ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ ΜΩΡΑΪΤΗ, 2

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ ΜΩΡΑΪΤΗ, 2

Η παρουσίαση από εμένα του βιβλίου του Ερωτόκριτου Μωραΐτη "Σολωμός: ταυτότητα και ποιητική" ("Στις κερκίδες του λόγου", εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2006).

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ ΜΩΡΑΪΤΗ, 1

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ ΜΩΡΑΪΤΗ, 1

σελίδες από το βιβλίο του "Σολωμός: ταυτότητα και ποιητική", Εκδόσεις Απόστροφος, Κέρκυρα 1999.

 

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟ ΜΩΡΑΪΤΗ

 

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟ ΜΩΡΑΪΤΗ...

... τον φίλο τον καλό, τον τέλειο συνομιλητή, τον πολυσχιδή στοχαστή, τον λεπταίσθητο ποιητή, τον ποδοσφαιρικό "αντίπαλο"...

Είχα μάθει τα κακά μαντάτα και "το περίμενα". Πρίν μια ώρα διάβασα ένα κείμενό του στο τελευταίο τεύχος του "Πόρφυρα" για τον Γιάννη Δάλλα. Και μόλις πριν από πέντε λεπτά το έμαθα.

Όλοι τον φώναξαν "Τάκη", εγώ προτιμούσα το "Ερωτόκριτος". Κι έτσι τον φώναζα στις βόλτες μας στη Γαρίτσα και στις συναντήσεις μας στο Λουνάτικο.

Γειά σου, Ερωτόκριτε!

 

ΥΛΗ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΗ

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ (1951)


[ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΗΜΙΓΥΜΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ]

Υπάρχουνε ημίγυμνα κορίτσια
δέντρα σ’ ανθοφορία, κτίρια σε φθορά
και το δωμάτιο δροσερό μέσα στο λιοπύρι
όπου εργάζεσαι σκληρά να σβήσεις
μέσα σου τον ποιητή, εξοικειώνοντάς τον
σιγά-σιγά με την ανωνυμία.
Σ’ αυτήν την πόλη μακριά από τις πόλεις
όπου αγωνίζονται ποιός θα πει
το πλέον πειστικό ψέμα, αναπλάθεις
αυτό που δεν έχει επινοηθεί, κι όμως
για δύο αιώνες τώρα έχουν πάψει
        να το αναγνωρίζουν.
Ελεύθερος εν τέλει να μιλήσεις κι οι λέξεις
στο στόμα σου βαριοί σαν οβολοί –
το λίγο το πραγματικό
το τίποτε του όλου αναιρεί,
ύλη αναστημένη.



Από το βιβλίο: Ερωτόκριτος Μωραΐτης, «Η πόλη των νεκρών», Εκδόσεις Τυθποεκδοτική, Κέρκυρα 2005, σελ. 50.