Ο ΑΓΓΕΛΟΣ

 

PABLO ANTONIO CUADRA

 

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ

 

Όρθιος, με την κορμοστασιά του πλήρη αναμνήσεων,

διάφανος, σαν νερό κατάντικρυ στον ήλιο,

ο ερωτευμένος αυτός της επαιτείας

συνθέτει τη βιογραφία μου τώρα.

Το λατρεύω τούτο το ακούραστο πλάσμα που με πληγώνει αμίλητο.

Αλλά, μέρα και νύχτα, σαν το μαραζιάρικο σκυλί,

φέρνω κι εγώ βόλτες γύρω από τον παράδεισό μου

όπου και άφησα τη νοσταλγία μου

και είναι τώρα πια τόσο γλυκά θνητή κι αυτή.

Μακάρι η ρομφαία του, η φλογισμένη από τη μνήμη,

να κοιμότανε όπως το δικό μου αίμα στις νύχτες του!

Βρίσκεσαι όμως εδώ

σαν λεύκα επίμονη στην ακρίβειά σου,

κι ακουμπάς την αργοκίνητη φτερούγα σου, τη σχεδόν ποταμίσια,

επάνω στον ώμο μου,

επάνω σε τούτο το μέρος της συμβουλευτικής και ελευθεριάζουσας σάρκας,

που γυρεύει συνέχεια στα ψαχτά αν όντως  υπάρχει σταυρός,

αν τυχόν υπάρχει τουλάχιστον κάποιος πλανώμενος πόνος κηρυναίος,

και αποστρέφεις την όψη σου,

το ισχυρό σου το πρόσωπο, σαν ντάλια με της βελανιδιάς

την αφόρητη δύναμη,

σαν αστέρι με την στασιαστική και πάμφωτη οργή του αστραπόβροντου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΕΦΡΟΔΟΧΗ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΤΟΜΗ

 

PABLO ANTONIO CUADRA

 

ΤΕΦΡΟΔΟΧΗ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΤΟΜΗ

 

Ο αρχηγός είναι σιωπηλός

(σχεδιάζω τη σιωπηλή του όψη).

 

Ο αρχηγός είναι δυνατός

(σχεδιάζω το δυνατό του χέρι).

 

Ο αρχηγός είναι ο επικεφαλής των οπλισμένων ανδρών

(σχεδιάζω τα καύκαλα των σκοτωμένων ανδρών).

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΥΧΤΑ

 

PABLO ANTONIO CUADRA

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΥΧΤΑ

 

Ρώτησε τον ξένο η κοπέλα:

– Γιατί δεν μπαίνεις μέσα; Σπίτι μου

έχω φωτιά αναμμένη.

 

Ο ξένος διαβάτης αποκρίθηκε: – Ποιητής είμαι εγώ,

και θέλω απλώς να γνωρίσω τη νύχτα.

 

Εκείνη έριξε τότε στάχτες στη φωτιά

και πλησίασε μες στο σκοτάδι τη φωνή της στον ξένο:

– Άγγιξέ με, του είπε. Άγγιξέ με,

και θα γνωρίσεις τη νύχτα!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ Η ΓΕΝΝΗΣΗ

 

PABLO ANTONIO CUADRA

 

ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ Η ΓΕΝΝΗΣΗ

 

Νέους επινόησα κόσμους.

Ονειρεύτηκα νύχτες φτιαγμένες με ουσίες άφατες.

Δημιούργησα άστρα ακτινοβόλα, αστέρια αβρότατα

στη γειτονιά που κατοικούν μισόκλειστα μάτια.

 

Ποτέ, ωστόσο,

δεν θα επαναλάβω εγώ –δεν πρόκειται–

εκείνη την πρώτη μέρα που οι πρόγονοί μας

βγήκανε με τις φυλές τους έξω από την κάθυγρη ζούγκλα

και είδαν την ανατολή. Του ιαγουάρου άκουσαν τον βρυχηθμό.

Των πουλιών το λάλημα.

Και είδαν να σηκώνεται όρθιος ένας άντρας με φλεγόμενη φάτσα.

Λεβεντάνθρωπος με φάτσα ακτινοβόλα,

και οι φωτεινές ματιές του ξέραιναν τους βάλτους.

Νέος, ψηλός και ξαναμμένος με την όψη του διάπυρη.

Και με τη φάτσα του να φωτίζει τον κόσμο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΣΕ ΜΠΟΥΚΑΛΙ

 

PABLO ANTONIO CUADRA

 

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΣΕ ΜΠΟΥΚΑΛΙ

 

Είχα κοιτάξει τους κοκοφοίνικες και τις ταμαρινιές

και τους καρπούς του μάνγκο

και είχα δει τ’  άσπρα πανιά να στεγνώνουν στον ήλιο

τον καπνό του κολατσιού στον ουρανό

του πρωινού

και τα ψάρια να σπαρταράν στα παραγάδια

κι ένα κορίτσι ντυμένο στα κόκκινα

που κατέβαινε στην ακρογιαλιά κι εγύρναγε με το σταμνί του

και πέρναγε πίσω από το σύδενδρο

και συνεχώς μιά πρόβαλλε και μιά χανότανε

και για ώρα πολλή

μου ήταν αδύνατο να κουμαντάρω το σκαρί μου δίχως τούτη την εικόνα

του κοριτσιού του ντυμένου στα κόκκινα

και με τους κοκοφοίνικες και τις ταμαρινιές και τους καρπούς του μάνγκο

και μου φαινόταν ότι όλα υπήρχαν αποκλειστικά και μόνο

επειδή υπήρχε εκείνη

και ότι τ’ άσπρα πανιά ήταν άσπρα αποκλειστικά και μόνο

όποτε εκείνη έπεφτε και ξάπλωνε

με το κόκκινό της φόρεμα και ότι ο καπνός ήταν γαλάζιος

και ευτυχισμένα και τα ψάρια και οι ανταύγειες των ψαριών ευτυχισμένες κι αυτές

και για ώρα πολλή ήθελα να γράψω ένα ποίημα

για τούτο το κορίτσι το ντυμένο στα κόκκινα

και δεν εύρισκα τρόπο να περιγράψω

το παράξενο εκείνο πράγμα που με γοήτευε

και όταν το είπα στους φίλους μου εκείνοι γέλασαν

αλλά όταν ταξίδευα στη λίμνη και γύρναγα

πάντοτε περνούσα απ’ το νησί του κοριτσιού του ντυμένου στα κόκκινα

ωσπού μια μέρα μπήκα στον ορμίσκο του νησιού του

έριξα άγκυρα και βγήκα στη στεριά

και τώρα γράφω τούτες εδώ τις αράδες και τις πετάω στα κύματα μέσα σ’ ένα μπουκάλι

γιατί αυτή είναι η ιστορία μου

γιατί βρίσκομαι τώρα να κοιτάζω τους κοκοφοίνικες και τις ταμαρινιές

και τους καρπούς του μάνγκο

τ’  άσπρα πανιά να στεγνώνουν στον ήλιο

τον καπνό του κολατσιού στον ουρανό

του πρωινού

και περνάει ο καιρός

κι εμείς περιμένουμε όλο περιμένουμε

και γρυλίζουμε σαν τα γουρούνια

και δεν λέει να ρθεί ποτέ με τα καλαμπόκια του

το κορίτσι εκείνο το ντυμένο στα κόκκινα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.