Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BLASS (ERNST). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BLASS (ERNST). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

ΕΡΝΣΤ ΜΠΛΑΣ!




ERNST BLASS


KREUZBERG 1

Blaßmond hat Hall und Dinge grau geschminkt.
Das Wundern lernte selbst der karge Greis,
Der unten, auf der Bank, im engsten Kreis
Vor sich den mageren Spazierstock schwingt.

Da liegt die große Stadt: schwer, grau und weiß,
Ein Rauchen, Greifen, Atmen, daß es stinkt.
Eh sie dem heil'gen Tag das Dunkle wild entringt,
Erwachen Nerventräume, blaß und heiß.

Fort mit dem süßen Blick! Fort mit dem Kusse!
Hörst du die roten Nacht- und Not- Alarme?
Die heißen, blassen Träume sind verstreut.

Mir stehen riesige, liebes-, hasseswarme
Gebäude zu durchwandern weit bereit.
Da unten rollen meine Autobusse!  



KREUZBERG 2

Wir schleifen auf den müdgewordnen Beinen
Die Trägheit und die Last verschlafner Gierden.
Uns welkten (ach so schnell!) die bunten Zierden.
Durch Dunkliges kriecht geil Laternenscheinen.

Im Trüben hat ein träger Hund gebollen.
Auf Bänken übertastet man die Leiber
Zum Teile gar nicht unsympathscher Weiber.
Die schaukeln noch - wir wissen, was wir wollen.

Du gähnst mich an - in deinem Gähnen sielt
Sich halbverfaulte Geilheit. Hundgebelle.
Und durch das überlaubte Dings da schielt,
In Stein gemetzt, der Bürgermeister Zelle.

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012

ΕΡΝΣΤ ΜΠΛΑΣ!



ERNST BLASS


ARRANGEMENT


Ein blauer Abendhimmel, stilisiert.
Singvögel, die teils fleuchen und teils kreuchen.
Es tanzen mehrmals komisch an zuviert
Schutzmannskordone mit geschwollnen Bäuchen.

Ein Cyrano, teils sehnend und teils sehnig,
Schlägt wundervoll heroische Kapritzen.
Es steigt aus den geschärften Häuserspitzen
Der Mond, ein pittoresker Kegelkönig.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Alina Vacariu.

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

Η ΚΡΥΑ ΝΥΧΤΑ


ERNST BLASS


ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΚΛΑΝΤΥΣ


       Ω εσύ, γλυκιέ μου αποσπερίτη...
            Ριχάρδος Βάγκνερ

Αλλόκοτος που μοιάζω! Η κρύα νύχτα με τρυπάει.
Την ποιητική μου κεφαλή καπέλλο μαύρο ψάχνει.
Στους δρόμους βολοδέρνω, κι όλο ο αγέρας με βαράει.
Δεντρί είμαι· φύλλα με τυλίγουν τύχης σαν αράχνη.

Χτυπάει δωδεκάμιση... Αργά δεν έχει πάει...
Λαγοκοιμούνται οι φανοστάτες στου χιονιού την άχνη.
Αν βγει κανά κορίτσι της χαράς και μου κολλάει,
ο πόθος πια απ’ τα προστυχόλογά του δεν θα με αδράχνει.

Στους δρόμους βολοδέρνω, κι όλο ο αγέρας με βαράει.
Τα φώτα φαίνεται πως μου λιανίζουν τα κομμάτια
απ’ ό,τι ώς τώρα είχα με τον κόσμο να χωρίσω.

Αλλόκοτος που μοιάζω! Η κρύα νύχτα με τρυπάει.
Καλή μου φίλη, αχ, να γινότανε να σ’ απαντήσω,
και θά ’μουν τρυφερός με ολανθισμένα μου τα μάτια.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010

ΕΡΝΣΤ ΜΠΛΑΣ!



ERNST BLASS (1890-1939)


AN GLADYS


  O du, mein holder Abendstern ...
        Richard Wagner

So seltsam bin ich, der die Nacht durchgeht,
Den schwarzen Hut auf meinem Dichterhaupt.
Die Straßen komme ich entlang geweht.
Mit weichem Glücke bin ich ganz belaubt.

Es ist halb eins, das ist ja noch nicht spät...
Laternen schlummern süß und schneestaubt.
Ach, wenn jetzt nur kein Weib an mich gerät
Mit Worten, schnöde, roh und unerlaubt!

Die Straßen komme ich entlang geweht,
Die Lichter scheinen sanft aus mir zu saugen,
Was mich vorhin noch von den Menschen trennte;

So seltsam bin ich, der die Nacht durchgeht...
Freundin, wenn ich jetzt dir begegnen könnte,
Ich bin so sanft, mit meinen blauben Augen.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η νέα φίλη του ιστολογίου κ. Karol Castillo.