ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΛΟΠΕ ΔΕ ΒΕΓΑ!

LOPE DE VEGA

DEFINICIÓN DEL AMOR

Desmayarse, atreverse, estar furioso,
áspero, tierno, liberal, esquivo,
alentado, mortal, difunto, vivo,
leal, traidor, cobarde y animoso;

no hallar fuera del bien, centro y reposo,
mostrarse alegre, triste, humilde, altivo,
enojado, valiente, fugitivo,
satisfecho, ofendido, receloso;

huir el rostro al claro desengaño,
beber veneno por licor suave,
olvidar al provecho, amar el daño,

creer que un cielo en un infierno cabe,
dar la vida y el alma a un desengaño,
esto es amor; quien lo probó lo sabe.

ΙΟΥΔΗΘ

LOPE DE VEGA

ΙΟΥΔΗΘ

Αιμάσσων, απ’ την κλίνη κρέμεται ο ώμος

ο δεξής του άγριου τύραννου, που, μάταια,

κάτω απ’ της Βηθουλίας τα τείχη, βέλη

στον ουρανό, κι ενάντια του, ακοντούσε.

Ζαρωμένη φριχτά απ’ το ζερβί χέρι

της σκηνής η πορφύρα, την απαίσιαν

όψη έδειχνε του φοβερού κορμιού του,

που παγωμένο πτώμα είναι πια τώρα.

Τη γερή πανοπλία κρασί ρυπαίνει,

κούπες, τραπέζι, χάμου· κι οι υπηρέτες

τόσου κακού, οι φρουροί κοιμούνται ακόμη.

Και στα τείχη, ψηλά, στεφανωμένη,

απ’ του Ισραήλ το λαό, η αγνή Εβραία,

με, τρόπαιον απαστράπτον, το κεφάλι.

Μετάφραση: Άρης Δικταίος.
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Εστία», έτος ΛΣΤ΄, τ. 72, τχ. 845, 15.9.1962, σελ. 1302.

**********************

JUDIT

Cuelga sangriento de la cama al suelo
el hombro diestro del feroz tirano,
que opuesto al muro de Betulia en vano,
despidió contra sí rayos al cielo.

Revuelto con el ansia el rojo velo
del pabellón a la siniestra mano
descubre el espectáculo inhumano
del tronco horrible convertido en hielo.

Vertido Baco, el fuerte arnés afea
los vasos y la mesa derribada,
duermen las guardas, que tan mal emplea;

y sobre la muralla coronada
del pueblo de Israel, la casta hebrea
con la cabeza resplandece armada.

ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΑΡΝΙ

LOPE DE VEGA

[ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΑΡΝΙ]

Αγαπητό μου αρνί, γι’ αλάτι που ήρθες

χίλιες φορές κοντά σ’ αυτό το βράχο

και μέσα στο χοντρό μου χέρι βάζεις

το στόμα και τη γαρουφάλλινή σου

γλώσσα, από ποιά τραχιά βουνά είσαι τάχα

κι η αγριάδα τους ζει μέσα στην ψυχή σου;

Ποιά τρέλα από το φωτεινό σου πνεύμα

το λογικό έχει διώξει και τη μνήμη;

Ανακάρδι βοσκήσου, θα νικήσεις

το άπληστο και σκληρό όνειρον αυτό έτσι,

κι απ’ το νερό της λήθης να μην πίνεις.

Κάμπος, βουνό και δάσος σου όλα εδώ ’ναι,

κι είσαι ο αφέντης μου εσύ, κι εγώ ο βοσκός σου,

το ποίμνιο εσύ κι εγώ το απολωλός σου.

Μετάφραση: Άρης Δικταίος.
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Εστία», έτος ΛΣΤ΄, τ. 72, τχ. 845, 15.9.1962, σελ. 1301-2.

**********************

[QUERIDO MANSO MIO]

Querido manso mío, que venistes
por sal mil veces junto aquella roca,
y en mi grosera mano vuestra boca
y vuestra lengua de clavel pusistes,

¿por qué montañas ásperas subistes
que tal selvatiquez al alma os toca?
¿Qué furia os hizo condición tan loca
que la memoria y la razón perdistes?

Paced la anacardina, porque os vuelva
de ese cruel y interesable sueño,
y no bebáis del agua del olvido.

Aquí está vuestra vega, monte y selva;
yo soy vuestro pastor, y vos mi dueño;
vos mi ganado, y yo vuestro perdido.

ΣΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΜΟΥ ΜΕΡΕΣ

LOPE DE VEGA

[ΣΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΜΟΥ ΜΕΡΕΣ]

Σα σκέφτομαι τις σύντομές μου μέρες,

κι όσα ο τύραννος έρωτας μου οφείλει

κι ότι το χιόνι δείχνει στα μαλλιά μου

τις θλίψεις μου κι όχι την ελικιά μου,

το βλέπω πως οι ψεύτικες χαρές

φαρμάκι σε κρουστάλλι με ποτίσαν

κι απατηλά τον πόθο μου μεθύσαν

ντύνοντάς τον με φαντασίες γλυκές.

Ποιο χόρτο λήθης να έχει η χαρά δώσει

στο νου μας, και τον κάνει ό,τι κι αν θέλει,

με τις δικές της τρέλες τέρποντάς τον;

Πλην όσο κλαίω και πιότερον ελπίζω,

τι πάντα ελπίζει η θλίψη: για να γιάνεις

από έρωτα, πρέπει ο Έρως να νικήσει.

Μετάφραση: Άρης Δικταίος.
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Εστία», έτος ΛΣΤ΄, τ. 72, τχ. 845, 15.9.1962, σελ. 1301.

**********************

[CUANDO IMAGINO DE MIS BREVES DÍAS]

Cuando imagino de mis breves días

los muchos que el tirano Amor me debe,

y en mi cabello anticipar la nieve,

más que los años, las tristezas mías,

veo que son sus falsas alegrías

veneno que en cristal la razón bebe,

por quien el apetito se le atreve

vestido de mil dulces fantasías.

¿ Qué hierbas del olvido ha dado el gusto

a la razón, que, sin hacer su oficio

quiere contra razón satisfacelle ?

Mas consolarse puede mi disgusto,

que es el deseo del remedio indicio,

y el remedio de amor querer vencelle.