ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

 

VICENTE QUIRARTE

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

 

     Στον Νέλσον δε Βέγα

 

Χιόνιζε όλη νύχτα και ξημερώνει

άσπιλη άμωμη η γη.

Ποιός να το ’λεγε ότι κάτω απ’ το παλτό της

ετοιμάζει το πράσινό για την άνοιξη.

Αν όντως υφίσταται η αγνότητα,

ποιό πράγμα μοιάζει με το χιόνι:

φύλλο λευκό και από τον κόσμο παραχωρημένο

για ν’ αποδεικνύει πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Ο ΚΟΣΜΟΣ

 

VICENTE QUIRARTE

 

Ο ΚΟΣΜΟΣ

 

Ποθούμε να ονομάσουμε το κέντρο των πραγμάτων,

την ηχηρή καρδιά των πραγμάτων,

τη σιωπηλή θέρμη των πραγμάτων.

Πιστεύουμε ότι αποκαλύπτοντας το μυστήριο

σωζόμαστε απ’τη ροή

των ωρών που φθείρουν τη μνήμη.

 

Καλύτερα ν’ αφήνεις τα πράγματα

πίσω απ’ τον υπομονετικό ιστό της αράχνης,

πίσω απ’ το φτερό του προδομένου αγγέλου

ή το νυχτικό που μεγαλώνει μες στο κάλλος σου.

Η ψυχή των πραγμάτων

είναι η διαυγέστατη ομίχλη που αφήνει

να μαντέψουμε το αληθινό της όνομα.

Μην γυρεύουμε θαύματα. Να τα περιμένουμε –

και θά ’ρθουν:

ο ερωτικός βρυχηθμός σου

που βγαίνει απ’ τον καθρέφτη που σε αντιγράφει·

αυτή η αργή ανασυγκρότηση του κόσμου

που επανεπιβεβαιώνει την πιο ανθεκτική του ύλη.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ

 

VICENTE QUIRARTE

 

ΣΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ

 

Το ρολόι

που μετά τις τέσσερις η ώρα με τρελαίνει

λέει πως όπου νά ’ναι πλησιάζεις

στη χαρά μιας νύχτας ανοιξιάτικης:

μόνο το στόμα σου είναι τόσο κόκκινο –

σαν σημαίες που παλεύουνε κόντρα στον άνεμο.

Μόνο η επιδερμίδα σου έχει φως

για τους τυφλούς αγγέλους των χεριών μου.

Ω συντρόφισσά μου,

έτσι όπως ένα-ένα τινάζονται

τα κουμπιά της μπλούζας σου,

ξεκινάω με την εμπιστοσύνη σου ήδη κερδισμένη:

αγωνίζομαι στο Πρωτάθλημα των Καλτσών σου,

και δεν θα είναι απλώς συζητήσεις οι πράξεις μου:

θα είναι πυρκαγιά

για να ξεριζωθεί εκ βάθρων η συνήθεια.

 

Και δεν υπάρχει συνθηκολόγηση:

κατέχω το δέρμα σου ώς και το τελευταίο του χιλιοστόμετρο,

πετάω τις μολότωφ των στομάτων μας,

κάνω πρόποση προς τιμήν του γερο-Χέγκελ και,

όταν αγγίζω το στήθος σου,

επιβεβαιώνεται των αντιθέτων ο αμετάκλητος νόμος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΒΙΣΕΝΤΕ ΚΙΡΑΡΤΕ

VICENTE QUIRARTE

AMANTES                                                          

Y qué solos se quedan, los amantes:

Cómo se estrujan, muerden, lamen, frotan,

cómo sienten morirse sin el otro,

cómo llevan al otro al moridero.

Cómo siguen su rito sin relojes,

cómo sudan y huelen y combaten.

Afuera sale el sol, se afeita el día,

y los amantes siguen, siempre solos.

Siempre uno en el otro, caderamen

de un animal bisiesto de ocho miembros.

Y qué solo el amor del pelandrujo

que en la calle se acopla a su pareja.

Nada turba su ardor, ni el escobazo

que interrumpe el chillido de los gatos.

Y qué largo combate, mi enemiga,

el trabado en el lecho. Cuánta fuerza

para vencer al mal que los devora.

Afuera la ciudad,

sus plazas ya soleadas, sus corbatas.

Ellos en la noche de sus cuerpos,

solos con esa sed, con ese ansia.

ΒΙΘΕΝΤΕ ΚΙΡΑΡΤΕ

VICENTE QUIRARTE

LOS POEMAS

¿Por qué se escriben los versos?
¿Por qué salen los poemas
y se echan a andar
a trancos por las calles,
hablando a solas,
sin ver y viendo a todos?

¿Por qué qué andan sueltos,
como locos los poemas?
Por las noches te acompañan,
conversan,
en el insomnio
sueltan largos monólogos,
te inventan mundos y remordimientos,
recuerdos y temores,
la nostalgia de un amor lejano,
la música distante por la calle.

Toda la noche te acompañan
con un vino agobiante,
y borrachos, al alba, se despiden.