ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΡΕΙΣ ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

ΤΡΕΙΣ ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Χειρόγραφά μου με μεταφράσεις μου τριών "τσεχοσλοβάκων" ποιητών. Δημοσιεύθηκαν στην "Αυγή" στις 23 Αυγούστου 1982. Επειδή ήμουν τότε στρατιώτης, τα δημοσίευσαν (για να με... προστατεύσουν) μόνο με τα αρχικά μου: ΓΔΚ!

ΣΤΙΧΟΙ

FRANTIŠEK HALAS

ΣΤΙΧΟΙ

Καὶ χάρη ἔχουμε νὰ βλέπουμε

τυφλοὶ θεότυφλοι

καὶ χάρη ἔχουμε ν᾽ ἀκοῦμε

κουφοὶ θεόκουφοι

Στὸν ἄνεμο φτερὸ καὶ ἡ ἐλπίδα ὀφθαλμαπάτη

ἀστέρια στὸ ντορὸ καὶ χρυσωμένο χάπι

τραγούδι στὴ βροχὴ καὶ στὶς γκρεμίλες ἄτι

στὶς λέξεις συνοχὴ ποὺ ἐμίλειε στὴν ἀγάπη

Καὶ χάρη ἔχουμε νὰ βλέπουμε

τυφλοὶ θεότυφλοι

καὶ χάρη ἔχουμε ν᾽ ἀκοῦμε

κουφοὶ θεόκουφοι



Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΙΜΟΓΕΝΗ

FRANTIŠEK HALAS (1901-1949)

ΙΜΟΓΕΝΗ

Με τ’ ασημί φτερό σκϊάζει του παραθυριού ένα τμήμα

σαν τρεμοπαίζει μια στιγμή η αγγελοκόρη

κι απ’ την ανάβρα της ξαγρύπνιας ξεπετάχτηκε μια ρίμα

Φοβάται αναρπαγμένη ως είναι και πονάει ώς και τα νύχια

αχ Ιμογένη άχ Ιμογένη

και κλαίει κάνουλες και οδύρεται με στίχους και ημιστίχια

Να καταλάβω ακόμα τόσα ω πόσα πράγματα μου μένει

και πώς θα δυνηθώ να σε αποζημιώσω

που μου τα ξεσηκώνεις νύχτα αχ Ιμογένη άχ Ιμογένη

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΑΛΙΟ ΠΟΙΗΜΑ

FRANTIŠEK HALAS 

ΠΑΛΙΟ ΠΟΙΗΜΑ

Από το σπίτι απόβλητος της εξορίας κατακάθι

στους τοίχους κάποιας πόλης εχθρικής πετώ ονειρομπιζέλια

σκοτάδι όπου κοιτώ κι ένας σκαντζόχοιρος με τη συντέλεια

του αιώνος στο κεντρί του και στο κάθε του αιχμηρό αγκάθι

Μη δείχνεις ω το πρόσωπό μου Μου έχουν ένα φτιάξει βέλο

να κλέψει θέλει πίσω μου ό,τι δάνειο πήρα ο τοκογλύφος

τα χρέη των άλλων πληρωμένα επικηδείου έχουν ύφος

στις φάτσες τις αληθινές χαμόγελα να βλέπω θέλω

Κλωστή με την κλωστή ξεπλέκω εγώ το βέλο σαν απόχη

και μέσα βλέπω από του χρόνου την απάτη και τα σχέδια

δεν πρόκειται να δώσω τόκο το αίμα μου με την προπαίδεια

το σώμα μου μπορεί του χρόνου νά ’ν’ του τόκου όμως όχι

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

FRANTIŠEK HALAS 

ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Ω νύχτα δώσ’ τα μάγια σου μονάχα σ’ όσους σε γνωρίζουν

με τη ζεστήν ανάσα τους στο στόμα σου είναι σαν κουβέρτα

και το ξημέρωμα τα κάλλη σου με πόθο λαχταρίζουν

ω νύχτα δίνε βάσανα στους εραστές μονάχα αβέρτα

Ω νύχτα δώσ’ τα ρίγη σου μονάχα σ’ όσους πληγωθήκαν

ανοίγουν το πρωί οι ουλές που επουλώνει του χρόνου η κουβέρτα

ζουν μόνο απ’ όσα μέσα σου άκουσες που τα υποσχεθήκαν

ω νύχτα εσύ φαρμάκωνε τους εραστές μονάχα αβέρτα

Ω νύχτα απ’ τη γαλήνη σου να δίνεις στους ορφανεμένους

τις μνήμες πιο τρώνε και κοιμούνται κάτω απ’ την κουβέρτα

σαν τα παιδιά φοβούνται τον μπαμπούλα και τους πεθαμένους

ω νύχτα δίνε ν’ απαγκιάζουν οι εραστές μονάχα αβέρτα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΟΠΕΛΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

FRANTIŠEK HALAS

ΚΟΠΕΛΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Με το συμπάθιο δηλαδή μα κοίταξε το κουρασμένο

αυτό πουλάκι που όλο ταραχή το μεσοφόρι βγάζει

και σα σκεφτεί του στήθους της τη δροσεράδα κοκκινίζει

Μην και ταράξεις τη σεμνότητα της ταπεινής κοπέλλας

θ’ ακούσεις το αίμα της να πάλλεται με φόβο και αγωνία

και των παιδιών το ξέρουμε είναι το αίμα πάντοτε όλο λύπη

Πατάει στα διαυγή νερά τ’ αθώα της μικρά φτεράκια

και στον βυθό τον ταραγμένο την ανταύγεια της θολώνει

το χέρι της με τα φτερά του πλέκει ένα ουράνιο τόξο

Γλυκιά η φωνή της τραγουδά και σπάζει σ’ εκατό χρυσάφια

πασίχαρα αλαφιάζουν τα μη με λησμόνει ολόγυρά της

και κάτω από τα πέλματά της χρυσοτρέμουν νεραγκούλες

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΦΡΑΝΤΙΣΕΚ ΓΑΛΑΣ!

FRANTIŠEK HALAS


NAHOŘE

Jihnutí ptačího hlasu v zeleni
slzy pryskyřic na koře
čím jen čím jsme zmámeni
když je tak ticho nahoře

Tmy bouřek dusna děsivá
ďáblův pták krákoře
čím jen čím srdce omdlívá
když je tak mrtvo nahoře

Mdlo v ústech hrdlo zúžené
bezděká sténání v pokoře
proč jen proč pláčeme
když je vše zjevno nahoře

ΦΡΑΝΤΙΣΕΚ ΓΑΛΑΣ!

FRANTIŠEK HALAS


STAROST TMY

Trvá i neviděno
v praporci zplihlém
slovo zastřené
ohně panenštější
říkané v závrati
pod pelyňkovou slavobránou
v zázemí řeči

Ta chřadnoucí zimomřivá kavka
Marie Baškircevová
na ně umřela
s obrannou tváří samodruhé

Bude to vznešené
jako setkání
první a poslední Matky
až se vrátí

Táhne se
podobno lvici ninivejské
hrob červánků
pod víčky

Acháty pro ně míchají už barvy
a ocún zimovit
zimovit ocún
vyhlíží z komže

Vrátí se dírkou
i tou nejmenší
možná od náušnice

Zářivé a děsivé jsou oči
konečky niti života
oči čekající

A jako krev se hrnou do hlavy
mé verše
když se domlouvají
na sedmihlásce Poesie
o tom



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Camilla Sjoberg.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1924 ΠΕΘΑΝΕ Ο ΛΕΝΙΝ

KAREL JANEČEK: LENIN

Συμφωνικό τρίπτυχο βασισμένο το ομότιτλο ποίημα του František Halas, op. 29.
Παίζει η Συμφωνική Ορχήστρα της Τσεχοσλοβακικής Ραδιοφωνίας. Διευθύνει o Josef Hrnčíř.

Η ΕΡΙΣΥΒΗ

FRANTIŠEK HALAS


ΤΟΠΙΟ Μ’ ΕΜΑΣ

Τα ουράνια του τοπίου αυτού είναι διαπομπεύσεις λείες
του σκώρου το σινάφι συνωστίζεται ανυπόμονο στον ύπνο
στου Γολγοθά την αγωνία μήτε σταυρός μήτε κοράλλι
  και ανθηρές μελίες

Των φώτων τις τιμές το μαγουλάκι ενός παιδιού τι απορρόφησ’
εντός του κύκλου που σιγανογαληνεύει η αθωότητά του
στους γύρους των μαστών στρατοκοπεί φρονίμως ο όφις

Πέρ’ απ’ τον ορίζοντα υπεροπτικό και μαύρο ένα άτι
τού χύνονται νεκρά τα χρώματά του από τη χαίτη
αιθάλη το φαρί και μελανό σαν τον αχάτη

Σε μπουκετάκι μενεξέδες η καλή μου κολλημένη
μαδήσαν ντρέπεται που την τσιτώνει στις μασχάλες της το ρούχο
απ’ την καπνούρα οι ίσκιο τό ’σκασαν αλαφιασμένοι

Βασιλοπούλες βάτραχους γαλάζια μιά σκιάδα τους ταΐζει
  και τους κρύβει
ενώ των τίγρεων σκιές τούς κυνηγάν στον καλαμιώνα
και στων παιδιών τα λαιμουδάκια τών σταχυών κρεμιέται
  η ερισύβη



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Η ΑΓΑΠΗ

FRANTIŠEK HALAS


Ο ΥΠΝΑΡΑΣ

Τις φτερούγες των αγγέλων συλλέγω των ανισχύρων μυγών
πτιλώματα κονισαλέα τυλίγονται οι σκώληκες οι ροδαλοί
    των αιθέρων
σε χιλιάδες των ματιών άνοιξε-κλείσε χίλιες της πτώσης
    η εικόνα ανανεώνεται φορές

Να κοιμηθείς πηγαίνεις και σταυραδερφός να γένεις του θανάτου
η κλίμαξ του Ιακώβ απ’ την κατάμαυρή της κατεβαίνει οσμή
η σκούπα του ανέμου τα ολόχρυσα σαρώνει στάχυα όπου έχεις
    ξαπλωθεί χίλια κομμάτια

Ο κρατήρας σε όστρακα φλογώδη με το γκάζι να παφλάζει
και δέρμα εξόριστο τσιτσιρίζεται η προζύμη ορυκτών
    μελλοντικών και αδαμάντων
στοιβάδες γεωλογικές σύνδεσμοι εποχών θεραπευμένων
    έκπαλαι και επ’ εσχάτων

Μέσ’ από την ανθρακιά μια τρυφερή εικόνα όλο με φτέρες
    γύρω της καπνίζει
λάβες καίει ο Σωτήρας λυγμικές στου κάθε τεθλιμμένου πότη
    το λαρύγγι
η σελήνη αμφορέας και η τέφρα διασκορπίζεται ενώ πλανόδιος
    την κατασκοπεύει ένας κομήτης

Ικριώματα μεταξωτά οι βλεφαρίδες και το μάτι ρώγα γέμουσα
    σπινθήρων
την κόρη βλέπει διαστέλλεται αρχιμηδείους γράφει κύκλους
    δίχως καν να τους ταράσσει
στης μύτης τα ριζά η συνοφρύωση μοιάζει παρατηρητής που τού
    γυρίσανε τα νώτα

Τσουβάλια κάργα στο σκουλήκι ολόαδεια αποθήκη νεροκάνατο
    φεγγάρι
το νεκροταφείο αυτευλογείται με χίλιους δυό σταυρούς επί ματαίω
    ταραγμένο
ενώ στων ρόδων τα ριζώματα κρεμιούνται φέρετρα Εσύ δε Λάζαρε
    απ’ τ’ όνειρό σου δεύρο έξω

Άδειος τάφος τ’ όνειρο όρθρου βαθέος κυμαίνεται η ακολουθία
    των δακρύων
της γής το άλας μες στο στόμα σου μέσα και χάνοντ’ αφανίζονται
οι ήχοι απ’ έξω που ουρλιάζουνε συνέχεια και λυσσάν ολόθολοι


Τ’ όνειρό σου φέρνεις κουβαλάς το μηδέποτε τελειωθέν χειρόγραφο
το μανιτάρι δηλητηρίου έμπλεων και χάριτος απείρου
το πιάτο του αίματός σου γαρνιρισμένο λευκοκύτταρα

Προσωπείο χασμάσαι στο στόμα παιχνίδι ατελείωτο παιχνίδι
στα χείλη σου κυψέλης στόμιο να σβουρίζουν ομαδόν οι σφήκες
ρήματα μπαμπαλίζεις βαβυλώνια Αμφιβολία τα πάντα

Ώριμες από καιρό των στίχων οι οπώρες Απ’ της γνώσεως το δέντρο
    τις χτυπάς με ένα ξύλο
στη γωνία ιστός αράχνης η θύμηση στιγμή τον στεναγμό σου δεν
    λυπάται
και στα μουσεία κοιμάται η μούμια που ’χει χρυσωμένα βλέφαρα
    και είναι η αγάπη




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

FRANTIŠEK HALAS


ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ

Κι αφού έπεσε το μήλο στο στενόν ετούτο χώρο
τη λέξη πάω να θάψω που ’χει μπει σε λάθος θέση
μες στο κουκούλι της σιωπής μπορεί και να μπορέσει
μετάξι να υφανθεί με των βλακών το γούστο ως δώρο
Και μόνο σαν τη λέξη αυτή βρεθεί να την ξεχώσει
Κανείς κι από την τρύπα να γυρίσει οπού ’χε πέσει
Θα μάθουμε το σφάλμα μου για τη δική της πτώση

Κι οι τρύπες κλείστηκαν αφού ’χε πέσει πια το μήλο
Τη λέξη πού τη βάζω να μας πει τη λυπημένη ι-
στορία της Στην έρημο της γνώσης αν τη στείλω
γαλήνη δεν θα βρει μα τότε εκεί θα καταλάβει
κενό ότι αγκάλιαζε όταν βιάστηκε ηχοποιημένη
να ρθεί και με την πτώση του καρπού να με συλλάβει

Αφού ’χε πέσει πια το μήλο ελύγισε κι η χλόη
και τα τραυλίσματά μου θρήνοι ακούγονταν και γόοι



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΓΡΟΥΜΠΙΝ ΣΤΟΝ ΓΑΛΑΣ

FRANTIŠEK HRUBÍN

SVIT HVĚZDY UMŘELÉ

(za Františkem Halasem)


I

Dnes básník ani neví, proč tu je,
už se tu život veršem nerozsvěcí,
dnes už se jenom stenografuje
úpění rozpadajících se věcí.

Je tomu dvacet let, co pod nebem
divokých kaváren jsme sedávali.
Strom, jenž tvou rakev nesl v kmeni svém,
byl plný hnízd, i když už okoralý.

Není tu oken ani východu,
kam sáhnu - nikdo, a přec není k hnutí.
Jen v tobě, Bože, měl jsem svobodu,
prostorno k pádu jako ke vzlétnutí! –

Tak chodíváme pozdě ke křížku,
znamením z dětství dotkneme se čela.
„Rač zbaviti nás strachu!“ - Františku,
Maria Panna már tě vyslyšela.

Vesmír se k tvému lůžku nahrnul,
měsíc dal bledost tvému vychládání,
tam, kde se rozlil život, bílou sůl
sypaly hvězdy do hodiny ranní.

A smrt tě vyplavila z veršů tvých.
Jak děsilo nás často nahmátnutí
tvé časnosti v těch vodách hlubokých!
Dnes přibylo jim na záhadné chuti.

Zatímco nám se život náš
zoufale nad stránkami novin drobí,
ty cestou mrazivou se ubíráš:
překročils hroby, to i naše hroby,

a do věčnosti odstrčil jsi Zem
na místě, kde se jednou hrbit bude
poslední hrob, v němž navždy s člověkem
zajde i sen, jenž živil tvoje chudé.

Konečně jsi se shledal s maminkou.
Tvé srdce do ní od let vychládalo,
to na rubáš ti plínku za plínkou
sešívala a pořád bylo málo.

Dnes pro tvou bledost smrtelnou si šla.
Když rubáš o tu bledost nastavený
došila, jehlu tiše zabodla
sem do vdovího srdce jedné ženy.

Zatímco my zde věci rovnáme
podle jmen, v tobě srovnaly se samy
a navždy - podle družby neznámé.
Neměls čas ani rozloučit se s námi,

ze Země najednou jsi pospíchal,
tam věci ještě bezejmenné tuše.
Cos odměřeno měl, jsi vydýchal
a nyní dýcháš svobodu - vzduch duše.

Smrt za smrtí - už léta ztrácí svět
poslední básníky, co pohromadě
dovedou dosud život udržet:
jsou sami dnes, až v hrobě budou v řadě.

Dnes básník ani neví, proč tu je,
už se tu život veršem nerozsvěcí,
dnes už se jenom stenografuje
úpění rozpadajících se věcí.


II

S chudými, kterým hlína vyspraví
děravý sen, až nahrne se na ně,
ty, z lásky lidský, z lásky rouhavý,
jsi tajně přitkán hvězdnou nití k Panně.

Prosívals: Dej mi trošku zalítat! -
zoufale věděls, že tě kdosi čeká,
když jitřenka už bledla v ranní chlad
jak zachlá kapka mateřského mléka.

Siroba Kuřátek tě mrazila,
svou vlastní však jsi nesl rozpačitě.
Zamluvit chtěla, nezamluvila
ji báseň - vždycky stesklo si v ní dítě.

Co slov jsi urputně i zlehýnka,
vyzkoušel k smrti, v srdi tajné přání,
ale jen jedno slovo - maminka -
otočilo se v zámku bez skřípání.

Buď sbohem, Země! Už je po stesku,
rozechvívá tě půlnoc věčnostrunná.
Dvě hvězdy vítají tě v nebesku,
Nerudův Měsíc a Máchova Luna.

První tě objal, oči roztály
teploučko v slzy, jako doma je ti.
Druhá však oči zmrazí v krystaly,
až políbí tě na ně bez objetí.

Cos nechal na zemi, to už tam nech!
Je škoda však tvých náměsíčných vlasů,
ty byly mé a dosud na ústech
cítím lesk jejich pozemského času,

tak šeptá Luna. Země vede svou:
Mé jsou ty smyčce pro cikády, v máji
vyrazím z hrobů písní trýznivou
a pro mrtvé ji živí zazpívají.

Měsíc však mlčí. Ať se hádají:
už dávno, když jsi s knihou usínával,
třpyt prvních bílých vlasů potají
soukal z tvých spánků, o tvou krev se hřával.

Nikdy však neohřál se natolik,
aby vás dva si ve snu dívka spletla.
Co by byl dal za jeden živý vzlyk!
Všechno to mrtvé ticho svého světla.

Co veršů rozsvítil jsi jako svěc,
abys až za smrt viděl bez dívání.
Zkoumači nicot. Nechals nakonec
svou rakev spustit k jejich ohledání.

Je samo tělo tvé a kolem zem.
Tak je tam ticho, že bys slyšel bdící,
jak soumrak v hlíně škrabe paprskem,
tmu hrobů odmykaje večernicí.

Nezměříš vesmír - rozplývej se, miz ...
I kdybys přebral popel těla svého
do posledního prášku, stále bys
byl na začátku světa stvořeného.

Čas prostolibou vůni rozduje
v omilostněných váncích po všem světě.
Maria Panna már se smiluje,
k té tajné hvězdné niti rozpřede tě.


III

V nevíře víry k neuvěření
v zoufalství naděje až k udoufání,
tak jdeme k tvému hrobu, sklíčeni,
a přece k žití hořce odhodláni.

Než smrt i po nás rozprostře svůj chlad,
toužíme živí aspoň andělíčky
svobody lidské chvíli polykat:
poslední touha pod mrtvými víčky.

Čtem jména na náhrobcích. Kameny
čtou zase z nás. Tvůj také po věk celý
číst bude z lidí, zprvu zmatený,
že stránky slepené se otevřely.

Nejsčetlejší je ale kámen ten,
co jméno toho pod sebou už navždy
zapomněl. Tak je na hřbitovech čten
každý z nás živých, čte ho kámen každý.

Jak dlouho bude pršet na náš hrob,
než zavlaží nám doušek rakvického
zetlelá ústa? Z rozmazaných stop
ti nahoře už nevyčtou nic zlého.

Je-li tam paměť, na nás pamatuj,
a vzpomínejte, potkáš-li tam známé.
Jak dlouho bude pršet na hrob tvůj,
než vydechneme, vydechnout-li máme?

Oficiální fotografie:
čtu otázku v tvém zraku udiveném:
Proč jsme zde, kde se žije nežije
a umírá se pod falešným jménem?

Ty však už víš, co je to nikde být,
zatímco živý kdečeho se chytá,
i toho Nikde - s touhou prodloužit
o ně svá Zde i nejmarněji žitá.

Vyhrávají ti na pouť bez lidí
a ani vítr nechce zůstat němý.
že za své skřipky se dnes nestydí,
shodil z nich listí se zpěváčky všemi.

Falešně vrže, nezná ani klíč,
jde to však z něho. Kdybys náhle ožil,
zahnal bys dvorní pozounisty pryč
a bratru větru poklonu bys složil.

Nad rakví na sta neupřímných vět
a kolem věnce položené v pýše.
Na stěnách arestů, co jich má svět,
pravá řeč pohřební se píše.

Ti, za něž smutek nosí havrani,
když zaživa se obracejí v hrobě,
ti chybějí tu - chudí, odraní,
z nich nikdo se dnes neprotlačí k tobě.

Dnes prudčeji se z dusna do vzdušna
vzpínáme, zem se ztrácí pod havětí.
V těch nejkrušnějších léta nekrušná
vyvoláváme aspoň pro své děti.

V nevíře víry k neuvěření,
v zoufalství naděje až k udoufání,
stojíme nad tvým hrobem, sklíčeni,
a přece k žití hořce odhodláni.

ΓΑΛΑΣ!

FRANTIŠEK HALAS


ANTICKÁ SCÉNA

Ruku kosmatou spatříš jen ze křovin
bříško napjaté snícího kozonoha
křeč prstů a známá gesta mnohá
že smíchem dusí se skrytý stín bakchantčin

Jak je překvapen a jak se horce tlačí
k té jež vlasem spuštěným jeho flétnu malou
lechtá s uměním až touhou nenadálou
ji chtivá ústa rosou lásky smáčí

Mile unaven kopýtky do boků ji buší
a rukou zvědavou ji celou prohledává
drzým a obratným nezbeda se stává
vsouvaje růžky tam kam nejméně se sluší

Když mu zahrozí moldánky natahuje
tu ona s lítostí na flétničku mu zase zapíská
a sama rozvernou se stává z klučiska
obkročmo béře ho až slastí usrkuje

Nastala noc flétna mlčí kdosi v dálce supí
kozonoh usnul spí tvrdě zmalátnělý
naposled pohladí jej až zatřese se celý
a do tmy odbíhá kde kentaur vášní úpí

Ráno probuzen hle flétna opět hraje
vstává s pláčem a bloudí po lesích
z větví jej dráždí šeptání a dryad smích
tu vztekle k dírce stromu přilepen jednu z nich umlčuje

ΓΑΛΑΣ!

FRANTIŠEK HALAS


MAZURSKÉ BAŽINY

Lesklé plody šrapnelů s hořkým jádrem smrti
kdo prosil o tu ocelovou manu
tvář mrtvých prázdná jak palimpsesty
spí v bahnu

Zavšivenci po příkladu svých vší
do kůže země se zahryzli
nebesa plyny rezaví
setniny zbloudily

Mazurské bažiny podivných žab
lstivá melodie smrti
bahnem se zalykat
a zpívat příšerný zpěv lásky

Maminko
Maminko



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Elisa Nájera.

ΓΑΛΑΣ!

FRANTIŠEK HALAS


CITÁTY

Je hambálek
Kde V krovu čekání
A co tam visí
Strach

Matko nářků
dřímotodárná
neprobouzej

Učiněná bída
je to soužení

Pštrosi Pštrosi Pýchavky
Z klína klína do hrobu
Z hrobu hrobu do klína
v bleší tmě v bleší tmě

S právem ptáků na motýla
božekují božekují
berou jméno nadarmo
v ničemnosti všehodosti

a ta jejich celá krása
tučná růže
jen z ní kape

Žebroto rána
Ptaní večera
Ticho oněch nekonečných prostorů mne děsí

Básníka básník se zeptá
Soudruhu copak s tím chceš

Tma natahuje uši
sov pálených netopýrů

Vzala víra nohy na ramena



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Julie Ordon.

ΓΑΛΑΣ!

FRANTIŠEK HALAS


DOZNÁNÍ

Dojat vším co je láska
k tobě se přimykám
smuten vším co je láska
před tebou utíkám
Překvapen vším co je láska
mlčím ve střehu
churav vším co je láska
soužím se pro něhu
Poražen vším co je láska
u věrných noci úst
opuštěn vším co je láska
až k sobě budu růst


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Rachel Stevens.

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΤΩΝ ΜΥΡΩΝ

FRANTIŠEK HALAS


ΒΡΑΔΥ

Αντί καυτών μετάλλων ήλθε η καθοσίωσις εν οίκω
και δώσ’ του τότε να γεμίζει τις σουπιές που του γλιστράγαν
καθώς ο σιωπηλός ιχθύς ζυγώνει στα έντερα τον κρίκο

Της νεκροκεφαλής χρυσόφυλλη στη λεύκα η πεταλούδα
η μέρα εσβήστη μόλις δέκα προσωπεία πήρε δάνειο
τα σώψυχα του ποιητή ήβγαν έξω τους και γίναν φλούδα

Στου στόματος την ηρεμία τρισπαμπάλαιον κρατά τον όποιο
σωπαίνει θρύλο και ο ψωριάρης από προσώπου γης εχάθη
το πένθος μόνο εξέχει αέρινο εκεί απάνω σάμπως περισκόπιο

Σαλός και ξεφυλλίζει στη σχισμή τη βίβλο των ονείρων
σελίδες κολλημένες μάλλον απ’ το μέλι της παράνοιας
στο ζόφο μέσα η κάμπια γίνεται πανσέληνος των μύρων



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΝΟΣΩ ΛΕΙΠΩ

FRANTIŠEK HALAS


ΑΠ’ ΟΛΑ ΠΡΕΠΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ

Το χώμα με σβελτάδα να ξεχορταριάζει
θωπείες να βαρά στου πράσινου το αμόνι
τους ίσκιους να μαυρίζει έως να τους μελανώσει
τους πάγους μέσα στα νερά να μαλακώνει

Μέχρις ενός να ξεπουκαμισιάζ’ τα φίδια
και να ξυστρίζει τους λειμώνες άρον-άρον
να ντύνει τα δεντράκια που γυμνούλικα είναι
να σιδερώνει τις φτερούγες των κανθάρων

Στο λάλημα των πετεινών να δίνει τόνο
μετρώντας μία-μία τις δαφνοσκιάδες
αυτούς που κάτσαν τιμωρία να χλευάζει
με πάγχρυσες τις στέγες να στεγνώνει δάδες

Τα χρώματα ν’ ανακατεύει στα δασάκια
τους μπόμπιρες να ξεκουνάει απ’ το κρεβάτι
κουκούτσια μέσα στους καπνούς να παραχώνει
τη θαλπωρή ν’ ανάβει μη μας πιάνει μάτι

Τ’ ανθάκια στα μελίσσια ολόγλυκα να κάνει
μα δίχως ν’ αμελήσει τις δροσιές στον κήπο
και τα μικρά του τά έντομα όσο κι αν σβουράνε
ας γαργαλάει τα γατιά μου ενόσω λείπω



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.