ΚΩΣΤΗΣ
ΠΑΛΑΜΑΣ
ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΟΛΥΛΑΣ
Ρυθμών
και Στοχασμών άυλα φτερά και χέρια
τη
λυτρωμένη την ψυχή σου απ’ το κορμί της
την
πήραν και την παν ολόισα προς τ’ αστέρια·
στέκετ’
εκεί η πομπή και κόβει την ορμή της.
Στων
παραδείσων τα υπερκόσμια καλοκαίρια,
στης
Λύρας τ’ άστρο, εκεί που ο ψάλτης και ο τεχνίτης
λάμπουν
αθάνατ’ από πνεύμα περιστέρια,
του Σολωμού σε
σέρνει ο ίσκιος ο μαγνήτης.
Πατρικά
σ’ οδηγεί σε δυο Θαβώρ αγνάντια,
σ’
αφήνει εκεί και λέει: «Νά η δόξα σου! Εδώ στάσου,
κι
ένα ταίρι γιγάντιο σαν από διαμάντια
κατάβαθα
αβασίλευτο βλέπε μπροστά σου,
και
σαν αέρι από λατρεία πνέε τριγύρω
στον Όμηρο,
μακάριε, και στο Σαιξπήρο!»
1896
