

πετώντας με μητρικές αγωνίες σε ξαναφέρνει στο τοπίο των συμβάντων

έχει ήδη οργανώσει το κυνήγι στην πλάτη σου ένα εντελώς διακριτικό ξημέρωμα μαθητείας

κάτι σαν παχύ γκρι κάποιας κλεισούρας ή σαν βροχή ξαφνικής εγκατάλειψης

όπου και πας εσύ μελαγχολικά-μελαγχολικά με σκοπό να βουλιάξεις

σαν λιβάδι που διυλίζεται μες στο παραδοσιακό του πράσινο

και σε μια αυτοκτονική τελετουργική σιωπή

 

Με πόση προφητική γυμνότητα διαδίδεται

η ιδέα του ανθρώπου να σχηματίζει μικρά συστήματα

Έρχεται και φεύγει μεταξύ ουρανού και γης

κλείνοντας όσες πόρτες θα μπορούσαν να σε σώσουν

προ πάντων δε εκείνες που επικοινωνούν με την ανοιχτή θάλασσα

 

Φοβάται μήπως σπαταλώντας στα βάθη σου το οικειότερο χώμα

επιτρέπεται το πέρασμα του φεγγαριού στην άμπωτη

γι’ αυτό και πειραματίζεται η σελήνη με σάπια ρόδα σε νεκροθάλαμο σταματημένων ανέμων

όπου είναι κλεισμένη η θάλασσα για να μην εμβάλλει τρόμο στην υπνοβατική αυγή

κυνηγώντας συνέχεια και μιλώντας μας μια διάλεκτο απίστευτα λυγερή

που γεμίζει τη γλώσσα της με παραστάσεις ροντέο και με ποικίλα φθινόπωρα

Τα ζώα όμως δεν αλλάζουν σκοπό εξαιτίας αυτού

Στέκονται σαστισμένα σαν τραγικά προσωπεία μπροστά στο ρολόι

και πέφτουν σαν όνειρα απ’ το άνοιγμα των βλεφάρων σου

που πυροβολούν τη συγχώρεση κάποιας διακριτικής ειμαρμένης

 

Μερικές μόνο φορές έχουμε προφητείες λόγω της μερικής παλαίωσης των πιο ανθεκτικών μελανιών

Τότε και παίζεται στα χαρτιά όση ομίχλη περίσσεψε

χωρίς να επιστρέφουν πάντα στο ποτήρι τους τα περιστέρια

που μερικές φορές δέχονται το ανάθεμα στην πάνω ανοιχτή ακριβώς θάλασσα

 

Και τότε μόνο εσύ αφού πρώτα αποκτήσεις το επαρκές πλάτος για να γράψεις ιστορία

μπορείς να αιτιολογήσεις τα πάντα χωρίς να διατρέχουμε κίνδυνο να προκληθεί πλημμύρα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ

 

Κόσμος πλήρης: Βλέμμα κατανοητό.

Το μείζον έργο συνίσταται στο να ξεκαθαρίσουμε

τον ενδιάμεσο χώρο:

να καταστήσουμε εφικτό το φιλί

Αν δεν αναλάμβανε τη λοίσθια λειτουργία της

η ενδιάμεση μνήμη, θα έτεινε

στο να παραμένει στο σχήμα της, και δεν θα ξέφευγε

για ν’ ανεφοδιάζει με παράδεισο άλλα σώματα

και να διατηρεί περισσότερο χρόνο

την πίστη που της πιστώνει η πτήση

Είναι ανάγκη όμως να βρεθούμε

                                              

ο κόσμος και εγώ. Και σ’ εκείνο το αγκυροβολημένο σώμα

που επαναλαμβάνει και ξερνάει τα σήματα

μας παραχωρείται μια δύναμη μοναξιάς

αδιανόητη κατά μόνας,

μια βεβαιότητα που κανένας καθρέφτης ποτέ

δεν μπόρεσε να φυλακίσει ούτε να αιτιολογήσει,

αφού όντας παθητικός

και στερούμενος νοσταλγίας και μνήμης

υπέκυψε στο θανατηφόρο θέαμα

 

Ο κόσμος κι εγώ, ίσοι πλέον και αλληλοπαθείς.

Καθηλωμένος σε τούτο το σώμα-νησί

όπου η αιωνιότητα γίνεται διάφανη,

λαμβάνω τα σήματα του πλήρους σύμπαντος

στο δικό μου βλέμμα, βλέμμα κατανοητό απολύτως.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΧΕΡΙΑ

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

ΧΕΡΙΑ

 

Χέρια να κοιμάσαι και ποιός να ξέρει ίσαμε πού

αν η έρημος χτυπηθεί απ’ τη λήθη

και ο καθένας μας είναι πλέον αντίλαλος αλλά χωρίς καν τοίχους

                                                                        

Τουρίστες άρρωστοι από θλίψη βαριά και τύψεις

μηχανές που ζεσταίνουν όνειρα χεριών στο άγαλμα

                                                                        

Εδώ βρίσκεται το παλιομοδίτικο αηδόνι

και το φρεσκοσιδερωμένο φεγγάρι για το στήθος της κοπέλας

και η μπλοκαρισμένη άνοιξη

για κείνους τους Φαραώ και για τούτους τους Κενταύρους

που αρθρώνονται όποτε έχουμε πονοκέφαλο

από υπέρβαση πολιτισμού

                                                                        

Εδώ οι φλέβες προσέρχονται εν σώματι όλες στο κάλεσμα

να μαζέψουν τα δίχτυα τους επάνω στον λόφο

                                                                        

Και είναι πάλι ο κόσμος σαν λαιμός που θα τραγουδήσει

το παιδαγωγικό κύμα των παιδιών

και το χέρι που κοιμάται στη μηχανή ή τη σάρκα με τον βολικό της ύπνο

                                   

Αόριστος αντικατοπτρισμός καλεσμένος όσων τυφλών ματιών

έχουν γεμίσει δέντρα δίπλα στον περίβολο της μνήμης

σκοτίζει τώρα κι ενοχλεί χωρίς τύψεις το αηδόνι

που επιμένει να μένει στης φτωχογειτονιάς την πόρτα

                                                                        

Σας το λέω με τη φωνή μου γεμάτη αστέρια

με τον λαιμό που απόχτησα ονομάζοντας τον Θεό ισχυρό στην έρημο

και με τους ήλιους υποχρεωμένους ν’ αγοράζουν τη θλίψη των πόλεων

                                                                        

Η νυχτερινή τήξη των πάγων θα εισβάλει στις λεωφόρους

με νέο αίμα που θα στάζει απ’ τα τελευταία μας χέρια

χέρια να κοιμάσαι και ποιός να ξέρει ίσαμε πού

τα χέρια μας που κοιμούνται σαν μεγάλος χάρτης σιωπηλός

και στα δύο ημισφαίριά του

ή σαν ορμίσκος αξιολάτρευτος

 

Αλλά και με τα μάτια του να του τά ’χει χτυπήσει η ιστορία

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΤΗ ΜΟΙΡΑ

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΤΗ ΜΟΙΡΑ

 

Ανάμεσα στις συνήθειες του χώματος και στου βλέμματός σου τη μοίρα

κάποιο αμφίβολο πουλί με πυρετό διεκπεραιώνει δυο-τρία χρώματα

μπροστά στον κίνδυνο να ξεδιπλώσει ξαφνικά ο στοχασμός

όσες ανεμώνες χρειάζονται για να παραλύσουν τα εργοστάσια τελείως

                                                                                  

Είναι η πόλη όπου η βροχή στήνει τις όποιες συναισθηματικές της συγκρούσεις

υπάγοντας στα κίνητρά της μια μικρή συγκυρία

και παρά τη φρουρά που έχει ανεβεί στων αστρονόμων τα μάτια

η ελάσσων τρυφερότητα των ταξί μασιέται και διασπά κάθε ουράνια απόπειρα

                                                                                  

Είναι η πόλη η δε καρδιά σου είναι σαν δάσος

όπου ο χρόνος προσπερνάει τα εύπιστά της δάχτυλα

όπου η ξεστρατισμένη ανάμεσα στις μέρες καρδιά σου μαλακώνει τον πηλό της σάρκας σου

της σάρκας σου που τιμωρείται από την αυστηρότητα του ονείρου και γίνεται καθρέφτης

                                                                                  

Τα χωράφια φτάνουν αργά στα πόδια μας και στον ουρανό τα κεφάλια μας

και σε τούτη τη μικρή γη που κατατρέχει την καρδιά σου το σούρουπο

κάνοντας σύντομα ντουζ θανάτου κόντρα στο χρώμα με το οποίο σκεπάζεις τα λουλούδια

σε νιώθω να πεθαίνεις στραγγαλισμένη από τους χθόνιους κύκλους

                                                                                  

Είναι η πόλη αλλά εσύ μη με πιστεύεις Ο χαρακτήρας μου δεν θα μεταγγίσει σιωπές

ιδρώνει όμως με άνεση και βρέχει ζώα οικόσιτα και ανάπαυλες

Αν αύριο το ουράνιο τόξο μαζέψει τους οικοδεσπότες του για να προσελκύσει τα παλιά ορυκτά

εσύ κοίτα να σωθείς θολώνοντας με την ομίχλη του στήθους σου και τις πόλεις και τα ρόδα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟ

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟ

 

Απεχθάνομαι της φωνής σου το μέταλλο

και τα βουνά που πατινάρουν πίσω από τουρίστες ανάπηρους

και τις οροσειρές όπου με το ξημέρωμα πέφτει κάθε μέρα χιόνι

και τον άνθρωπο που κάνει τον γύρο του κόσμου με μάτια ενυδρείου

και τους αφηρημένους αριθμούς που αίρουν τον προορισμό και τον ζαλώνονται

και την κοπέλα που εκμυστηρεύεται το στήθος της με ουκ ολίγα χελιδόνια

                                                                              

Ενάντια στην ακανθώδη καρδιά σου όπου πάλλεται συστοιχία φωτεινών συμβάντων

ενάντια στη νύχτα και στην πεδιάδα της όπου αναπαύονται οριζοντίως τα όρη

εγώ του λοιπού ​​θα μιλάω χρησιμοποιώντας πουλιά ελλείψει καλύτερου σάλιου

                                                                              

Θέλω έναν κόσμο από λιθάρια απλώς φιλόστοργα

σ’ έναν αέρα τόσο εφήμερο που ούτε καν άγγελοι δεν του χρειάζονται –

έναν κόσμο χωρίς λόγια για ν’ αποταμιεύω τα χρώματα

κι έναν ελέφαντα που ακουμπάει με άκρα λεπτότητα

και δίχως ίχνος δυσπιστίας την προβοσκίδα του στο γιασεμί επάνω

                                                                              

Κι έπειτ' απ’ όλα τούτα απεχθάνομαι πλέον ό,τι κι αν γίνει

ίσως ακόμα και τα πόδια σου που πλεονεκτούν σε αραιωμένες σπάνιες βροχές

αν και αυτό που λέγεται ισοδυναμεί με το να βγάλεις τα γάντια σου

κι εγώ δεν πρέπει να μιλάω χαμηλότερα απ’ όσο επιτρέπει η θερμοκρασία

                                                                              

Θέλω να εγκαταστήσω ένα θερμόμετρο στην πι’ όμορφη λέξη

κι ένα παρδαλό γυνείκελο για τους ουρανούς τους πανάρχαιους

καθαρίζοντας συνάμα εκείνη τη λίγη στάχτη που παραμορφώνει της ψυχής τις τσέπες

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.