ΚΟΡΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

GEORGE GORDON LORD BYRON

ΚΟΡΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Αθηνοπούλα κόρη, πριν σ’ αφήσω,

Ω, δος μου, δος μου την καρδιά μου πίσω!

Ή, μιας κ’ είναι απ’ τα στήθη μου παρμένη,

Κράτα την πια και πάρε ό,τι άλλο μένει.

Πριν φύγω, άκου τον όρκο που θα πω,

         Ζώη μοῦ σὰς ἀγαπῶ!

Μα τις μακρυές πλεξούδες σου, που ο μπατης

Σου τις χαϊδολογάει, του Αιγαίου διαβάτης,

Μα τα μαυροκροσάτα βλεφαρά σου

Που σου φιλούν τα ροδομάγουλά σου,

Μα τα ζαρκαδομάτια σου τα δυό,

         Ζώη μοῦ σὰς ἀγαπῶ!

Μα του χειλιού σου που ποθώ τη γεύση,

Μα τη ζωστή και λυγερή σου μέση,

Μα των ανθιών το νόημα, που μιλά

Απ’ τη μιλιά του ανθρώπου πιο καλά,

Μα του έρωτα το «χαίρω και πονώ»

         Ζώη μοῦ σὰς ἀγαπῶ!

Αθηνοπούλα κόρη, πάω! Σαν θάσαι,

Καλή μου, μοναχή, να με θυμάσαι!

Αν το κορμί στην Ισταμπούλ πετάει,

Η Αθήνα την ψυχή μου εδώ κρατάει.

Μπορώ να σε ξεχάσω; Όχι, θα πω.

         Ζώη μοῦ σὰς ἀγαπῶ!

Μετάφραση: Μ[ανόλης] Σκουλούδης

Δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Ποιητική Τέχνη», τ. 2, τχ. 23, έτος Β΄, Αθήνα 15 Φεβρουαρίου 1949, σελ. 1

ΣΗΜ.–Η επωδός «Ζώη μοῦ σὰς ἀγαπῶ!» είναι γραμμένη ελληνικά με το χέρι του ποιητή, μ’ αυτήν ακριβώς την ορθογραφία, και ριμάρει με τον πέμπτο αγγλικό στίχο κάθε στροφής αυτού του τραγουδιού. Μ. Σ.

***********************

MAID OF ATHENS

Maid of Athens, ere we part,
Give, oh give me back my heart!
Or, since that has left my breast,
Keep it now, and take the rest!
Hear my vow before I go,
     Zoë mou, sas agapo!

By those tresses unconfined,
Wood by each Ægean wind;
By those lids whose jetty fringe
Kiss thy soft cheeks' blooming tinge;
By those wild eyes like the roe,
     Zoë mou, sas agapo!

By that lip I long to taste;
By that zone encircled waist;
By all the token-flowers that tell
What words can never speak so well;
By love's alternate joy and woe.
     Zoë mou, sas agapo!

Maid of Athens! I am gone:
Think of me, sweet! when alone.
Though I fly to Istambol,
Athens holds my heart and soul:
Can I cease to love thee? No!
     Zoë mou, sas agapo!

ΤΟ ΚΑΚΟ

LORD BYRON (1778-1824)


Ο ΑΡΙΜΑΝ

...Του ανοίγουν δρόμο αποβραδίς τα σύγνεφα, το κύμα
και σκήπτρο φιδοστόλιστο στα χέρια του κρατεί.
Σκάβει η ματιά του, η καθεμιά, στη γη κι από ’να μνήμα –
σ’ ανέμους κι αστραπόβροντα τη νύχτα περπατεί.

Φυσάει κι η θάλασσα βογγάει και τρίζει σαν καμίνι,
ξαναφυσάει κι απόκριση του δίνει η αστραπή.
Το σκότος σ’ ένα βλέμμα του τον ήλιο κατακαίει·
σαν περπατεί, απ’ τα θέμελα ραγίζεται κι η γη.

Όπου γυρίσει, όπου σταθεί, το θάνατο σκορπίζει,
γι’ αυτόν οι βόγγοι, οι στεναγμοί γλυκιά είναι μουσική·
μ’ ένα λαφρό του φύσημα το Σύμπαν μηδενίζει
και σε παλάτια πύρινα στον Άδη κατοικεί.



Μετάφραση: Γιώργης Σημηριώτης.
Δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Μπουκέτο», τ. Ι΄, τχ. 469, 16 Ιουνίου 1933, σελ. 915.

LORD BYRON!

LORD BYRON


SHE WALKS IN BEAUTY

She walks in Beauty, like the night
 Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
 Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellowed to that tender light
 Which Heaven to gaudy day denies.

One shade the more, one ray the less,
 Had half impaired the nameless grace
Which waves in every raven tress,
 Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express,
 How pure, how dear their dwelling-place.

And on that cheek, and o'er that brow,
 So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
 But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
 A heart whose love is innocent!



Αυτό το ποίημα το έστειλα εγώ στη φίλη μου την Αλμουδένα.