Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BUESA (JOSÉ ÁNGEL). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BUESA (JOSÉ ÁNGEL). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2022

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ

 

 


JOSÉ ÁNGEL BUESA

 

CANCIÓN DEL AMOR PROHIBIDO

 

Sólo tú y yo sabemos lo que ignora la gente
Al cambiar un saludo ceremonioso y frío,
Porque nadie sospecha que es falso tu desvío,
Ni cuánto amor esconde mi gesto indiferente.

 

Sólo tú y yo sabemos por qué mi boca miente,
Relatando la historia de un fugaz amorío;
Y tú apenas me escuchas y yo no te sonrío
Y aún nos arde en los labios algún beso reciente.

 

Sólo tú y yo sabemos que existe una simiente
Germinando en la sombra de este surco vacío,
Porque su flor profunda no se ve, ni se siente.

 

Y así dos orillas tu corazón y el mío,
Pues, aunque las separa la corriente de un río,
Por debajo del río se unen secretamente.

 

 

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018

ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΝΕΙΡΑ



JOSÉ ÁNGEL BUESA


ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΝΕΙΡΑ

Να κάνεις όνειρα θα πει να βλέπεις τη ζωή σου αλλιώς·
και να ξεχνάς σημαίνει κάτι πιο μικρό απ’ ό,τι όντως είναι·
σχεδόν μηδέν είν’ τ’ όνειρο, αν και πιο πολύ απ’ το άπαν. Πώς
να πεις τα πάντα μέσα στ’ όνειρο, ή μηδέν και πάλι γίνε;!

Γι’ αυτό δεν ξέρω αν τ’ όνειρό μου είναι όνειρο χαράς με πόνο·
δεν ξέρω αν θά ’ρθει μέρα να το πιάσω με το χέρι εγώ·
όπως δεν ξέρω αν είν’ μεγάλο ή και πολύ μικρό. Το μόνο
που ξέρω είναι ότι είναι όνειρο, κι εντός του ματαιοπονώ.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Κυριακή 17 Αυγούστου 2014

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ




JOSÉ ÁNGEL BUESA (1910-1982)


POEMA DEL RÍO

Únicamente el río conoce tu secreto,
ese secreto tuyo que es el secreto mío.
El río es un hombre de corazón inquieto
pero el amor se aleja como el agua del río.

Únicamente el río nos vio por la vereda,
y el rumor de sus aguas era como un reproche.
Tu piel era más blanca bajo la magra seda,
como el deslumbramiento de la nieve en la noche.

No importa que huya el agua como un amor de un día;
mi amor, igual que el río, se quedará aunque huya.
Únicamente el río supo que fuiste mía,
para que mí alma fuera profundamente tuya.

El río es como un viaje para el sueño del hombre,
el hombre, es como el río, un gran dolor en viaje.
Únicamente el río te oyó decir mí nombre
cuando las hojas secas decoraron tu traje.

Sí. El río es como un hombre de corazón inquieto
que va encendiendo hogueras y se muere de frío.
Únicamente el río conoce tu secreto.
Únicamente el río.

Σάββατο 10 Μαΐου 2014

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ!



JOSÉ ÁNGEL BUESA


PEQUEÑA CANCIÓN

Amor y primavera
son una cosa igual,
y cada cual lo sabe a su manera:
Vos, señora, pasando por mi acera;
yo, cuidando del rosal.

Es la única cosa
que exista entre los dos:
Vos que pasáis, feliz de ser hermosa,
yo, esperando que nazca alguna rosa
digna de vos...

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ!




JOSÉ ÁNGEL BUESA (1910-1982)


CANCIÓN DE UN SUEÑO

Otra vez, esta noche, ví tu mano en la mía,
otra vez, esta noche, volví a soñar contigo,
yo, que no soy tu amante ni siquiera tu amigo,
sino un hombre que pasa bajo la luz del día.

Sin embargo, en la sombra donde el tiempo no existe,
se buscan nuestras almas, no sé por qué. Y despierto
vagamente inconforme de que no ha sido cierto,
triste de una tristeza que no llega a ser triste.

Algo ocurre en la noche, pero yo no lo digo:
ni a ti, que nada sabes, ni a ti te diré nada,
pero al mirar tus ojos sabré, por tu mirada,
si  también, esta noche, tú has soñado conmigo.

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ!






JOSÉ ÁNGEL BUESA (1910-1982)


POEMA DEL RÍO

Únicamente el río conoce tu secreto,
ese secreto tuyo que es el secreto mío.
El río es un hombre de corazón inquieto
pero el amor se aleja como el agua del río.

Únicamente el río nos vio por la vereda,
y el rumor de sus aguas era como un reproche.
Tu piel era más blanca bajo la magra seda,
como el deslumbramiento de la nieve en la noche.

No importa que huya el agua como un amor de un día;
mi amor, igual que el río, se quedará aunque huya.
Únicamente el río supo que fuiste mía,
para que mí alma fuera profundamente tuya.

El río es como un viaje para el sueño del hombre,
el hombre, es como el río, un gran dolor en viaje.
Únicamente el río te oyó decir mí nombre
cuando las hojas secas decoraron tu traje.

Sí. El río es como un hombre de corazón inquieto
que va encendiendo hogueras y se muere de frío.
Únicamente el río conoce tu secreto.
Únicamente el río.

Κυριακή 21 Ιουλίου 2013

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ!




JOSÉ ÁNGEL BUESA (1910-1982)


INESPERADAMENTE

Inesperadamente tu amor llega a mi vida,
mujer de besos hondos y plenitud creciente,
como brota un retoño de una rama caída,
como en un río seco renace la corriente.

Llegas como las nubes, inesperadamente;
inesperadamente llegas como el verano,
para dejarme el peso de una sombra en la frente
y un dolor de raíces profundas en las manos.

Y es que tu boca alegre me inspira un beso triste,
y en tus ojos cercanos veo un mirar ausente,
porque sé que algún día, lo mismo que viniste,
te me irás de los brazos, inesperadamente...

Παρασκευή 18 Μαΐου 2012

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ!



JOSÉ ÁNGEL BUESA


ME LLEGABAS EN LA BRISA Y EN LA ESPUMA…

Me llegabas en la brisa y en la espuma,
tú, la perdida para siempre...
Tú, la que ennoblecías el sabor del recuerdo,
que ahora llegas más casta y más ausente...
Me llegas en el viento que huele a lejanía,
me llegas en la sal que sabe a muerte,
tú, sombra arrinconada en un silencio;
tú, la perdida para siempre...
Ya no sé por qué sordo camino de la ausencia
bajo que estrellas moribundas vienes,
con los pies inseguros llenos de polvo y de rocío,
tú, la perdida para siempre...

Πέμπτη 21 Απριλίου 2011

ΑΓΝΟΕΙ ΠΩΣ ΚΑΙΝΕ ΜΕ ΑΛΛΟΝ ΤΡΟΠΟ


JOSE ÁNGEL BUESA


Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ


Ο έρωτας, αν είν’ μεγάλος, φτάνει έως
της γης τα πέρατα και τον κισσό θυμίζει
που ξέρουμε πως δεν ανθοβολεί ματαίως
κι εν τούτοις πάντοτε άκων ή και εκών ανθίζει.

Ο μέγας έρως θά ’ρθει μέρα να στερέψει,
και δυστυχώς πηγάδι που ’ν’ ξερό θα μοιάζει:
νερό δεν θά ’χει πιά τη γεύση μας ν’ αρδέψει·
μες στην κοιλιά του ο αντίλαλός μας θα κοάζει.

Σε ιξούς ερώτων όσοι θα βρεθούν πιασμένοι
τη μοίρα του πυρός θα μοιραστούν, τον κόπο:
της φλόγας η καταστροφή τούς περιμένει,
γιατί η φωτιά αγνοεί πώς καίνε με άλλον τρόπο.



Μετάφραση; Γιώργος Κεντρωτής.

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ!




JOSÉ ÁNGEL BUESA


EL POEMA DE LA CULPA


Yo la amé, y era de otro, que también la quería.
Perdónala, Señor, porque la culpa es mía.

Después de haber besado sus cabellos de trigo,
nada importa la culpa, pues no importa el castigo.

Fue un pecado quererla, Señor, y, sin embargo
mis labios están dulces por ese amor amargo.

Ella fue como un agua callada que corría...
Si es culpa tener sed, toda la culpa es mía.

Perdónala Señor, tú que le diste a ella
su frescura de lluvia y esplendor de estrella.

Su alma era transparente como un vaso vacío:
Yo lo llené de amor. Todo el pecado es mío.

Pero, ¿cómo no amarla, si tú hiciste que fuera
turbadora y fragante como la primavera?

¿Cómo no haberla amado, si era como el rocío
sobre la yerba seca y ávida del estío?

Traté de rechazarla, Señor, inútilmente,
como un surco que intenta rechazar la simiente.

Era de otro. Era de otro que no la merecía,
y por eso, en sus brazos, seguía siendo mía.

Era de otro, Señor, pero hay cosas sin dueño:
las rosas y los ríos, y el amor y el ensueño.

Y ella me dio su amor como se da una rosa,
como quien lo da todo, dando tan poca cosa...

Una embriaguez extraña nos venció poco a poco:
Ella no fue culpable, Señor... ¡ni yo tampoco!

La culpa es toda tuya, porque la hiciste bella
y me distes los ojos para mirarla a ella.

Sí. Nuestra culpa es tuya, si es una culpa amar
y si es culpable un río cuando corre hacia el mar.

Es tan bella, Señor, y es tan suave, y tan clara,
que sería pecado mayor si no la amara.

Y por eso, perdóname, Señor, porque es tan bella,
que tú, que hiciste el agua, y la flor, y la estrella,

tú, que oyes el lamento de este dolor sin nombre,
tú también la amarías, ¡si pudieras ser hombre!



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Karol Castillo.